II SA/Sz 241/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami. oddala skargę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy z 19 sierpnia 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz. U Nr 58, poz.515 z 2003r. ze zm./ oraz art. 108 Kpa cofnął W. D. uprawnienie do kierowania pojazdami wg kat B, do czasu uzyskania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, oraz nałożył obowiązek zwrotu prawa jazdy kat B nr [...], bl. serii P nr [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, iż w związku z otrzymanym z Prokuratury Rejonowej [...] zawiadomieniem, wskazującym że u W. D. stwierdzono objawy zespołu zależności alkoholowej, które mogą mieć wpływ na kierowanie pojazdami mechanicznymi – wydano decyzję o skierowaniu go na badania lekarskie. Badaniom tym należało się poddać w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnej decyzji. Ponieważ W. D. nie zastosował się do ww. skierowania, zachodzą przesłanki do zastosowania art.140 ust 1 pkt 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Po rozpatrzeniu wniesionego przez W. D. odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości jego stanowisko w sprawie. Powyższą decyzję ostateczną W. D. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego, decyzje o skierowanie go na badania a także o cofnięciu uprawnień, są bezpodstawne, albowiem nie posiada samochodu i nie kierował pojazdem samochodowym w stanie po spożyciu alkoholu. Został zatrzymany podczas jazdy rowerem na polnej drodze po spożyciu piwa. Badaniom nie poddał się z powodu braku środków finansowych na ich opłacenie. Jest emerytem, koszt takiego badania wynosi bowiem [...] zł, a na taki wydatek go nie stać. Od decyzji o skierowaniu na badania nie odwoływał się, sądząc iż jest bez znaczenia. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ cyt. dalej jako P.p.s.a/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badanie zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem dało podstawy do uznania, iż odpowiada ona prawu. Bezsporne jest bowiem i w pełni wynika to z akt sprawy, iż decyzją ostateczną z dnia [...]r. Prezydent Miasta [...] wydał W. D. skierowania na badania lekarskie, celem stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i zobowiązał do przeprowadzenia tych badań w terminie 30 dni. Skarżący decyzji tej nie zakwestionował, jednakże badań tych nie wykonał. Decyzja, która nie została zaskarżona, stała się ostateczna, kształtując wynikający z niej obowiązek prawny skarżącego. Skoro skarżący obowiązku tego nie wykonał – wypełniła się hipoteza normy zawartej w z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. b ustawy o ruchu drogowym. W takiej sytuacji właściwy starosta /prezydent miasta/ zobowiązany jest wydać decyzję o czasowym cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Wynika to z treści w/w przepisu stwierdzającego, iż w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust.1 pkt 3-5 – Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień. W takiej sytuacji wydanie decyzji o czasowym cofnięciu uprawnień jest więc obligatoryjne. Argument skarżącego o braku środków finansowych nie ma charakteru prawnego i nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Należało zatem uznać, iż skarga jest nieuzasadniona wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.