II SA/Sz 253/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i K. M. oraz K. T.- M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego p o s t a n a w i a: I odrzucić skargę J. M. i K. M.. II umorzyć postępowanie sądowe wywołane skargą K. T.-M.. J. M. i K. M. oraz K. T.-M. występująca w imieniu własnym oraz w imieniu ww. wymienionych osób jako ich pełnomocnik, w jednym piśmie z dnia 15 lutego 2019 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., który na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołań K. T.-M., J. M. i K. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia [...] r. nakazującej wskazanym wyżej właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w S. doprowadzenie do stanu poprzedniego części obiektu budowlanego - ściany w elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] w S., położonej przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] w S. poprzez trwałe zamurowanie otworu okiennego w ww. budynku, w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarga została podpisana przez K. T.-M., która podała, że występuje w imieniu własnym oraz współwłaścicieli nieruchomości J. M. i K. M.. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 1 marca 2019 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie wezwał K. T.-M. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu J. M. i K. M. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Jednocześnie poinformował K. T.-M., że zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – "P.p.s.a.", pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). W związku z powyższym wezwano K. T.-M. do wykazania, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem niedopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika. W piśmie z dnia 4 marca 2019 r. K. T.-M. złożyła oświadczenie o wycofaniu skargi wniesionej w imieniu własnym oraz pozostałych stron z uwagi na wykonanie decyzji organu nadzoru budowlanego. W związku z tym, że do akt nie zostało nadesłane wymagane pełnomocnictwo do występowania w imieniu pozostałych skarżących, Sąd wezwał J. M. i K. M. do podpisania skargi (nadesłania odpisu podpisanej skargi) lub nadesłania stosowanego pełnomocnictwa udzielonego K. T.-M. do działania w ich imieniu przed sądem administracyjnym – w terminie 7 dni, od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało odebrane przez skarżących w dniu 14 marca 2019 r., co wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru korespondencji sądowej. Skarżący nie uzupełnili braku formalnego skargi w postaci podpisu pod skargą. Nie nadesłali też pełnomocnictwa W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 1 marca 2019 r. K. T. -M. wskazała, że jest ono bezprzedmiotowe w zakresie przedłożenia stosownych pełnomocnictw, ponieważ pismem z dnia 4 marca 2019 r. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Skarga kierowana do sądu administracyjnego - poza innymi warunkami określonymi ustawą - winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., w myśl którego każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Naruszenie tego obowiązku powoduje zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił jednoznacznie w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Brak podpisu pod skargą wnoszącego skargę stanowi brak formalny skargi. Inaczej mówiąc skarga nie może być skutecznie wniesiona, jeśli nie jest opatrzona podpisem osoby, która ją wnosi lub jej pełnomocnika działającego na podstawie stosownego pełnomocnictwa. Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia tego braku formalnego skargi, jednakże skarżący w zakreślonym terminie nie podpisali własnoręcznie skargi, ani nie nadesłali podpisanego odpisu skargi. Nie złożone też zostało stosowne pełnomocnictwo udzielone przez skarżących K. T.-M. (jeśli jest osobą uprawnioną do reprezentacji skarżących) do występowania w ich imieniu, które obejmuje swym zakresem zarówno wniesienie skargi, jak i dalszą reprezentację przed sądem. W przypadku złożenia takiego pełnomocnictwa wystarczający dla nadania skardze dalszego biegu byłby podpis pełnomocnika pod skargą, jak i możliwe byłoby złożenie przez pełnomocnika oświadczenia w imieniu skarżących o cofnięciu przedmiotowej skargi. Bez właściwego pełnomocnictwa, o które K. T.-M. była wzywana nie może ona zarówno wnieść w imieniu pozostałych stron skargi jak i jej cofnąć. Dlatego też Sąd, wobec braku pełnomocnictwa, zobligowany był wezwać bezpośrednio skarżących o uzupełnienie podpisu tak aby skarga została skutecznie i prawidłowo wniesiona, a sprawa mogła otrzymać dalszy bieg. W sytuacji gdy skarga ma braki formalne (nie jest podpisana) Sąd może wyłącznie ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z podanych przyczyn Sąd zobligowany był orzec o odrzuceniu skargi J. M. i K. M., a w stosunku do K. T.-M., wobec skutecznego wniesienia skargi i następnie złożenia oświadczenia o jej cofnięciu, o umorzeniu postępowania sądowego zainicjowanego jej skargą. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Sąd nie znalazł podstaw aby uznać cofnięcie skargi przez K. T. -M. za niedopuszczalne. Z powyższych względów w pkt I postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. W pkt II orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a.