II SA/Sz 249/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie D. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 5 lutego 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania W. K. zasiłku rodzinnego na dzieci N. G. i M. G. z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Do skargi załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 marca 2018 r. zobowiązano skarżącego do wykazania interesu prawnego zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) w terminie 7dni od doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu powyższego skarżący oświadczył, że jest ojcem dzieci, domownikiem, który prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W rozpatrywanej sprawie przesłankę oczywistej bezzasadności skargi spełnia okoliczność wniesienia jej przez podmiot, który nie jest stroną w sprawie. Z załączonych akt sprawy jednoznacznie wynika, że stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zasiłku rodzinnego, była matka dzieci W. K., a nie D. G.. Nie wykazał on również, że posiada interes prawny w zaskarżeniu rzeczonej decyzji, a wskazane przez niego okoliczności świadczą jedynie o istnieniu interesu faktycznego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.