II SA/Sz 247/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 1 marca 2024 r. nr SKO/HM/430/733/2024 w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę . Decyzją z dnia 29 stycznia 2024 r., nr RO.S.304081.6232-003840.2024.MM, Prezydent Miasta S. na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 1 i ust. 3, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm., dalej: "u.p.s."), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1296), art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") przyznał A. N. (dalej: "skarżący") zasiłek okresowy z powodu bezrobocia od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 29 lutego 2024 r. w kwocie 220,65 zł miesięcznie z przeznaczeniem na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, w tym na dofinansowanie do zakupu obuwia zimowego oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wyjaśnił organ I instancji zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 u.p.s. W oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz na podstawie zebranych dokumentów stwierdzono, że na dochód skarżącego składa się dodatek mieszkaniowy wynoszący [...] zł, a zatem nie przekracza on kryterium dochodowego, o którym mowa art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. wynoszącego dla wnioskodawcy 776,00 zł. Tym samym wnioskodawca spełnia warunki do przyznania zasiłku okresowego, określone w art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Organ I instancji wskazał przy tym, że wysokość przyznanej pomocy odpowiada możliwościom finansowym Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. (dalej: MOPR), które są ograniczone. Z tego względu wielkość przyznawanych świadczeń jest limitowana nawet w stosunku do osób spełniających kryterium dochodowe określone w ustawie. Organ I instancji nadmienił również, że pomoc społeczna pełni funkcję wspomagania osób i rodzin w rozwiązywaniu trudności życiowych, w tym materialnych, a zaspokojenie potrzeb w całości nie zawsze jest możliwe. Organ I instancji podał ponadto, że w 2023 r. MOPR zrealizował świadczenia w postaci zasiłków okresowych w wysokości 3.490.358,05 zł. Liczba osób, uprawnionych do tych świadczeń w 2023 r. wyniosła 1830. Średnia miesięczna wysokość świadczenia w formie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na osobę wyniosła 158,94 zł. W 2024 r. MOPR na realizację zadań w zakresie wspomnianych zasiłków dysponuje budżetem w kwocie 4.875.288,00 zł. Jednocześnie na podstawie analiz z lat poprzednich przewidywana liczba osób uprawnionych do ww. świadczenia w roku 2024 utrzyma się na poziomie roku 2023 (+/- 1 - 5 %). Organ I instancji podał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na wyjątkowo ważny interes strony. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że przyznany zasiłek okresowy jest cały czas zmniejszany do ustawowego minimum. Ponadto w jego ocenie organ bezprawnie umieścił w zasiłku okresowym dofinansowanie do zakupu odzieży. Dokonując własnych wyliczeń, skarżący zarzucił organowi brak ponad 3 mln złotych w ogólnym rozliczeniu przyznanych zasiłków okresowych. Nadto skarżący wskazał, iż organ powinien przyznać zasiłek okresowy nie "z powodu bezrobocia" ale "z powodu niepełnosprawności". Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 marca 2024 r. nr SKO/HM/430/733/2024 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przywołało treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wyjaśniło, że zasiłek okresowy przysługuje wyłącznie wówczas, gdy dochód osoby samotnie gospodarującej jest niższy od jej kryterium dochodowego, przy czym jego wysokość oraz okres, na jaki ma być przyznany ma charakter uznaniowy. Kolegium wskazało przy tym, że spełnienie przez wnioskodawcę kryterium dochodowego, od którego zależy przyznanie pomocy społecznej nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie zasiłku okresowego w wysokości odpowiadającej jego oczekiwaniom. Pod uwagę muszą być brane, bowiem nie tylko oczekiwania i potrzeby osoby zainteresowanej, ale także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, kwalifikujących się do objęcia świadczeniami z pomocy społecznej, a także możliwości finansowe organu pomocy społecznej. Kolegium wskazało, że w dniu 3 stycznia 2024 r. skarżący zwrócił się do MOPR o