II SA/Sz 252/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2013r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...[ w przedmiocie stypendium oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez M. K. prawa z dniem [...] z uwagi na zakończenie przez stronę odbywanego szkolenia w dniu [...]. Od powyższej decyzji M. K. wniósł odwołanie podnosząc, że szkolenie zakończyło się w dniu [...], na potwierdzenie czego przedłożył zaświadczenie wydane przez Centrum Szkolenia. Ponadto strona wyjaśniła, że przyznanie dodatkowych godzin zajęć uzyskała w ramach szkolenia podstawowego po swojej interwencji w PUP oraz u organu nadzoru nad ośrodkami szkolenia, co uniemożliwia uznania tych godzin za nadprogramowe. Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn przyznania dodatkowych godzin szkolenia. Po rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ponownie orzekł o utracie przez M. K. z dniem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten podał, że w dniu [...] została wydana decyzja o przyznaniu M. K. prawa do stypendium w wysokości [...] w okresie odbywania szkolenia indywidualnego – kurs, od dnia [...] W dniu [...] strona dostarczyła do organu arkusz przebiegu egzaminu praktycznego z dnia [...] oraz kartę przebiegu zajęć teoretycznych, które zostały zakończone w dniu [...] i praktycznych zakończonych w dniu [...]. Ponadto w tym samym dniu wpłynęło pismo Centrum Szkolenia potwierdzające zrealizowanie kursu z dniem [...]. W kolejnym piśmie, stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, ośrodek szkolenia poinformował, że różnica pomiędzy raportem przedstawionym urzędowi a zaświadczeniem ukończenia kursu wynikała z dodatkowych godzin, jakie kursant otrzymał poza realizacją umowy, a które to godziny odebrał w dniu [...]. Organ I instancji mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jak i przepis art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podniósł, że w ramach umowy z ośrodkiem szkoleniowym Urząd Pracy zobowiązany był do sfinansowania jedynie godzin zajęć, natomiast dodatkowe godziny nie były objęte programem szkolenia. Ponadto zwrócił uwagę na to, że w dniu [...] strona złożyła oświadczenie, iż koszty dodatkowych godzin zajęć nieujętych w programie kursu, pokryje we własnym zakresie. W przedmiotowej sprawie koszt ten został poniesiony przez Centrum Szkolenia. W ocenie organu powyższe dowodzi, że M. K. utracił prawo z dniem [...] W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta, M. K. wskazał, że nie zgadza się kategorycznie z treścią zaskarżonej decyzji, bowiem datą zakończenia odbywanego szkolenia był dzień [...]. Strona wyjaśniła, że dodatkowe zajęcia praktyczne uzyskała w ramach szkolenia podstawowego, gdyż były one niezbędne dla pełnej realizacji minimów planu nauczania wymaganego przepisami prawa. Trzy godziny jak również drugi egzamin wewnętrzny zrealizowano tytułem zadośćuczynienia za niepełnowartościowe godziny przeprowadzone niezgodnie z planem nauczania. Z tego też względu błędne jest przytaczanie w uzasadnieniu decyzji oświadczenia o pokryciu kosztów za dodatkowe godziny. Strona zakwestionowała jakość przeprowadzonego szkolenia podkreślając, że wymagana liczba godzin w zakresie lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej została przeprowadzona dopiero po interwencji, zaś minimalnej ilości godzin jazdy po zmierzchu w ogóle nie zrealizowano. Nadto skarżący wskazał, że organ I instancji nie zabezpieczył w żaden sposób interesów bezrobotnego, gdyż w decyzji pominął kwestię jakości zorganizowanego szkolenia jak i przyznania refundacji kosztów dojazdu na szkolenie. Decyzją z dnia [...], Wojewoda działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności orzeczenia o utracie przez M. K. prawa z dniem [...]. Po przytoczeniu art. 41 ust. 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda wyjaśnił, że w dniu [...] do PUP wpłynęło pismo z Centrum Szkolenia z dnia [...], w którym instytucja szkoleniowa poinformowała, iż M. K. w dniu [...] zakończył realizację godzin praktycznych w ramach kursu prawa jazdy kategorii CE oraz zaliczył egzamin wewnętrzny z wynikiem pozytywnym. Nadto ośrodek nadmienił, że powyższa liczba godzin okazała się niewystarczająca do opanowania przez kursanta całości programu szkolenia w stopniu umożliwiającym pozytywne zaliczenie egzaminu państwowego w związku z tym M. K. otrzymał dodatkowe godziny jazdy, które zostaną zrealizowane w dniu [...]