II SA/Sz 257/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w D. , dalej: "organ pierwszej instancji", "Komendant Powiatowy", orzeczeniem z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.), dalej: "u.p." bądź "ustawa o Policji", wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko posterunkowemu D. M. (dalej: "skarżący", "obwiniony"), policjantowi Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w K. Komendy Powiatowej Policji w D. , uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia, w wyniku analizy zebranych materiałów dowodowych ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 14 czerwca 2021 r. Komendant Komisariatu Policji w K. dalej "Komendant Komisariatu", złożył Komendantowi Powiatowemu Policji w D. raport dotyczący powiadomienia go przez podległych funkcjonariuszy z KP w K. o ujawnieniu w pokoju służbowym nr [...] w KP w K. zegarka elektronicznego z ukrytą kamerą oraz kartą pamięci micro SD o pojemności 128 GB należącego do skarżącego, który to przedmiotowe urządzenie do niejawnego nagrywania ustawił na parapecie okna przy swoim biurku. W ramach czynności wyjaśniających w dniu 11 czerwca 2021 r. Komendant Komisariatu komisyjnie dokonał sprawdzenia pokoju użytkowanego przez post. D. M. ujawniając, iż funkcjonariusz, prócz zegarka z kamerą, pozostawił w pokoju swój prywatny laptop wraz z modemem Wi-Fi i oprzyrządowaniem, podłączony do zasilania. Cały opisany sprzęt elektroniczny został w ślad za raportem przekazany do KPP w D. Z zeznań świadków wynika, iż cały sprzęt był na stałe podłączony do zasilania, a kamera w zegarku była włączona i dokonywała nagrań, także pod nieobecność skarżącego w służbie. Na podstawie daty i godziny przypisanej do pierwszego nagrania stwierdzono, że skarżący zainstalował ukrytą kamerę i rozpoczął nagrywanie w dniu 18.05.2021 r. o godz. 21:26. Funkcjonariusze z KP w K. . wyłączyli kamerę w dniu 10.06.2021 r. Dane z karty pamięci zostały przegrane na "pendrive" i wykasowane przez asp. M. S.. Przy tym informatyk z KPP w D. na polecenie I Zastępcy Komendanta Powiatowego przy użyciu darmowego programu do odzyskiwania danych stwierdził, iż na karcie pamięci zamontowanej w zegarku było ponad 3 tys. plików, w tym pliki video. Program ten pozwolił na odzyskanie tylko kilku plików video, a po ich przejrzeniu i porównaniu z plikami przegranymi na "pendrive", rzecznik dyscyplinarny potwierdził, iż zawartość ich jest tożsama z plikami video na zewnętrznym nośniku danych. Pliki wideo zabezpieczono z pamięci usb na płyty DVD. Po ich przejrzeniu ustalono, że wszystkie nagrania wykonane były z kamery w zegarku/budziku umieszczonym na parapecie w pokoju nr [...] w KP w K. . Ze względu na złą jakość nagrań audio nie ustalono treści rozmów prowadzonych przez osoby nagrane. Po sprawdzeniu zapisanych plików wideo ustalono, iż na nagraniach wykonywanych ukrytą kamerą w Komisariacie są funkcjonariusze i pracownicy KP w K. . oraz przychodzący do pokoju nr [...] interesanci. Ponadto po otrzymaniu w dniu 16 lipca 2021 roku informacji uzasadniającej przeprowadzenie czynności wyjaśniających w związku z utratą jednej sztuki amunicji przez obwinionego podjęto kolejne czynności wyjaśniające. W ich wyniku w dniu 15 lipca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w D. w obecności dwóch innych funkcjonariuszy udał się do KP w K. ., celem zabezpieczenia broni służbowej skarżącego w związku ze skierowaniem funkcjonariusza na badania przez komisję lekarską. Obwiniony przekazał broń służbową P-99 i dwa magazynki z amunicją. Jak się okazało policjant, pełniąc służbę, miał w magazynkach załadowane 29 naboi zamiast przydzielonych mu 30 sztuk amunicji. Zgodnie z poleceniem Komendanta Powiatowego Policji, skarżący sprawdził przydzieloną mu szafę pancerną, nie odnajdując jednej sztuki amunicji służbowej. W toku dalszej rozmowy obwiniony stwierdził, iż nie wie gdzie, kiedy i w jakich okolicznościach utracił przedmiotowy nabój. Broń wraz z magazynkami i 29 sztukami amunicji została zdeponowana u dyżurnego KPP w D. W dniu 16 lipca 2021 r., w toku oględzin pokoju nr [...] w KP w K. . użytkowanego przez skarżącego w jednej z szuflad biurka przydzielonego temu policjantowi ujawniono brakujący nabój do broni służbowej. W dniu 11 sierpnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego i przedstawił zarzuty, obwiniając go o to że: 1. W dniach 22 maja 2021 r., 25 maja 2021 r., 28 maja 2021 r. i 29 maja 2021 r. w K. będąc zobowiązanym do dokumentowania czynności służbowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz innych, niezbędnych informacji, dotyczących przebiegu służby wykonał czynności służbowe w ten sposób, że będąc wyznaczonym do pełnienia służby patrolowej zamieścił w notatniku służbowym wpisy niezgodne ze stanem faktycznym poprzez odnotowanie faktu udania się w patrol miasta i gminy K. w dniu 22.05.2021 r. w godz. 11:40 - 12:00, 12:00 - 13:20 i 13:40-15:15., w dniu 25.05.2021 r. w godz. 17:00 - 20:00, 20:50 - 22:45, w dniu 28.05.2021 r. w godz. 16:50 - 19:00, 19:20 - 20:35, 20:40 - 20:45 oraz w dniu 29.05.2021 r. w godz. 18:10 - 20:00, 20:20-22:45, podczas gdy nie wykonał wymienionych czynności, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. 2. W dniach [...] maja 2021 r. w godz. [...], [...] maja 2021 r. w godz. [...], [...] maja 2021 r. w godz. [...], [...] maja 2021 r. w godz. [...] w K. ., będąc wyznaczonym do pełnienia służby patrolowej zaniechał wykonywania powierzonych mu obowiązków służbowych i bez powiadamiania dyżurnego w KPP w D. . udał się do budynku Komisariatu Policji w K. gdzie przebywał w pokoju nr [...], podczas gdy w tym czasie winien realizować zadania na terenie miasta i gminy K. ., czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. 