udzielenie pomocy finansowej m.in. w formie zasiłku okresowego ze względu na niepełnosprawność i bezrobocie. Odwołując się do ustaleń wywiadu środowiskowego oraz dokumentacji poświadczającej sytuację materialno-bytową Kolegium wskazało, że bezspornym jest, że skarżący jest osobą bezrobotną, a tym samym organ I instancji miał uzasadnione podstawy do przyznania zasiłku okresowego z powodu bezrobocia. W odniesieniu do przesłanki niepełnosprawności Kolegium zwróciło uwagę, iż z ustaleń pracownika socjalnego wynika, że skarżący ma przyznany lekki stopień niepełnosprawności oraz że odwołał się od tego orzeczenia do Sądu - Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń i sprawa ta nie została jeszcze rozpatrzona. Ponadto Kolegium wskazało, że w trakcie postępowania ustalono, że dochód skarżącego wyniósł [...] zł, zaś kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 776,00 zł. Zasiłek okresowy wyliczono w następujący sposób: 776,00 zł (kryterium dochodowe) - [...] zł (dochód) x 50% = 220,65 zł, co pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia zasiłku okresowego. Kolegium stwierdziło, że w oparciu o materiał dowodowy została prawidłowo ustalona sytuacja życiowa skarżącego oraz fakt spełnienia ustawowych przesłanek do uzyskania zasiłku okresowego. Organ I instancji przyznający pomoc nie kwestionował trudnego położenia skarżącego, a także zgłaszanych przez niego potrzeb w zakresie środków na utrzymanie. Natomiast wysokość i okres na jaki przyznano skarżącemu zasiłek okresowy organ I instancji określił w poszanowaniu zasad co do jego maksymalnej i minimalnej wysokości oraz możliwości jakie posiada w zakresie dysponowania środkami. Kolegium podkreśliło, że to organ pomocy społecznej jest odpowiedzialny za to komu i jakie świadczenie przyznaje biorąc przy tym pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawców, ale również pozostałych podopiecznych i zakres koniecznej pomocy udzielanej tym osobom. Zasiłek przyznano w kwocie nie mniejszej niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem wnioskodawcy. Konkludując Kolegium uznało, że przyznanie zasiłku okresowego w kwocie 220,65 zł jest zgodne z przepisami u.p.s. i nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Jednocześnie Kolegium nadmieniło, że skarżący jest pod stałą opieką MOPR. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zaświadczenia, w okresie od dnia 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. A. N. otrzymał pomoc finansową w postaci zasiłku okresowego w łącznej kwocie 1.544,70 zł, pomoc finansową w postaci świadczeń na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" na łączną kwotę 150,00 zł (październik - grudzień) oraz pomocy finansowej w postaci zasiłków celowych na łączną kwotę 598,55 zł. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję Kolegium wskazując, że żądał zmiany podstawy przyznania zasiłku z "z powodu bezrobocia" na "z powodu niepełnosprawności", czego Kolegium nie zrobiło. Ponadto Kolegium bezprawnie zaakceptowało ujęcie w zasiłku okresowym dofinansowania na zakup odzieży. Skarżący zażądał również wyjaśnienia na co została przeznaczona nadwyżka kwoty przeznaczonej na zasiłki celowe i specjalne wyliczona przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. pełnomocnik podtrzymał stanowisko skarżącego wyrażone w skardze oraz wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję organu pomocy społecznej o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł. Natomiast zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. W przypadku osoby samotnie gospodarującej (tak jak w przypadku skarżącego) zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że miesięczna kwota zasiłku nie może być wyższa niż kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s.). Jednocześnie kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby i niższa niż 20 zł (art. 38 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.p.s.). Zaś okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 u.p.s.). Zasiłek okresowy jest świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej, którego otrzymanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Jego beneficjentem może być osoba samotnie gospodarująca i rodzina. Świadczenie to nie jest przyznawane na zaspokojenie