. Dalej organ wskazał, że w dniu [...] wpłynęły kolejne pisma z Centrum Szkolenia pismo z dnia [...] informujące, że dodatkowe godziny jazdy, o których mowa w piśmie z dnia [...] zostały zrealizowane w dniu [...] oraz zaświadczenie z dnia [...], z którego wynika, że M. K. ukończył kurs zorganizowany przez Centrum Szkolenia w okresie od [...]. Z kolei w dniu [...] wpłynęło wyjaśnienie od ośrodka szkoleniowego dotyczące przyczyn przyznania stronie dodatkowych godzin. Zdaniem Wojewody, zarówno z tego pisma jak i z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że szkolenie obejmowało część teoretyczną w wymiarze godzin oraz część praktyczną w wymiarze godzin - zgodnie z umową zawartą z PUP i tak też zostało rozliczone ze zleceniodawcą (tj.), natomiast godziny nauki odbyte w dniu [...] kursant otrzymał poza realizacją umowy, a koszt ich sfinansowała z własnych środków instytucja szkoleniowa. Stąd na zaświadczeniu o ukończeniu kursu widnieje liczba godzin zajęć praktycznych. Organ II instancji nadmienił, że nie może zająć stanowiska w zakresie jakości zorganizowanego szkolenia jak i braku przyznania stronie refundacji kosztów dojazdu na szkolenia, gdyż kwestie te nie są przedmiotem obecnego postępowania. Powyższe stanowisko Wojewody zakwestionował w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , M K. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: -naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez odebranie prawa do stypendium szkoleniowego przed faktycznym terminem zakończenia procesu szkolenia podstawowego, tj. [...], - w § 5 ust. 1 rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów poprzez dokonanie nieprawidłowej interpretacji pojęcia szkolenia podstawowego oraz dodatkowego, -naruszenie § 3 ust. 4 pkt 4 załącznika nr 3 do powołanego rozporządzenia w ten sposób, że nie przeprowadzono minimalnej ilości godzin w okresie od zmierzchu do świtu, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego wobec nieuwzględnienia przez organ I instancji wytycznych Wojewody zawartych w decyzji Nr [...] w zakresie zweryfikowania ułomności procesu szkolenia podstawowego. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Skarżący za nieporozumienie uznał ograniczenie się organów przy rozstrzyganiu sprawy tylko do zapisów umowy szkoleniowej oraz wyjaśnień instytucji szkoleniowej. Podkreślił, że określone w umowie szkoleniowej godzin szkolenia praktycznego dotyczyło realizacji tych godzin zgodnie z zapisami powołanego rozporządzenia, co umożliwia przystąpienie do egzaminu państwowego. Tymczasem w jego przypadku, po godzinach nie zostało zrealizowane narzucone tym rozporządzeniem minimum w zakresie realizacji planu nauczania i w związku z takim nienależytym wykonaniem umowy - instytucja szkoleniowa zaoferowała zrealizowanie brakujących godzin dotyczących jazdy po drogach o podwyższonej dopuszczalnej prędkości poza obszarem zabudowanym. Zaznaczył, że odbywało się to w ramach szkolenia podstawowego, a nie żadnych godzin dodatkowych - szczególnie, że określa to jednoznacznie zaświadczenie nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających. Według skarżącego, nie sposób pominąć faktu, że Prezydent Miasta powielił wydaną uprzednio decyzję nie uwzględniając w ogóle złożonych w toku postępowania uwag, zaś Wojewoda tego nie dostrzegł - mimo sformułowanych przez siebie wytycznych w decyzji uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji. Skarżący zauważył również, że organy obu instancji skupiły się jedynie na kwestii stypendium szkoleniowego, pomijając jednocześnie inne poruszone istotne kwestie, które mają bezpośredni wpływ nie tylko na jego sprawę, ale również na ważny interes społeczny i bezpieczeństwo ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] skarżący wniósł o to, aby Urząd Pracy sprawdził, czy w czasie odbywania szkolenia skarżący był ubezpieczony od odpowiedzialności NW oraz aby wyjaśniono, czy jednostka prowadząca szkolenia prowadziła je zgodnie z posiadaniem certyfikatu ISO. Skarżący podniósł, że jego zdaniem dodatkowe trzy godziny szkolenia, które odbyły się [...] nie mogą być nazwane godzinami dodatkowymi, ponieważ zostały przyznane mu w ramach szkolenia podstawowego za te godziny, które zostały przeprowadzone niezgodnie z przepisami. W dzień egzaminu wewnętrznego jechał po, której nie było i w ten sposób stracił jedną godzinę szkoleniową [...]