II SA/Sz 248/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska / spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] Nr [...], II. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 24 ust.4 ustawy z dnia 28 listopada 2000r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] przyznał Z. L. ur. [...] zasiłek pielęgnacyjny na okres od [...] na stałe w wysokości [...] zł. miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na podstawie złożonego wniosku i dokumentów zebranych w sprawie stwierdzono, że wnioskodawca spełnia warunki określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych niezbędne do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu wieku. Z. L. odwołał się od tej decyzji zarzucając opieszałość postępowania w załatwieniu sprawy oraz nie wzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego. Odwołujący się zakwestionował przyznanie zasiłku od [...] zamiast od [...] i wyjaśnił, że stosowny wniosek złożył za pośrednictwem Sadu Okręgowego w Koszalinie, który w dniu [...] wniosek przekazał Ośrodkowi Pomocy Społecznej o czym zawiadomił osobiście ten organ pismem z dnia [...] na które nie otrzymał odpowiedzi jak też nie został wezwany do uzupełnienia dokumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 16 ust. 1 i 4, art. 24 ust.2 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) i § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach oświadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 113, poz.1925), po rozpatrzeniu odwołania- utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że wniosek Z. L. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przysłany pocztowym listem poleconym wpłynął do OPS w dniu [...]. Przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Organ I instancji, wynikające z art. 16 ust. 2 pkt 3 tej ustawy uprawnienie do zasiłku pielęgnacyjnego przyznał od dnia [...]. Odnosząc się do twierdzeń odwołania co do daty złożenia wniosku Kolegium stwierdziło, że z pisma Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia [...] oraz zbieżnej z jego treścią notatki służbowej sporządzonej przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych wynika, że w dniu [...] pracownik Sądu poinformował zainteresowanego w rozmowie telefonicznej, że powinien osobiście udać się do OPS w celu pobrania właściwego formularza i dopełnienia wszelkich formalności związanych z kontynuowaniem wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. W ocenie organu II instancji korespondencja znajdująca się w aktach sprawy nie potwierdza, by Z. L. wniosek i stosowne dokumenty złożył w Sądzie Okręgowym, a ten wysłał je do właściwego organu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Z. L. zarzucił powyższej decyzji ostatecznej naruszenie art. 7, 8-11 Kpa i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od dnia [...] oraz zasądzenie na Jego rzecz od organu kosztów postępowania w sprawie. Dodatkową argumentację skarżący zawarł w piśmie z dnia [...] stanowiącym odniesienie się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ i dołączył kserokopię pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna . Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu doprowadziła bowiem do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest sędzią w stanie spoczynku, uprawnionym do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu ukończonego [...] roku życia, które to świadczenie do [...] realizował Sąd Okręgowy w Koszalinie. W związku ze zmianą stanu prawnego, a zwłaszcza zmianą organu właściwego podmiotu , wynikającą z art. 49 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 228, poz. 2255 ze zm.), podmiotem przyznającym i wypłacającym zasiłki pielęgnacyjne stał się – w przypadku skarżącego- Prezydent Miasta . Prezes Sądu Okręgowego w Koszalinie, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 50 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pismem z dnia [...] poinformował Z. L. o zmianie podmiotu realizującego od [...] zasiłek pielęgnacyjny, informując ogólnie, że "wniosek składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania". Skarżący, jak to bezspornie wynika z akt administracyjnych, powołując się na to pismo Prezesa Sądu Okręgowego w Koszalinie zwrócił się pismem z dnia [...] do Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskiem o wypłatę przedmiotowego zasiłku pielęgnacyjnego i podał numer swojego rachunku bankowego. W tym stanie faktycznym, w ocenie sądu, za nieprawidłowe uznać należy postępowanie organu, który wniosek ten pozostawił bez jakiejkolwiek reakcji. Jeśli bowiem z podania strony wyraźnie wynikało żądanie, to brak formalny podania w postaci jego złożenia zwykłym pismem zamiast wypełnienia druku wniosku przewidzianego aktem wykonawczym, mógł być usunięty. Na organie, do którego podanie zostało wniesione, ciążył bowiem – z mocy art. 64 § 2 Kpa, obowiązek wezwania strony do usunięcia braku podania. Zaniechanie przez organ I instancji tej czynności narusza zatem powyższy przepis oraz zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i art. 8-11 Kpa, co trafnie podniósł Z. L. w skardze. W tej sytuacji, przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że skarżący wniosek złożył w dniu [...] (data złożenia wniosku na wymaganym formularzu) sprzeczne jest ze stanem faktycznym i prowadzi do przerzucenia skutków nieprawidłowego działania organu na stronę. W powyższej konkluzji nie czyni wyłomu wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność, że jak ustalono w Sądzie Okręgowym w Koszalinie, pracownica tego Sądu w rozmowie telefonicznej w dniu [...] informowała zainteresowanego, że powinien osobiście udać się do Ośrodka Pomocy Społecznej w celu pobrania właściwego formularza, bowiem tenże Sąd nie prowadził postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem Z. L. z dnia [...]. Efektem naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania było niezgodne ze stanem faktycznym sprawy i naruszające art. 24 ust. 2 ustawy oświadczeniach rodzinnych, przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od [...] zamiast od [...], co powinny mieć na względzie organy orzekające przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić decyzje organów obu instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku znajduje swoje oparcie w art. 152 tej ustawy. Nie wstrzymanie, do czasu uprawomocnienia się wyroku, wykonania uchylonej decyzji wynika z potrzeby bieżącej realizacji należnego stronie świadczenia. Skarga zawiera wniosek o zasądzenie kosztów, który jest bezprzedmiotowy, bowiem skarżący- z uwagi na przedmiot sprawy - zwolniony jest z mocy prawa od kosztów postępowania, działał bez pełnomocnika, na rozprawę nie stawił się, a zatem nie poniósł kosztów, które stosownie do art. 200 P.p.s.a. podlegają zasądzeniu od organu w razie uwzględnienia skargi.