konkretnej potrzeby. Ma ono zapewnić okresowy dochód, którym świadczeniobiorca będzie dysponował w miarę swobodnie, zaspokajając podstawowe potrzeby bytowe. Zasiłek okresowy sytuowany jest w grupie tzw. świadczeń obligatoryjnych, niemniej trzeba zaznaczyć, że poza kryterium dochodowym przesłanki uzasadniające jego przyznanie wymienione są w ustawie jedynie przykładowo. W orzecznictwie i literaturze dominuje pogląd, że spełnienie warunków do otrzymania zasiłku okresowego obliguje organ do przyznania tego świadczenia, a swoboda organu (uznanie) sprowadza się tylko do ustalenia okresu zasiłkowego i wysokości świadczenia – w granicach wyznaczonych ustawą. Niemniej stanowisko to przyjmuje się z zastrzeżeniem, że muszą zostać spełnione ogólne zasady udzielenia pomocy społecznej oraz nie mogą wystąpić przesłanki negatywne, w tym wskazane w art. 11–13 u.p.s. (por. I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2023, art. 38.) W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż skarżący złożył wniosek dotyczący pomocy finansowej m.in. w formie zasiłku okresowego. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że dochód uzyskany przez skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie przekroczył obowiązującego kryterium dochodowego (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.), co uprawniało go do ubiegania się o zasiłek okresowy na podstawie art. 38 u.p.s. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja należy do decyzji podejmowanych przez organ administracyjny w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przed wydaniem decyzji, organ winien zbadać i wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, które mogą mieć dla sprawy istotne znaczenie. Motywy decyzji o charakterze uznaniowym nie mogą być bowiem dowolne, muszą mieć związek ze sprawą oraz opierać się na przesłankach o charakterze prawnym. Uprawnienie do działania w ramach uznania administracyjnego oznacza, że na gruncie analizowanego przypadku, do uznania organu pozostawiono stwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie pomocy. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku rozstrzygania sprawy administracyjnej organ wydający orzeczenie, także w swych motywach musi uwzględniać obowiązujący porządek prawny. Swoboda uznania organu administracji jest ograniczona tym, że organ stosujący prawo jest zobowiązany mieć na względzie w toku postępowania "interes społeczny i słuszny interes obywateli", o których mowa w art. 7 k.p.a. (por. Janusz Borkowski [w:] Barbara Adamiak Janusz Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011, str. 396-397). Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia również organu od obowiązku przeprowadzenia postępowania w prawidłowy sposób. Organ ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Wydanie decyzji musi być zatem poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast przede wszystkim ocena, czy organ nie wykroczył poza zakres przyznanej mu przez ustawodawcę swobody orzekania oraz to, czy organ zachował określone prawem wymogi proceduralne. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych nie obejmuje natomiast prawidłowości wyboru przez organ jednej z możliwych opcji rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wybór rozstrzygnięcia wymyka się kryteriom prawnym, opierając się na przesłankach celowościowych, rzetelnościowych, gospodarnościowych i innych tego typu determinantach pozaprawnych. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że pomoc społeczna zależy nie tylko od potrzeb osoby ubiegającej się o świadczenie, ale także od aktualnej sytuacji finansowej ośrodka pomocy społecznej. Ośrodek ten ma objąć pomocą wszystkich, którzy spełniają warunki do jej otrzymania przy uwzględnieniu swoich możliwości finansowych. Brak wystarczających środków na pokrycie całości zgłoszonych wniosków o świadczenia uprawnia organ do adekwatnego ograniczenia pomocy. Organ zajmujący się dystrybucją świadczeń w ramach pomocy społecznej musi nimi tak dysponować, aby nie dopuścić do rażących dysproporcji w rozmiarze świadczeń przyznawanych osobom uprawnionym (por. wyroki NSA z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07 i z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/2006, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 