. Według skarżącego standard szkolenia był nieodpowiedni, zaś PUP tego nie kontroluje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której to orzeczono o utracie przez skarżącego z dniem [...] w związku z zakończeniem w dniu [...] szkolenia w zakresie " ", odbywanego w Centrum Szkolenia. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm- zwanej dalej "u.p.z.") w myśl którego, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje ze środków Funduszu Pracy. Powyższy przepis nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wyraźnie stanowi, że stypendium przyznawane jest wyłącznie na okres odbywania szkolenia. Unormowanie to ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tak więc organy nie są uprawnione do uznaniowego wydłużania okresów pobierania. Stwierdzenie faktu zakończenia szkolenia, w sytuacji gdy stypendium przyznano decyzją, obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jego utraty ze wskazaniem daty pozbawienia uprawnienia. Z tego też względu, istotne znaczenia ma ustalenie terminu zakończenia szkolenia. W przedmiotowej sprawie właśnie ta okoliczność jest sporna. Organ odwoławczy stoi bowiem na stanowisku, że szkolenie skarżący ukończył w dniu [...] natomiast według skarżącego datą ukończenia szkolenia jest dzień [...]. Jak wynika ze skargi strona upatruje błędu w ustaleniach faktycznych organu m.in. w niezrealizowaniu wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...]. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji z dnia [...]i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia przyczyn przyznania skarżącemu dodatkowych godzin szkolenia w celu ustalenia zasadności przyznania również za te godziny. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wytyczne te nie odnosiły się do dokonania " ". W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji zwrócił się do instytucji szkolenia o wyjaśnienie przyczyn przyznania skarżącemu dodatkowych godzin szkolenia, poza zagwarantowanymi w umowie godzinami zajęć, uzyskując w tym zakresie jednoznaczne stanowisko Centrum Szkolenia, które pozwoliło na poczynienie ustaleń w zakresie wskazanym przez Wojewodę. Odnosząc się do kolejnych wywodów skargi, przypomnieć wypada, że decyzją z dnia [...] przyznano skarżącemu prawo do stypendium, w okresie odbywania szkolenia, określonego w umowie szkoleniowej nr [...] zawartej w dniu [...]. z Prezydentem Miasta. Z natury rzeczy dokonywanie ustaleń faktycznych nie może odbywać się w oderwaniu od treści tej umowy. Z § 1 pkt 3 tej umowy wynika, że szkolenie, którego koszty zobowiązał się pokryć organ, obejmuje godzin zajęć teoretycznych, godzin zajęć i egzamin wewnętrzny, zaś w § 2 ust. 2 przewidziano, że zakończenie kursu nastąpi w terminie nieprzekraczalnym do dnia [...], z zastrzeżeniem ust. 3. Niewątpliwie powyższe postanowienia umowy mają wpływ na ocenę okoliczności faktycznej zakończenia szkolenia, determinując kierunek prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie sposób zatem uznać, że odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zapisów tej umowy były nieuzasadnione, skoro umowa ta określa ramy czasowe szkolenia poprzez podanie ilości godzin i określenie obowiązku złożenia egzaminu wewnętrznego na zakończenie kursu. W ocenie Sądu, trafnie w realiach sprawy organ odwoławczy wywiódł, że zebrane dowody przesądzają, że kurs zrealizowany na podstawie umowy zawartej z organem I instancji zakończył się w dniu[...]