3. W dniach [...] w K. będąc wyznaczonym do pełnienia służby w patrolu zmotoryzowanym w rejonie miasta i gminy K. bez uzyskania uprzednio zgody dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w D. lub innej uprawnionej osoby, opuścił wyznaczony rejon służbowy i udał się do Komisariatu Policji w K. czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt. 4 ustawy o Policji w zw. z § 29 ust. 2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym. 4. W okresie od co najmniej 18 maja 2021 r. do 10 czerwca 2021 r. w K. ., w pokoju nr [...] Komisariatu Policji, wbrew poleceniom Komendanta Głównego Policji, używał prywatnego sprzętu teleinformatycznego w postaci zegarka z ukrytą kamerą, komputera typu laptop wraz z modemem WI-FI i oprzyrządowaniem, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt. 4 Ustawy o Policji w zw. z pkt 5.4.2. "Wymagań dotyczących standardów technicznych, użytkowych oraz bezpieczeństwa, stosowanych w Policji w zakresie informatyki i łączności" Komendanta Głównego Policji z dnia 06.03.2020 roku. 5. W okresie od co najmniej 18 maja 2021 r. do 09 czerwca 2021 r. w K. ., w pokoju nr [...] Komisariatu Policji, wbrew poleceniom Komendanta Powiatowego Policji w D. i w pełni czytelnemu oznakowaniu Komisariatu Policji w K. ., przy użyciu ukrytej w zegarku kamery dokonywał nagrań video przebiegu swojej służby, służby innych funkcjonariuszy i pracy pracowników komisariatu oraz Komendy Powiatowej Policji w D. ., a także zachowań przychodzących petentów, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zw. z aneksem z dnia 20.11.2017 r. do decyzji nr 54/2014 Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia 18.08.2014 r. 6. W dniach 21 maja 2021 r., 27 maja 2021 r., 28 maja 2021 r. w K. ., w pokoju nr [...] Komisariatu Policji przekroczył swoje uprawnienia poprzez nagrywanie prywatną, ukrytą w zegarku kamerą, co najmniej sześciu petentów, z którymi on lub sierż. szt. M. K. wykonywała czynności służbowe, bez ich informowania o tym fakcie oraz nie załączając do protokołów nagranych plików video czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 147 k.p.k. i art. 37 KPOW. 7. Mając obowiązek jako policjant umundurowany podczas pełnienia służby nosić broń palną krótką wraz z przydzieloną amunicją w futerale lub kaburze umieszczonych na pasie głównym, w futerale udowym lub kamizelce na oporządzenie, w sposób zapewniający sprawne i szybkie jej dobycie oraz bezpieczne przenoszenie nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że w dniu 15 lipca 2021 r. w K. w trakcie pełnienia służby patrolowej na terenie miasta i gminy nie posiadał przy sobie części przydzielonej amunicji, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 1 Zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów z dnia 21 lipca 2015 r. 8. Nie mając możliwości przechowywania broni palnej krótkiej w swoim miejscu zamieszkania lub nie mogąc jej tam przechowywać z innych względów, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że do dnia 15 lipca 2021 r. nie powiadomił pisemnie przełożonego o przechowywaniu broni palnej krótkiej we właściwej ze względu na miejsce pełnienia służby jednostce Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 13 ust. 1 Zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów z dnia 21 lipca 2015 r. W toku czynności przeglądania zapisów nagrań z dni, w których obwiniony pełnił służbę i porównania ich z zapisami w jego notatniku służbowym stwierdzono, iż co najmniej w czasie czterech służb zapisy w notatniku są istotnie odmienne od faktycznie wykonywanych przez obwinionego czynności. Jak wynika z nagranych plików video obwiniony we wskazanych w treści zarzutów datach i godzinach przebywał w swoim pokoju nr [...] w Komisariacie Policji w K. , gdzie oprócz wykonywania nieokreślonej pracy biurowej przeglądał swój telefon, strony internetowe na komputerze, oglądał filmy video na telefonie lub grał w gry komputerowe. W dniu 25.11.2021 r. w związku z zamieram wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby przełożony dyscyplinarny Komendant Powiatowy Policji w D. przeprowadził z obwinionym raport dyscyplinarny, w którym uczestniczył także rzecznik dyscyplinarny, przedstawiciel zakładowej organizacji związkowej i protokolant. W treści raportu skarżący złożył oświadczenie w którym stwierdził m.in., że nie ma uwag co do prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i sposobu jego prowadzenia. W uzasadnieniu wymienionego na wstępie orzeczenia organ pierwszej instancji odnosząc się do pierwszych trzech zarzutów i podkreślając, że analiza zebranych materiałów wykazała, iż skarżący dopuścił się wskazanych wyżej przewinień dyscyplinarnych wskazał, że podczas przesłuchania obwiniony przyznał się do zarzucanych czynów i wyjaśnił, że potwierdzał nieprawdę dokonując wpisów w notatniku służbowym, w zakresie czynności patrolowych poza jednostką, gdy w rzeczywistości przebywał w KP w K. , a także potwierdził fakt przebywania w KP w K. w pokoju nr [...], podczas gdy w tym czasie winien realizować zadania na terenie miasta i gminy K. . oraz fakt opuszczania wyznaczonego rejonu służbowego i udania się do KP w K. . Swoje zachowanie skarżący tłumaczył dwiema okolicznościami, nawałem pracy i niezdiagnozowanymi przez lekarzy zawrotami głowy. Wypowiadając się w zakresie używania prywatnego sprzętu teleinformatycznego w postaci zegarka z ukrytą kamerą, komputera typu laptop wraz z modemem WI-FI i oprzyrządowaniem w Komisariacie Policji