II SA/Sz 244/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi Z. W. i T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do robót budowlanych obejmujących ustawienie tzw. "D." na terenie działki nr [...] przy ul. D. w M., zgłoszonych w dniu [...] r. przez T. W. i Z. W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. T. W. i Z. W. zgłosili Staroście Powiatowemu w G. zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających "na ustawieniu domku h. na działce nr [...] przy ul. D. w M. ([...])". Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem, że niektóre rodzaje budów i robót budowlanych zostały objęte obowiązkiem zgłoszenia. Rodzaje obiektów budowlanych oraz robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę zostały skatalogowane w art. 29 Prawa budowlanego. Z treści zgłoszenia oraz załącznika, który stanowiła kserokopia mapy katastralnej złożonego w Starostwie G. wynika, że zgłaszający zaplanowali ustawienie barakowozu na działce rolnej oznaczonej na mapie katastralnej jako [...], położonej nad rzeką S., jako obiektu mieszkalnego kontenerowego wyposażonego w drzwi i okna. Organ zaznaczył, że z treści złożonego odwołania wynika, że przedmiotowy obiekt jest barakowozem niepołączonym trwale z gruntem i dodatkowo przeznaczonym do przeniesienia w inne miejsce. W związku z powyższym przyjąć należy, że obiekt ten wyczerpuje znamiona definicji tymczasowych obiektów budowlanych, podanej w art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego. Budowa tymczasowego obiektu budowlanego wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedynie w sytuacjach, gdy inwestor planuje ustawienie obiektu w określonym terminie, nie dłuższym niż 120 dni, może on skorzystać z uproszczonej procedury zgłoszenia. Organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] r., [...], nałożył na T. W. i Z. W. obowiązek uzupełnienia braków polegających na: nie załączeniu do wniosku opisu obiektu oraz sposobu posadowienia obiektu na działce, nie wykazaniu prawa do działki objętej zgłoszeniem oraz nie zaznaczeniu na szkicu miejsca lokalizacji obiektu. Wskazał nadto na możliwość skorzystania z uproszczonej procedury zgłoszeniowej, dotyczącej wykonania robót budowlanych dla obiektów lokalizowanych na 120 dni. W wyznaczonym 30 dniowym terminie zgłaszający nie uzupełnili braków zgłoszenia. Skutkowało to wydaniem decyzji o sprzeciwie co do wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania, że "ustawienie domku na kołach to nie żadna budowla, ponieważ może zmieniać miejsce postoju" oraz że przedmiotowy obiekt to "duża przyczepa kampingowa, którą można postawić praktycznie wszędzie" wyjaśnił, że z informacji na stronach internetowych oraz załączonych do odwołania zdjęć wynika, że obiekt nazywany "domkiem [...]" stanowi kontener mieszkalny, w pełni wyposażony. Umieszczenie go na nóżkach lub na płytkach chodnikowych powoduje, że jest to obiekt kontenerowy nietrwale związany z gruntem. Który wyczerpuje znamiona definicji "tymczasowego obiektu budowlanego", w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego. Możliwość ustawienia obiektu tymczasowego na 120 dni w trybie zgłoszenia umożliwia przepis art. 29 ust. 1 pkt. 12 Prawa budowlanego. W związku z nie uzupełnieniem w oznaczonym terminie zgłoszenia, w zakresie określonym przez organ I instancji, zasadnie została wydana decyzja, sprzeciwiająca się ustawieniu na działce gruntowej obiektu budowlanego, nazwanego w zgłoszeniu "domkiem h.", w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Na powyższą decyzję w dniu [...] r. T. W. i Z. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że obiekt, który ustawili na działce będącą ich własnością, nie jest budowlą lecz stanowi kontener mieszkalny w pełni wyposażony. Jest on posadowiony na bloczkach betonowych, a więc nietrwale z gruntem. Nie można tego obiektu nazywać więc budową. Do wykorzystania "Domku H." jako mieszkania zmusiła ich sytuacja finansowa, ponieważ oboje są na rentach, a uzyskiwany dochód nie pozwalał na utrzymanie mieszkania, dlatego zmuszeni byli je sprzedać. Poza tym skarżący Z. W. jest osobą niepełnosprawną W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy przede wszystkim stwierdzić, że organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] r., [...], nałożył na T. W. i Z. W. obowiązek uzupełnienia braków opisanych w orzeczeniu, ponieważ nie załączyli do wniosku opisu obiektu i sposobu jego posadowienia na działce, nie wykazali prawa do działki, oraz nie wskazali na szkicu miejsca lokalizacji obiektu. Nałożenie obowiązku uzupełnienia braków zgłoszenia było zgodne z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo też wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem, że niektóre rodzaje budów i robót budowlanych zostały objęte tylko obowiązkiem zgłoszenia. Rodzaje obiektów budowlanych oraz robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę ustawodawca wskazał w art. 29 Prawa budowlanego. Organ trafnie ocenił charakter obiektu i wskazał na aspekty prawne związane z dopuszczalnością jego posadowienia na nieruchomości skarżących. Umieszczenie przyczepy na nóżkach ewentualnie na płytach chodnikowych daje podstawę do przyjęcia, że jest to obiekt kontenerowy nietrwale związany z gruntem, odpowiadającej definicji ustawowej "tymczasowego obiektu budowlanego" zawartej art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego, a z informacji skarżących wynika, że będzie on ich miejscem zamieszkania. Możliwość ustawienia obiektu tymczasowego na czas 120 dni na postawie zgłoszenia wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt. 12 Prawa budowlanego. Z tym jednak, że z uwagi na nie uzupełnienie w oznaczonym terminie, w zakresie określonym przez organ I instancji, zgłoszenia dokonanego przez skarżących zasadnie w myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego organ zgłosił sprzeciw dotyczący ustawienia na działce skarżących obiektu budowlanego, określonego w zgłoszeniu "domkiem h.". W związku z okolicznościami sprawy należy stwierdzić, że zarówno pozwolenie na budowę jak i zgłoszenie robót budowlanych stanowi administracyjną formę reglamentacji działalności budowlanej. Inwestor w zależności od rodzaju robót budowlanych nabywa prawo ich wykonania jednak dopiero po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę lub po upływie czasu, w którym organ może zgłosić drodze decyzji sprzeciw (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). W rozpoznawanej sprawie inwestor ustawił już przedmiotowy obiekt bez wyczerpania toku postępowania wynikającego z Prawa budowlanego. W kwestii, natomiast złej sytuacji majątkowej skarżących trzeba wyjaśnić, że sąd administracyjny przy orzekaniu bierze pod uwagę zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem, natomiast nie uwzględnia okoliczności pozaprawnych chyba, że co innego wynika z przepisów. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. .