. W rozpoznawanej sprawie zasadniczy środek dowodowy służący ustaleniu stanu faktycznego stanowiły pisma Centrum Szkolenia. Z racji tego, że wskazana instytucja szkoleniowa przeprowadzała kurs, w którym uczestniczył skarżący, to dysponowała wszelkimi danymi związanymi z realizacją omawianego kursu. Pisma ośrodka szkoleniowego kierowane do organu, wbrew sugestiom skargi, zawierały informacje, które były istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczyły one bowiem terminu zakończenia kursu jak i przyczyn udzielenia skarżącemu dodatkowych godzin zajęć praktycznych. Informacje te zatem umożliwiały wyjaśnienie sprawy. W świetle treści tych pism, tj. w szczególności pisma z dnia [...] oraz [...]. informujących, że szkolenie obejmujące część teoretyczną w wymiarze godzin oraz część praktyczną w wymiarze godzin wraz z egzaminem wewnętrznym zdanym z wynikiem pozytywnym, zakończono dnia[...], co znajduje potwierdzenie w arkuszu przebiegu egzaminu oraz w kartach przebiegu zajęć teoretycznych i praktycznych, brak jest podstaw do skutecznego podważenia dokonanej zaskarżoną decyzją oceny dowodów zwłaszcza, że Centrum Szkolenia wskazało, że dodatkowe godziny zajęć praktycznych skarżący uzyskał w dniu [...], pozą realizacją umowy, na koszt instytucji szkoleniowej. Wyjaśnienia te w kontekście umowy szkoleniowej, która stanowiła, że refundowanym kursem objęte jest wyłącznie godzin zajęć praktycznych, dały organowi podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych. Dodatkowe godziny zajęć nie mieściły się w realizacji szkolenia, zaś skarżący został zobowiązany do samodzielnego pokrywania ich kosztów. Skarżący podpisał umowę, a zatem miał świadomość, jaka ilość godzin objęta została kursem i że godziny realizowane poza wskazanymi w umowie są godzinami dodatkowymi, nierefundowanymi przez organ. Skoro skarżący zrealizował przewidziane umową godziny, to uzyskanie po tym czasie kolejnych godzin zajęć, trafnie zostało zaliczone w zaskarżonej decyzji do godzin dodatkowych. W tej sytuacji organy orzekające w sprawie nie miały logicznych podstaw do uznania, aby sporne godziny zajęć praktycznych, które odbyły się w dniu [...], przeprowadzone były w zakresie szkolenia. Skarżący zmierzając do wykazania innej daty zakończenia szkolenia wskazał, że faktycznie kurs podstawowy zakończył się w dniu [...]. Nadto podniósł, że dodatkowe godziny szkolenia, które odbył w [...], nie mogą być nazwane godzinami dodatkowymi, ponieważ zostały mu przyznane w ramach szkolenia podstawowego za te godziny, które zostały przeprowadzone niezgodnie z prawem. Zdaniem Sądu, nie można zaakceptować przedstawionego przez skarżącego toku rozumowania. Umowa nie gwarantowała realizacji szkolenia podstawowego w nieograniczonym zakresie godzinowym. Dlatego też przyznanie nadprogramowo trzech godzin szkolenia, nawet jeśli odbyło się w ramach szkolenia podstawowego nie zmienia istoty rzeczy. Co do zasady skarżący nie neguje bowiem tego, że fizycznie odebrał godzin nauki, jedynie zauważa, że odebranie tych godzin nie przemawia za zakończeniem szkolenia, w sytuacji gdy godziny te nie zostały zrealizowane prawidłowo. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, czy omawiane godzin nauki były godzinami " ", odpowiadającymi planowi nauczania przewidzianemu w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005 r. Nr 217, poz. 1834), gdyż umowa takiego warunku nie określała. Podkreślić należy, że przy rozpoznaniu sprawy istotny jest tu wyłącznie fakt zrealizowania przez skarżącego godzin szkoleniowych objętych programem wskazanym w umowie, a nie ma znaczenia wartościowanie jakości godzin szkoleniowych. Po pierwsze dlatego, że przepis prawa materialnego stanowiący przesłanki ustawowe prawa do nie przewiduje kryterium jakości szkolenia jako wyznacznika tego prawa, a po drugie, przy ustaleniu terminu zakończenia szkolenia nie chodzi o subiektywne przeświadczenie skarżącego , tylko o obiektywny termin zakończenia szkolenia, który w realiach sprawy wynika z umowy oraz z prawidłowej oceny materiału dowodowego. Na zakończenie rozważań dotyczących sądowej kontroli zgodności z prawem dokonanej zaskarżoną decyzją oceny dowodów i przyjętych na tej podstawie ustaleń faktycznych, odnieść się należy do oceny zaświadczenia instytucji szkoleniowej o nr rejestru [...] stwierdzającego, że M. K. ukończył kurs w dniu [...]