II SA/Sz 254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] wydanych w sprawie ze skargi M, S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. M. S., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu [...] nr rej. [....] oraz orzekającą o odmowie rejestracji tego pojazdu. W skardze na powyższą decyzję skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji do czasu rozstrzygnięcia postępowania cywilnego wytoczonego przed Sądem Rejonowym Wydziałem II Cywilnym w sprawie o ustalenie prawa własności przedmiotowego pojazdu (sygn. akt II C 956/13). Przedmiotowy wniosek skarżący uzasadnił tym, że wykonanie decyzji spowoduje uchylenie rejestracji pojazdu, co uniemożliwi skarżącemu korzystanie z tego pojazdu. Skarżący nie będzie mógł korzystać ze swojej własności, pomimo tego, że użytkował ją przez wiele lat, a obecnie toczy się postępowanie cywilne, które na dobre rozwieje wszelkie wątpliwości co do przysługującego mu prawa własności. Uchylenie rejestracji wywołałoby również po stronie skarżącego niepowetowaną szkodę, albowiem używa on przedmiotowego pojazdu w prowadzeniu działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a"), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem także decyzji organu I instancji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, opubl. w Lex 1624317). W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji objętych wnioskiem o wstrzymanie mogłoby go narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa, że odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez wnioskodawcę z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OZ 998/13, Lex nr 1557675 ). Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, Lex 1012943). Wnioskodawca nie poparł obszernymi i przekonującymi wyjaśnieniami oraz dokumentami źródłowymi twierdzenia, że użytkowanie pojazdu jest niezbędne dla prowadzonej przez niego działalności, w taki sposób, że bez tego pojazdu zagrożony jest byt wnioskodawcy. Tylko wówczas pozbawienie możliwości korzystania z pojazdu, uniemożliwiające uzyskanie środków utrzymania, można rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody dla strony. Z przedstawionej przez skarżącego ogólnej argumentacji, bez poparcia stosownymi dowodami, w szczególności obrazującymi jego aktualną sytuację majątkową i finansową, niemożliwa jest ocena, czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym brak było podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania aktów objętych wnioskiem skarżącego. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.