II SA/Sz 239/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaty zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a: ustanowić adwokata. Wyrokiem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. po rozpoznaniu skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaty zaliczki alimentacyjnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...]. Pismem z dnia [...] skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący oświadczył, że nie jest w stanie ponieść kosztów pomocy prawnej i dlatego wnosi o ustanowienie adwokata celem wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF M. P. wykazał w nim, iż w chwili obecnej przebywa w zakładzie karnym w [...], nie posiada środków finansowych, ani też innego majątku ruchomego lub nieruchomości. Do wniosku M. P. dołączył orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Ś., stwierdzające u wnioskodawcy umiarkowany stopień niepełnosprawności o charakterze trwałym. Ponadto M. P. przedłożył zaświadczenie z Zakładu Karnego w [...], z którego wynika, iż jest osobą nieposiadającą zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarżący jest zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Na podstawie art. 262 powołanej wyżej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy), w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy). W myśl art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna do naczelnego sądu administracyjnego od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, złożonym w związku z wymogiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną, nie posiada dochodów, a ponadto w chwili obecnej przebywa w zakładzie karnym w [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, należało uznać, iż skarżący znajduje się w sytuacji uzasadniającej ustanowienie adwokata, bowiem nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia i wydatków na wynagrodzenie adwokata bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Z tego względu na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.