. W zaświadczeniu tym wskazano, że nauka objęła godzin, co przy uwzględnieniu wyjaśnień instytucji szkoleniowej i postanowień umowy, uniemożliwia potraktowanie tego zaświadczenia za dowód miarodajny dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, organy nie popełniły błędu dokonując ustaleń z pominięciem tego zaświadczenia. Zaświadczenie to bowiem nie odnosi się do szkolenia realizowanego w ramach umowy, lecz do całego kursu w jakim uczestniczył skarżący w instytucji szkoleniowej, która dodatkowe godziny szkolenia zrealizowała poza umową i na swój koszt. Przyjmując prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, nie można zgodzić się z poglądem skarżącego wyrażonym w skardze, że w sposób niezgodny z prawem pozbawiono go za miesiąc [...]. Skoro dowody zgromadzone w sprawie przesadzają, że zakończenie szkolenia miało miejsce w dniu [...], to tym samym zasadnie organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego prawa do z dniem następnym, tj. [...], a organ odwoławczy zasadnie utrzymał tą decyzję w mocy. Podjęte rozstrzygnięcie nie narusza zatem art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przedmiocie zarzutu naruszenia § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia i § 3 ust. 4 pkt 4 załącznika do tego rozporządzenia należy wskazać, że pierwszy z tych przepisów zawiera definicję m.in. pojęć: szkolenia podstawowego i dodatkowego, zaś drugi normuje wymaganą minimalną ilość godzin jazdy w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu. Kwestie uregulowane w omawianych przepisach są nieistotne dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Dotyczą one bowiem merytorycznego aspektu szkolenia, który nie może być badany przez organ w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie stosował tych przepisów, ani też nie dokonywał ich jakiejkolwiek interpretacji , tak więc zarzut ich naruszenia jest bezpodstawny. Zwrócić należy uwagę na to, że na gruncie rozpoznawanej sprawy kwestii wymagającej wyjaśnienia nie stanowiło to, czy szkolenie było realizowane jako podstawowe czy dodatkowe. Instytucja szkoleniowa jak i organ nie wskazywały na to, że skarżący odbył szkolenie dodatkowe. W rozpoznawanej sprawie mowa była tylko o godzinach dodatkowych, których nie można utożsamiać z pojęciem szkolenia dodatkowego. Organ prowadzając postępowanie w przedmiocie utraty prawa zobowiązany jest jedynie do ustalenia okoliczności faktycznych, które mają bezpośredni wpływ na przyznane w decyzji prawo. Wszelkie inne kwestie nie związane z tym prawem, nie mogły zatem zostać uwzględnione przez organ, a o co wnosił skarżący w pismach kierowanych do organu, nawet jeśliby za ich zasadnością przemawiał interes społeczny, tj. sytuacja innych kierowanych na szkolenia finansowane przez organ czy też bezpieczeństwo. Jak już to było wyżej sygnalizowane, okoliczności odnoszące się do prawidłowości realizacji szkolenia, w tym jego rzetelności i skuteczności, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie utraty prawa. Organ administracji publicznej w ramach art. 41 ust. 1 u.p.z. nie jest uprawniony do badania jakości przeprowadzonych szkoleń w zakresie zgodności z certyfikatem ISO oraz zgodności z planem nauczania uregulowanym w przepisach prawa, ani nie jest uprawniony do sprawdzania, czy skarżący był ubezpieczony od odpowiedzialności NW. Powyższe kwestie w żaden sposób nie przesądzają bowiem o terminie zakończenia kursu prawa jazdy, który realizował skarżący w Centrum Szkolenia. Takich uprawnień kontrolnych nie posiada również Sąd administracyjny, który nie jest także władny do zlecenia organom administracji publicznej tego rodzaju kontroli. To, czy umowa szkoleniowa w sposób należyty zabezpieczała interesy skarżącego również nie może być przedmiotem rozważań Sądu, skoro kwestionowanie postanowień umowy może odbywać się wyłącznie przez sądem cywilnym. W podsumowaniu poczynionych powyżej rozważań, stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Działając z urzędu, poza granicami skargi, Sąd również nie stwierdził naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, czy też decyzji obu instancji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.