w K. . w pokoju nr [...] przez skarżącego organ pierwszej instancji wskazał, że analiza zebranego w postępowaniu materiału wykazała, że niewątpliwie doszło do naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego. Obwiniony w sporządzonej w dniu 17 czerwca 2021 r. notatce służbowej przyznał, iż cały zabezpieczony sprzęt jest jego własnością i osobiście przywiózł go do komisariatu, gdzie został przez niego zamontowany i uruchomiony. Obwiniony twierdził wówczas, że używał go jedynie do celów służbowych tj. sprawdzania aktualnych protokołów, pouczeń, ustaw itp., a komputer nie był wykorzystywany do celów prywatnych. W przedmiotowej notatce skarżący stwierdził także, iż: "zegarek służył jedynie do sprawdzania godziny ...wiedziałem, że ma zamontowaną w sobie ukrytą kamerę ... nie ściągałem tylnej klapki obudowy i nic nie sprawdzałem co się tam znajduje. (...) Przed zakupem zegarka w ogłoszeniu wyczytałem, że brak karty pamięci w zestawie, zestaw zawiera instrukcję obsługi, kabel, zegarek. Zamawiałem nie raz sprzęty elektroniczne z możliwością zamontowania karty pamięci i nie spotkałem się jeszcze ani razu, aby była załączona karta pamięci". Ponadto w trakcie przesłuchania w charakterze obwinionego skarżący wyjaśnił: "ja wiem, że źle zrobiłem, że nagrywałem w Komisariacie, ale tu chodziło o M. S.... Ja chciałem to nagrać i pokazać Komendantowi... Ja rzeczywiście miałem swojego laptopa i modem Wi - Fi do internetu, z którego korzystałem też ustalając rożne rzeczy służbowe... Nie informowałem nikogo i przełożonych, że chcę mieć swój laptop z interetem w pracy. Gdybym wiedział, że trzeba to bym spytał". Odnosząc się do kolejnych dwóch zarzutów Komendant Powiatowy podał, że obwiniony przyznał w trakcie przesłuchania, że widział oznaczenie na drzwiach wejściowych do Komisariatu o zakazie nagrywania jednak chodziło mu tylko o nagranie zachowań i wypowiedzi M. S.. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż obwiniony podobnie jak inni funkcjonariusze i pracownicy KP w K. . byli w pełni świadomi obowiązującego zakazu nagrywania i robienia zdjęć na terenie Komisariatu, szczególnie, że na drzwiach wejściowych do budynku umieszczona jest duża, w pełni czytelna informacja w tym zakresie. W ocenie organu pierwszej instancji analiza zebranego materiału wskazuje, że skarżący przekroczył także swoje uprawnienia poprzez nagrywanie prywatną, ukrytą w zegarku kamerą, co najmniej sześciu petentów, z którymi on lub funkcjonariusz z którym skarżący dzielił pokój nr [...], wykonywali czynności służbowe, bez ich informowania o tym fakcie oraz nie załączając do protokołów nagranych plików video naruszając tym dyscyplinę służbową. Obwiniony twierdzi, iż jego zamiarem nie było nagrywanie innych policjantów czy osób cywilnych i że chciał jedynie nagrać zachowanie M. S. i to, co mówi on o obwinionym. Odnosząc się do zarzutu siódmego Komendant Powiatowy wskazał, że rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania dyscyplinarnego ustalił, że w tej sprawie skarżący był przesłuchiwany w charakterze świadka (w toku czynności prowadzonych w trybie art. 308 k.p.k.) w dniu 16.07.2021 r. i zeznał: "Jak chowałem broń lub wyciągałem z szafy wraz z amunicją to możliwe, że miałem otwartą szufladę od biurka i przez nieuwagę mógł mi wpaść magazynek do tej szuflady i mógł się od magazynka odczepić nabój. Mogła być taka sytuacja, ma się tyle na głowie że nie pamięta się wszystkiego." W ocenie Komendanta Powiatowego skarżący wbrew obowiązkowi pełnienia służby nosząc broń palną krótką wraz z przydzieloną amunicją w futerale lub kaburze umieszczonych na pasie głównym, w futerale udowym lub kamizelce na oporządzenie, w sposób zapewniający sprawne i szybkie jej dobycie oraz bezpieczne przenoszenie, jedną sztukę amunicji, mimo pełnienia służby zewnętrznej, pozostawił w szufladzie swojego biurka. Odnosząc się do ostatniego zarzutu, wskazując, że obwiniony nie przyznał się do niego, organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 1 Zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów z dnia 21 lipca 2015 r. "Jeżeli policjant nie ma możliwości przechowywania broni palnej krótkiej w swoim miejscu zamieszkania lub nie może jej tam przechowywać z innych względów, jest obowiązany do przechowywania tej broni we właściwej ze względu na miejsce pełnienia służby jednostce Policji albo komórce po uprzednim pisemnym powiadomieniu przełożonego, o którym mowa w § 4 ust. 1" (w tym przypadku Komendanta Komisariatu Policji w K. ). Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, Komendant Komisariatu nie wydawał polecenia skarżącemu przechowywania broni i amunicji w Komisariacie, a sam obwiniony nie sporządził żadnego dokumentu informującego Komendanta o braku możliwości przechowywania broni w miejscu zamieszkania i nie informował go pisemnie o przechowywaniu broni w KP w K. Skarżący w trakcie przesłuchania w charakterze obwinionego wyjaśnił cyt. "Ja broń służbową przechowywałem w szafie w Komisariacie od czasu jej pobrania po szkoleniu podstawowym. Nie wiedziałem, że natychmiast po przejściu w służbę stałą muszę napisać raport dotyczący jej przechowywania w tym samym miejscu. Gdybym to wiedział, z pewnością bym napisał". Wskazując na art. 132a ustawy o Policji Komendant Powiatowy uznał, że brak wiedzy skarżącego i nieznajomość obowiązujących przepisów w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a co za tym idzie nieprzedłożenie raportu o możliwości przechowywania broni w KP w K. przez obwinionego stanowi niedopełnienie obowiązków służbowych skutkujące naruszeniem dyscypliny służbowej. Dodał również, że zebrany materiał dowodowy bezspornie i w sposób oczywisty wskazuje na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego, jak i na winę funkcjonariusza. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przedstawione obwinionemu zarzuty wykluczają możliwość pozostawienia policjanta w służbie, gdyż wpływałoby to demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także mogłoby rzutować na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekładałoby się na utratę zaufania społecznego do organów Państwa. Dodał także, że w świetle zgromadzonych dowodów wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej "wydalenia ze służby" jest w pełni uzasadnione. Jest to kara w pełni adekwatna do wagi popełnionych czynów jak i stopnia zawinienia. Przy podejmowaniu decyzji o wymiarze kary, wzięto pod uwagę okoliczności popełnienia czynu, a zwłaszcza jego ujemne następstwa dla dobra służby i ogólnego wizerunku Policji. Według Komendanta Powiatowego obwiniony swoim postępowaniem bezsprzecznie sprzeniewierzył się nałożonym na niego obowiązkom oraz przyczynił się do naruszenia autorytetu Policji. Ponieważ służbę w Policji cechuje konieczność poddania się przez policjanta szczególnej dyscyplinie, natomiast oceniając postawę obwinionego organ pierwszej instancji stwierdził, że świadczy ona o lekceważącym stosunku do wydanych przez przełożonych poleceń, a tym samym do wykonywanego zawodu i nie można jej potraktować w kategoriach incydentu z uwagi na powtarzalność niektórych zachowań w czasie. Obwiniony zatem utracił przymiot osoby, która poddaje się szczególnej dyscyplinie w służbie. Z powyższych rozważań, według organu pierwszej instancji wynika także, że stopień winy i szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego skarżącego dla służby jest znaczny także z powodu negatywnego przykładu jaki swoją postawą daje innym policjantom służącym w Komendzie Powiatowej Policji w D. Komendant Powiatowy zaznaczył, że zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji na zaostrzenie wymiaru kary wobec popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ma wpływ m.in. naruszenie dobrego imienia Policji. Rejestrowanie czynności innych policjantów oraz wizerunków innych osób bez ich zgody jest niedopuszczalne. Ponadto całokształt zachowania obwinionego cechuje rażący brak odpowiedzialności, który nie może być tolerowany wśród funkcjonariuszy Policji. Końcowo organ pierwszej instancji stwierdził powołując się na przepisy art. 134i, art. 134h ust. 1, ust. 1a i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kom. L. S. (osoba niebędąca obwinionym w tej sprawie – dopisek WSA) nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, tym samym orzekł o wymierzeniu najłagodniejszej z katalogu kar. Skarżący odwołał się od wyżej wskazanego orzeczenia, zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jeśli mogły one mieć wpływ na jego treść poprzez uznanie, że zarzucane obwinionemu czyny zostały popełnione niezgodne z prawem i wypełniają znamiona lekceważącego stosunku do służby, utraty zaufania do autorytetu Policji oraz że obwiniony sprzeniewierzył się nałożonym na niego obowiązkom, oraz przyczynił się do utraty autorytetu Policji; - wydanie orzeczenia z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na jego treść poprzez oparcie postępowania na zmodyfikowanym i niepełnym materiale dowodowym, który został wykasowany przez policjanta, z którym obwiniony pozostaje w konflikcie; - orzeczenie rażącej niewspółmierności kary w okolicznościach kiedy materiał dowodowy jest niepełny, a do naruszenia utraty autorytetu Policji nie doszło ponieważ autorytet budowany jest w społeczeństwie. Obwiniony wniósł o: powołanie Komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia; powołanie biegłego w zakresie informatyki w celu przeprowadzenia dowodu z nagrań na karcie pamięci, która stanowi podstawę wydania orzeczenia; uchylenie orzeczenia w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnienie obwinionego, odstąpienie od ukarania, względnie wymierzenie innej kary dyscyplinarnej albo umorzenie postępowania, albo uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego pierwszej instancji, ewentualnie: uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku złożonego odwołania, Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach rozstrzygnięcia, organ drugiej instancji po wskazaniu, że na podstawie art. 135m ust. 1, 3 i 4 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją nr [...] z dnia [...].12.2021r. powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia oraz po przedstawieniu przebiegu postępowania jak i opisaniu zebranych dowodów, w tym z przesłuchań świadków i obwinionego stwierdził, że całość zebranego materiału dowodowego potwierdza zaistnienie szeregu przewinień dyscyplinarnych, jak i winę funkcjonariusza. Organ odwoławczy dodał, że nieprzestrzeganie podstawowych norm uniemożliwia prawidłowe wywiązywanie się z powierzonych obowiązków służbowych i wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Wielokrotnie przesłuchani świadkowie wskazywali na trudności obwinionego z przyswajaniem podstawowej wiedzy policyjnej, a także na jego niechęć do osób, które służyły mu radą lub tych, które próbowały mu pomóc. Według organu drugiej instancji na szczególne potępienie zasługuje fakt nieuprawnionego rejestrowania czynności w jednostce Policji w tym wobec osób, z którymi obwiniony i inni policjanci prowadzili czynności. Takie zachowanie może powodować utratę zaufania do organów Państwa. Obywatel, który ufa zgodnemu z prawem i sprawnemu działaniu Policji nie może zostać pozbawiony tej podstawowej ochrony. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią wyłącznie osoby pozostające poza sferą podejrzeń o niestosowanie się do obowiązujących przepisów prawa. Powołując się na brzmienie art. 27 ust. 1 i art. 1 ust. 1 u.p. organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusz podejmujący służbę w Policji - jednej z instytucji państwa powołanej do ochrony porządku prawnego - obowiązany jest nie tylko do wykonywania ścisłych rozkazów w czasie podejmowanych zadań służbowych, ale także jest odpowiedzialny względem ogólnie przyjętych zasad etyczno-moralnych, a szczególnie uczciwości, świadomego działania i jego konsekwencji w służbie i poza nią. Analizując problematykę powinności i odpowiedzialności policjanta nie można pominąć także zagadnienia prawdomówności. Według organu drugiej instancji w świetle zgromadzonych dowodów wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej "wydalenia ze służby" jest w pełni uzasadnione. Jest to kara w pełni adekwatna do wagi popełnionych czynów jak i stopnia zawinienia. Przy podejmowaniu decyzji o wymiarze kary, organ II instancji zaznaczył, że wziął pod uwagę okoliczności popełnienia czynu, a zwłaszcza ujemne następstwa dla dobra służby i wizerunku Policji. Obwiniony swoim postępowaniem sprzeniewierzył się nałożonym na niego obowiązkom oraz przyczynił się do naruszenia utraty autorytetu Policji. Na uwagę zasługuje fakt, że służbę w Policji cechuje konieczność poddania się przez policjanta szczególnej dyscyplinie. Obwiniony wykazał się jednak lekceważeniem obowiązujących przepisów i wydawanych poleceń przełożonych. Jego postawa była bezkrytyczna, a organ II instancji nie dopatrzył się faktycznego zrozumienia popełnionych błędów. Zachowanie obwinionego wyrażone w przedstawionych zarzutach było niedojrzałe i nie można tego potraktować w kategoriach incydentu z uwagi na powtarzalność niektórych zachowań w czasie. Obwiniony zatem utracił przymiot osoby, która poddaje się szczególnej dyscyplinie w służbie. Z powyższych rozważań wynika także, że obwinionego cechuje rażący brak odpowiedzialności, który nie może być tolerowany wśród funkcjonariuszy Policji. Organ odwoławczy wskazał, że wobec obwinionego od 2019 r. wydano trzy opinie służbowe. W pierwszym roku służby kompetencje ogólne obwinionego zostały ocenione w skali od 1 do 6 na [...], na [...] umiejętność współpracy, a na [...] przełożony ocenił kulturę osobistą i dyspozycyjność. W 2020 r. w dalszym ciągu jakość realizacji zadań i czynności, samodzielność i inicjatywa została oceniona w skali od 1 do 6 na [...], pozostałe składowe podobnie do roku poprzedniego. W wystawionej w 2021 r. opinii służbowej obwiniony został oceniony w skali od 1 do 6 na [...] w większości kryterium (w tym rozwój własny obwinionego i podnoszenie kwalifikacji), jedynie kulturę osobistą obwinionego przełożony ocenił na [...], a dyspozycyjność na [...]. Dokonując samooceny obwiniony ocenił na [...] swoją jakość realizacji zadań i czynności oraz planowanie i organizowanie pracy. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie opiniowania służbowego policjantów z dnia 30.08.2010 r. szczegółowo określa kryteria oraz opisuje skalę ocen. Skarżący, według organu drugiej instancji, został oceniony w następujący sposób: "[...]". Co do jakości pracy także obwiniony został oceniony na [...], tj. "[...]". W kryterium samodzielności i inicjatywy oceniono obwinionego na [...], tj. "[...]". W kryterium planowania i organizacji pracy, obwiniony także został oceniony na [...], tj. "[...]". Także umiejętności współpracy ocieniono na [...]: "[...]". Wobec powyżej przytoczonych opinii służbowych i cytatów organ odwoławczy stwierdził, że pomimo kolejnego roku w służbie obwiniony nie starał się doskonalić, a każda kolejna opinia służbowa wskazywała pogorszenie jakości pracy obwinionego. Analizując zebrany materiał dowodowy organ drugiej instancji wskazał, że Komendant KP w K. sporządził notatkę służbową i poinformował, że w dniu 06.07.2021 r. przeprowadził rozmowę z obwinionym oraz asp. M. S. między innymi na temat braku zaangażowania i inicjatywy skarżącego podczas przeprowadzania interwencji. Skarżący oświadczył wówczas, że ma problemy z mową i zdarza mu się, że stresowe sytuacje w postaci interweniowania wobec innych osób blokują go i powodują, że "zacina się" i woli się nie odzywać. Organ odwoławczy dodał, że obwiniony w toku postępowania dyscyplinarnego przyznał się do popełnienia siedmiu z ośmiu przedstawionych mu zarzutów. Stwierdził, że w czasie służby nieraz robił inne rzeczy - nie służbowe np. oglądał jakiś film, czy grał, jak i że wie, iż nie powinien tego robić ale brzęczenie w uszach pomaga mu się skupić, tj. muzyka lub film i nie przeszkadza to obwinionemu w wykonywaniu czynności biurowych. W ocenie organu drugiej instancji powyższe stwierdzenie nie tylko jest niedorzeczne ale nie współgra z odpowiedzialną postawą pracownika jakiegokolwiek zawodu. Organ drugiej instancji stwierdził także, że żądanie obwinionego o powołanie biegłego z zakresu informatyki w celu przeprowadzenia dowodu z nagrań na karcie pamięci nie znajduje uzasadnienia. W toku postępowania dokonano przejrzenia zapisanych plików, które zostały zarejestrowane przez kamerę ukrytą w zegarku należącym do obwinionego, do czego sam obwiniony się przyznał. Obwiniony także podał powód swojego postępowania oraz zamiar przedstawienia nagrań między innymi przełożonemu. Fakt, czy nagrania zostały przegrane z karty na komputer, czy pozostawały na karcie, czy tylko na komputerze, a z karty zostały wykasowane nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem nagrania w całości są obciążającym dowodem w sprawie. Stwierdzenie obwinionego o nieuprawnionej modyfikacji nagrań i ich zniszczeniu jest niedorzeczne i świadczy o braku autorefleksji. Zrzucanie odpowiedzialności na pozostającego z nim w rzekomym konflikcie dzielnicowego jest infantylne i pozbawione sensu. Meritum postępowania dyscyplinarnego powadzonego przeciwko obwinionemu pozostaje przede wszystkim fakt nieuprawnionego nagrywania policjantów i innych osób (co jest najcięższym z zarzutów przedstawionych obwinionemu), a nie zachowanie się asp. M. S.. W złożonym odwołaniu obwiniony stwierdził, że nagrany materiał miał mu posłużyć za dowód przeciwko dzielnicowemu, który wykasował obciążające go dowody. O powyższym jednak, według organu odwoławczego, obwiniony dywaguje i nie dysponuje dowodem na potwierdzenie swojego przypuszczenia. Nadto na zabezpieczonych nagraniach wielokrotnie widoczny jest dzielnicowy asp. M. S. (który zdaniem obwinionego miałby wykasować obciążające go nagrania), ale jak sam obwiniony stwierdził w odwołaniu, cyt.: "treść nagrań jest nieczytelna". Obwiniony zarzucił także rozbieżności pomiędzy zapisami w notatniku służbowym, a faktycznie wykonywanymi czynnościami, gdy w toku postępowania dyscyplinarnego przyznał się do zamieszczania nieprawdziwych wpisów w notatniku służbowym, oglądania filmów w trakcie służby oraz robienia rzeczy niezwiązanych ze służbą. Ponadto zwrócono uwagę także na kwestię zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia kilkuzdaniowej informacji dotyczącej wymierzenia najłagodniejszej z kar innemu funkcjonariuszowi KPP w D. - kom. L. S., co zostało zakwalifikowane przez organ drugiej instancji jako błąd pisarski, który nie miał wpływu na treść uzasadnienia i orzeczoną karę obwinionemu. D. M. zaskarżył powyższe orzeczenie Komendanta Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie: 1) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego na skutek uznania, że organ dyscyplinarny rozstrzygnął wszelkie niedające się wyjaśnić wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a ponadto dokonał nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 2) art. 132c ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji uznania przez organ że czyn popełniono w celu wykonania tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności i w tych okolicznościach należałoby uznać, że czyn opisany w orzeczeniu w punktach od 1 do 4 jako jedno przewinienie dyscyplinarne; 3) art. 134 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia dyscyplinarnego w oparciu o błędne przyjęcie, że organ postępowania dyscyplinarnego nie musi przeprowadzić ponownie oględzin zapisu z karty pamięci, skoro zarzuty od 1 do 6 oraz określone w nich daty i godziny, oparte zostały na nagraniach zamieszczonych na karcie pamięci w sytuacji kiedy obwiniony sformułował taki zarzut w odwołaniu od orzeczenia dyscyplinarnego organu postępowania dyscyplinarnego pierwszej instancji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 4) art. 134i ust. 5a ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy celem postępowania jest wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia czynu, o którym mowa w pkt 1 oraz zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie, a z akt sprawy wynika że nie wyjaśniono przyczyn i okoliczności sprawy a jednego z dowodów w sprawie nie zebrano i nie utrwalono; 5) art. 135k ust. 1 ustawy o Policji - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż w ramach postępowania organu II instancji pojawiły się informacje i okoliczności nie objęte postępowaniem I instancyjnym, mianowicie: zeznania nowych świadków (brakuje dat złożenia zeznań), opinii innych osób nt. skarżącego, informacji o ocenie służbowej zmierzającej do stwierdzenia braku przydatności do służby w Policji kiedy okoliczności te przed organem I instancji nie były ustalane a skarżący nie miał możliwości do nich się odnieść; 6) art. 134 ustawy o Policji poprzez zastosowanie kary najsurowszej, eliminująca funkcjonariusza ze służby. To z kolei wymaga od organu dyscyplinarnego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co nie miało miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy; 7) art. 135hb ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o sprostowaniu orzeczenia w okolicznościach, kiedy organ II instancji stwierdził, że orzeczenie zawiera oczywistą omyłkę. W oparciu o wyżej przedstawione zarzuty skarżący wniósł o: Uchylenie orzeczenia wydanego w I i II instancji oraz umorzenie postępowania przed organami, Przeprowadzenie dowodu z: - zapisów na karcie pamięci, które stanowią podstawę zarzutów stawianych skarżącemu w punkcie od 1 do 6 orzeczenia; - przesłuchanie świadków: z Posterunku Policji w W. , [...] ul. [...], (4 osoby), z Komendy Powiatowej Policji w D. . [...]. ul. [...]. [...], (2 osoby) na okoliczność współpracy skarżącego z innymi Policjantami, których pozytywnych opinii na temat obwinionego nie zebrano lub pominięto, okoliczność istnienia sporu pomiędzy skarżącym i M. S., który według organów obu instancji był "rzekomy", preferencyjnego traktowania "wybranych" policjantów na danym posterunku; z Komisariatu Policji w K. [...] ul. [...], (1 osoba) na okoliczność dokonywania i zakresu manipulacji przy karcie pamięci stanowiącej część akt sprawy, opinii o skarżącym, istnieniu sporu pomiędzy nim a skarżącym; (1 osoby) na okoliczność współpracy ze skarżącym i opinii na temat skarżącego; (1 osoby) na okoliczność opinii na temat skarżącego, wykonywania obowiązków przez skarżącego, informacji czy M. S. został ukarany za skasowanie nagrań na karcie stanowiących dowód w sprawie, istnienia sporu pomiędzy M. S. a skarżącym; (3 osób) na okoliczność realizacji przez policjantów obowiązków służbowych i oceny ich pracy w społeczeństwie w tym przez skarżącego, sytuacji panującej na Komisariacie Policji w K. , opinii społecznej w środowisku na temat skarżącego. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia nr [...] które utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji nr [...] oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji lub zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwolnienie od zarzutów określonych w punktach 1-4 orzeczenia i wymiaru innej łagodniejszej kary dyscyplinarnej za zarzuty stawiane w pkt 5-8, gdyż ich popełnienie przez skarżącego wyniknęło z winy nieumyślnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, organ dyscyplinarny naruszył przede wszystkim zasadę obiektywizmu wyrażającą się w naruszeniu zasady in dubio pro reo, niedostatecznie uzasadnił związek pomiędzy zachowaniem obwinionego i opisanym czynem a możliwością uznania sprawstwa, czym naruszył treść przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego policjantów, oraz co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Odnośnie zarzutów określonych w punkcie 5 do 8 orzeczenia, skarżący podtrzymał swoją argumentację podniesioną w odwołaniu i wskazał, że nie zostały one popełnione przez skarżącego umyślnie, co ma wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej. Odnośnie zarzutów określonych w punktach od 1 do 4 orzeczenia, skarżący podtrzymał swoją argumentację zawartą w odwołaniu i ponownie zakwestionował wyniki oględzin zapisów karty pamięci z której według organu I instancji dane zostały wykasowane, co zdaniem skarżącego obligowało przełożonego dyscyplinarnego drugiej instancji do ponowienia oględzin odtworzonych zapisów z karty pamięci. Zdaniem obwinionego potrzeba taka wystąpiła, z akt postępowania wynika, że dane te zostały skasowane a część z nagrań zostało odtworzonych. Ponadto skarżący podkreślał, że pozostaje w konflikcie z osobą, która dokonała ingerencji w nośnik. W ocenie skarżącego znaczniki czasowe na nagraniach z powodu możliwych przerw w zasilaniu energii elektrycznej niekoniecznie odzwierciedlają rzeczywistą datę i godzinę. Z uwagi na spadki napięcia mogło dojść do zresetowania wskazań zegara. Wypowiadając się co do swojego oświadczenia, że zdarzało mu się przebywać na Komisariacie w czasie kiedy powinien pełnić zadania patrolowe skarżący stwierdził, że nie uzasadnia to braku wyjaśnienia tego czy skarżący faktycznie w określonych dniach i godzinach przebywał na komisariacie zamiast pełnić patrol. W ocenie obwinionego karta pamięci, która znajduje się w aktach postępowania dyscyplinarnego, stanowi część akt postępowania w związku z tym zasadne jest przeprowadzenie dowodu z oględzin i wówczas spełniona zostałaby dyrektywa wydawania orzeczenia na podstawie akt sprawy, czego organ II instancji nie zrealizował. Nagrania na karcie pamięci zostały uznane za istotny dowód czynów przypisanych obwinionemu w zarzucie od nr 1 do 6. Jeżeli więc wartość dowodowa tych nagrań w ustalonych okolicznościach sprawy wymagała zweryfikowania przez organ odwoławczy, to zaniechanie tej weryfikacji mogło mieć istotny wpływ na opis czynów od 1 do 6. Skarżący za gołosłowne uznał twierdzenia organu odwoławczego, że działanie skarżącego zasługuje na szczególne potępienie i narusza dobre imię Policji. Ponadto w ocenie obwinionego pozytywna opinia o skarżącym przed popełnieniem przypisanych mu czynów oraz jego dotychczasowy nienaganny przebieg służby, uznane przez organ drugiej instancji jako obciążające skarżącego stoi w sprzeczności z zasadą miarkowania wymiaru kary. Ponadto, według obwinionego, w żadnym stopniu, z uwagi na mimo wszystko ograniczony zasięg zdarzenia, nie wywołało to żadnych społecznych reperkusji, a tym bardziej oburzenia bądź gniewu. Według skarżącego materiał dowodowy w sprawie nie jest jednoznaczny co do winy skarżącego, a organy dyscyplinarne, stosując najsurowszą karę nie wyjaśniły, bez jakichkolwiek wątpliwości, przebiegu zdarzenia z udziałem obwinionego oraz sposobu i zakresu jego aktywności w opisanych przez organy orzekające zdarzeniach. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz złożył wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs indeks 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Sąd rozpatrywał sprawę w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego orzeczenia Komendanta Policji pod kątem opisanych wyżej kryteriów wykazała, że akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest orzeczenie Komendanta Policji, którym organ ten utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w D. o uznaniu skarżącego D. M. za winnego popełnienia zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych z art. 132 ust. 3 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ustawy o Policji w związku z postanowieniami wytycznych, wymagań i zarządzeń wydanych przez Komendanta Głównego Policji na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 7 u.p.) oraz przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 534 ze zm.), dalej "k.p.k.", jak i ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2021 r. poz. 457 ze zm.). Skarżący podniósł w stosunku do tego orzeczenia szereg zarzutów, wskazując na uchybienia popełnione, jego zdaniem, przez organy obu instancji. W ocenie Sądu zarzuty te okazały się bezpodstawne. Na wstępie rozważań należy odwołać się do przepisów ustawy o Policji, które w Rozdziale 10 w sposób kompleksowy