II SA/Sz 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpatrzeniu w dniu 18 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] nr [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nakładającą na Spółkę A. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niespełnienie wymagań wskazanych w przepisach dotyczących higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego oraz w sprawie higieny środków spożywczych. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją ostateczną Spółka A. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawczyni wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie istotnej szkody oraz nieodwracalne skutki. Powołując się na załączone do skargi dokumenty, w postaci deklaracji podatkowych za lata 2011 i 2012, wnioskodawczyni podniosła, że boryka się z trudnościami finansowymi, a aktualnie walczy o utrzymanie się na rynku. W ocenie strony, egzekucja kary pieniężnej we wskazanej w decyzji wysokości spowoduje utratę przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji konieczność zamknięcia zakładu pracy, w którym zatrudnia kilkanaście osób. Jednocześnie wyjaśniła, że ewentualny korzystny dla strony wyrok nie cofnie konsekwencji, jakie dla spółki będzie miało wszczęcie jakiegokolwiek z postępowań przewidzianych w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawczyni przedstawiając swoje stanowisko wskazała, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej spowoduje m.in. trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne, bowiem każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. W tej sytuacji sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Podkreślenia jednak wymaga, że wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna w stosunku do możliwości finansowych strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Z przedstawionych przez wnioskodawczynię materiałów źródłowych, w postaci zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (straty) za lata 2011 i 2012 wynika, że w 2011 r. spółka poniosła jedynie stratę, z kolei w 2012 r. osiągnęła dochód w wysokości [...]zł. Zdaniem sądu, w świetle przedstawionej sytuacji majątkowej strony, wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę w kwocie [...] zł może doprowadzić do utraty przez spółkę płynności finansowej sprowadzającą się do braku środków na bieżącą działalność, która zmusiłaby skarżącą do zaprzestania prowadzenia działalności, a w konsekwencji zwolnienia pracowników. W ocenie sądu, skutki te są realne i spowodowałyby zmianę okoliczności na tyle trudną do odwrócenia, że przemawiają za przyznaniem ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.