578/08). Niewątpliwie możliwości ośrodków pomocy społecznej, jak i możliwości budżetu Państwa, są ograniczone, na co w niniejszej sprawie organy wskazały, podając, że środki finansowe będące w dyspozycji MOPR są niewystarczające na zaspokojenie wszystkich zgłaszanych potrzeb osób uprawnionych. Z wyjaśnień organów wynika, że z uwagi na wspomniane ograniczone środki wielkość przyznawanych świadczeń jest limitowana nawet w stosunku do osób spełniających kryterium dochodowe określone w ustawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że sytuacja majątkowa i zdrowotna skarżącego jest trudna. Skarżący środki na bieżące utrzymanie czerpie w zasadzie wyłącznie z pomocy społecznej i niewątpliwie przyczyny takiej sytuacji podyktowane są okolicznościami obiektywnymi. Jego stan zdrowia co prawda nie wyklucza całkowicie podjęcia pracy (posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim), jednakże dolegliwości na które cierpi, w tym bóle kręgosłupa, z pewnością stanowią w tej mierze istotne utrudnienie. Trzeba mieć jednak na uwadze, że środki finansowe MOPR, które są przeznaczone dla osób potrzebujących takiego wsparcia, nie są nieograniczone i muszą być redystrybuowane w sposób bardzo rozważny i dostosowany do potrzeb różnych świadczeniobiorców. Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i jej celem nie jest zaspokojenie wszystkich potrzeb wnioskodawców w pełnej wysokości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc ta ma więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej. Zdaniem Sądu, organy rozpoznając sprawę nie naruszyły powyższych przepisów, a podjęte rozstrzygnięcie mieści się w granicach uznania administracyjnego. Skoro w niniejszej sprawie organy poddały ocenie z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącego, a z drugiej możliwości finansowe organu pomocy społecznej i na tej podstawie uznały, że nie istnieje możliwość przyznania stronie świadczenia w większym rozmiarze, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Podobnie, spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą ona sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto, organ pomocy społecznej, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I Sa/945/00, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12). Należy też podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie pozostawał bez wsparcia finansowego MOPR. Skarżący od lat korzysta z pomocy MOPR. Pouczony został również o możliwości ubiegania się o inne formy pomocy. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie wydanych decyzji z obrotu prawnego, choć co prawda - organ I instancji nieprawidłowo powiązał zasiłek okresowy z celem, na jaki w szczególności został on przyznany. Nie ma to jednak wpływu na kształt decyzji i nie przesądza o potrzebie jej uchylenia. Skarżący nie wykazał przy tym aby np. odmówiono mu przyznania zasiłku celowego na zakup obuwia zimowego z powodu przyznania skarżoną decyzją zasiłku okresowego.Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje również wskazanie przez organ, iż zasiłek okresowy został przyznany z powodu bezrobocia, zamiast ze względu na niepełnosprawność – jak chciałby skarżący. Organ I instancji bezsprzecznie ustalił, że skarżący jest osobą bezrobotną. Podkreślić należy, że w treści art. 38 ust. 1 u.p.s. jako przesłankę do przyznania zasiłku okresowego wskazano zarówno bezrobocie jak i niepełnosprawność. Ustalenie istnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w ww. przepisie stanowi podstawę do przyznania zasiłku okresowego. Jednocześnie wysokość tego zasiłku nie jest uzależniona od tego czy został on przyznany w związku z niepełnosprawnością czy w związku z tym że osoba jest bezrobotna. W ocenie Sądu nie są również miarodajne wyliczenia skarżącego odnośnie budżetu i wydatkowania środków przez MOPR (ilość osób potrzebujących x średnia wysokość przyznanego świadczenia) w sytuacji gdy jest skarżącemu niewątpliwie wiadomym, że jedna osoba uprawniona może – jak skarżący – ubiegać się o większą liczbę zasiłków w danym roku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu udzielenia pomocy prawnej skarżącemu rozpoznany będzie odrębnie przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.