II SA/Sz 254/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12 w sprawie z Jego skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lipca 2012 r., sygn. II SAB/Sz 78/11 p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. II SAB/Sz 78/11, wydanym na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę J.C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r. W dniu [...] r. J.C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej ww. postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z wniesieniem skargi o wznowienie postępowania sądowego po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12 odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego. W dniu [...] r. J.C. złożył wniosek o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012 r. według art. 165 w związku z art. 158, art. 90 § 2 i art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucił, iż został pozbawiony możliwości obrony swoich praw, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności – w myśl art. 183 § 2 pkt 5 w związku z art. 90 § 2, art. 6 i art. 280 ustawy. Pismem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącego do wskazania, czy jego pismo z dnia [...] r. stanowi wniosek o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia [...] r., czy też stanowi ono skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego niniejszym postanowieniem. W odpowiedzi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] r. jednocześnie zawarty został wniosek o sprostowanie, jak też wniosek o wznowienie postępowania sądowego. W związku z powyższym Sąd, pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącego, że nie dopatrzył się przesłanek do sprostowania z urzędu własnego postanowienia z dnia 15 marca 2012 r. i wezwał skarżącego do wskazania zakresu treści postanowienia (fragmentu tekstu), który jego zdaniem wymaga sprostowania z uwagi na niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, jak również wskazania na czym zmiany te miałyby polegać. W odpowiedzi na wezwanie Sądu J.C. wskazał, że podtrzymuje swoje wcześniejsze wnioski z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "ustawą"). W myśl art. 156 ust. 1 w związku z art. 159 i 166 ustawy, sąd może z urzędu lub na wniosek prostować w wydanych postanowieniach niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wobec powołanych przez skarżącego przepisów mających stanowić podstawę prawną wniosku należy przypomnieć, że art. 6 ustawy stanowi, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Zgodnie z art. 90 § 2 ustawy, sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 158 i 165 ustawy, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, natomiast postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane – także na posiedzeniu niejawnym - wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Ponadto zgodnie z art. 183 § 1 i 2 pkt 5 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nieważność postępowania zachodzi m. in. jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W myśl zaś art. 280 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Analiza powyższych przepisów, w związku z przedmiotem postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, trybem jego podejmowania, jak również treścią pism skarżącego oraz powoływanych przez niego przepisów ustawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, iż brak jest podstaw do sprostowania z urzędu kwestionowanego przez skarżącego postanowienia z dnia 15 marca 2012 r. Na okoliczności uzasadniające sprostowanie niniejszego orzeczenia, zgodnie z przepisami art. 156 § 1, art. 159 i 166 ustawy, tj. z uwagi na przypadki niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, pomimo odpowiednich pouczeń i wyjaśnień w tym zakresie, nie wskazał także sam skarżący, podnosząc jako podstawę sprostowania przepisy art. 6, art. 90 § 2, art. 158, art. 165 i art. 183 § 2 pkt 5 ustawy Wyjaśnić należy, że postanowienie z dnia 15 marca 2012 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia tego rodzaju środka prawnego, stosownie do treści art. 280 ustawy, rozpoznał na posiedzeniu niejawnym. Posiedzenia niejawne w sądzie administracyjnym mogą się odbywać bez uczestnictwa stron i uczestników postępowania, bowiem w myśl art. 95 ustawy, na posiedzenia niejawne wstęp mają tylko osoby wezwane przez sąd. Podobnie na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 156 § 2 ustawy, Sąd ma możliwość prostowania z urzędu lub na wniosek stron wydawanych przez siebie orzeczeń, z którego to trybu skorzystał w zakresie rozpoznania również niniejszego wniosku. Jak zauważył skarżący przepis art. 90 § 2 ustawy daje sądowi administracyjnemu możliwość skierowania sprawy, która może być rozpoznana w trybie posiedzenia niejawnego, na posiedzenie jawne. Powyższe stanowi jednak uprawnienie, nie zaś obowiązek sądu. Brak uczestnictwa w wyznaczonym przez Sąd posiedzeniu niejawnym, który w odczuciu skarżącego stanowił naruszenie jego prawa, nie podlega jednak weryfikacji w trybie sprostowania, lecz wnioskowanym już także przez skarżącego w przedmiotowej sprawie trybie wznowienia postępowania. To samo dotyczy naruszenia art. 6 ustawy, dotyczącego zasady informowania stron i uczestników postępowania przez sąd administracyjny o czynnościach procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Od instytucji sprostowania należy także odróżnić wskazane przez skarżącego rozwiązania przyjęte w art. 158 i 165 ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów normuje tryb wyjaśniania wątpliwości w treści zapadłych orzeczeń, jeżeli w przekonaniu stron ich sens nie jest jasny. Drugi z powołanych przepisów – art. 165 ustawy daje natomiast sądom administracyjnym możliwość zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie. Przepis ten, co już zaznaczono, nie tylko nie pozostaje w związku z instytucją sprostowania, ale w rozpoznawanej sprawie nie mógł także znajdować zastosowania, ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie. Bez związku z instytucją sprostowania pozostaje również art. 183 § 2 pkt 5 ustawy - odnoszący się do podstaw rozstrzygania przez Naczelny Sąd Administracyjny o nieważności orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej. W kontekście powyższego przyjąć należy zatem, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II SA/Sz 254/12, jak również zakresu oraz treści proponowanych zmian, co w ocenie Sądu uzasadnia odmowę dokonania wnioskowanej przez skarżącego czynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.