i zupełny regulują problematykę odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów. Podkreślenia wymaga, że jest to postępowanie odrębne, do którego przepisy Kodeksu karnego znajdują zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie, wskazanym w art. 141a tej ustawy, z kolei przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w ogóle. A przy tym stosownie do art. 135p ustawy o Policji, mają w toku postepowania dyscyplinarnego odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W myśl art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2; art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji; niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji); niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji). Stosownie do art. 132a ustawy Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Według art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (ust. 1a). W ust. 2 ww. unormowania przewidziano, że na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w stanie nietrzeźwości albo w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji; 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. 3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. W myśl art. 134g ust. 1 i 2 ustawy o Policji za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną, również za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, z tym, że odpowiednio surowszą. Stosownie do brzmienia art. 134ha ustawy o Policji: 1. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. 2. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. 3. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące. Z mocy art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. Przedstawiona gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny czy organ badał sprawę w oparciu o dyrektywy ustawowe, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia sprawy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Innymi słowy, organ dyscyplinarny podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych przez ustawę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności – lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. W zaskarżonym orzeczeniu organ dyscyplinarny dokonał prawidłowego zastosowania art. 132 i in. ustawy o Policji. Organ ten uwzględnił wskazane dyrektywy postępowania dyscyplinarnego, uwzględniając kwestię winy skarżącego w popełnieniu przewinień dyscyplinarnych, która to nie budzi żadnych wątpliwości w świetle zebranego materiału dowodowego. Nie uchybił także przy ferowaniu rozstrzygnięcia przepisom prawa materialnego i procesowego. Wbrew zarzutom skargi organ policyjny dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a wymierzona kara wydalenia ze służby uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h i art. 135g u.p. Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż Komendant Wojewódzki Policji nie rozważył okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego (art. 135g ustawy), przez co naruszył przepisy postępowania w zakresie oceny dowodów. Organ drugiej instancji wskazał w uzasadnieniu (przedostatnia strona zaskarżonego orzeczenia) w szczegółowej analizie poszczególnych kryteriów, że w okresie trzech lat służby wyniki w opiniach służbowych skarżącego z roku na rok pogorszyły się, co oznacza, że analizował również te korzystne dla obwinionego. We wnioskach organ odwoławczy powiązał wyniki z brakiem na osi czasu starań obwinionego o doskonalenie warsztatu pracy i jakości pracy. Organ nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za złagodzeniem wymiaru kary. Natomiast wymieniono szereg okoliczności wpływających na zaostrzenie kary (art. 134h ust. 2 ustawy o Policji). Świadome wniesienie na teren komisariatu zegara z urządzeniem utrwalającym dźwięk i obraz z autonomicznym zasilaniem oraz sprzętu komputerowego z dostępem do sieci internet poprzez wi-fi, wraz z jego zamontowaniem i uruchomieniem, na co wskazał sam skarżący w notatce z dnia 17 czerwca 2021 r., jak i świadomość nagrywania, na co wskazują utrwalone na nagraniu gesty obwinionego w stronę kamery (jak ustalił organ drugiej instancji wynika to z zapisu znajdującego się na płycie nr 4 - 20210529 - h20 - 3 z dnia 29.05.2021 r.), a także wskazywanie w wyjaśnieniach z dnia 24 sierpnia 2021 r., że nagrania miały dokumentować konflikt z innym funkcjonariuszem, które to finalnie prowadziły do nieuprawnionego rejestrowania czynności w jednostce Policji i osób, z którymi obwiniony i inni policjanci prowadzili czynności, w ocenie organu odwoławczego zasługiwały na szczególne potępienie. Podobnie oceniono zamieszczanie nieprawdziwego przebiegu służby w notatniku służbowym uznane przez organ odwoławczy za nie do zaakceptowania, jak i potwierdzenie przez obwinionego, iż dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w tym zakresie wskazujące na pełną świadomość naruszenia dyscypliny służbowej. Analiza wszystkich przewinień skarżącego doprowadziła organ drugiej instancji do stwierdzenia, że w sprawie zaistniały ujemne następstwa dla dobra służby i wizerunku Policji, a obwiniony swoim postępowaniem sprzeniewierzył się nałożonym na niego obowiązkom oraz przyczynił się do naruszenia utraty autorytetu Policji. W ocenie organu odwoławczego obwiniony wykazał się lekceważeniem obowiązujących przepisów i wydawanych poleceń przełożonych (m.in. poprzez samowolne opuszczenie wyznaczonego rejonu służby patrolowej). Jego postawa była bezkrytyczna, a organ II instancji nie dopatrzył się faktycznego zrozumienia popełnionych błędów. Zachowanie obwinionego wyrażone w przedstawionych zarzutach według organu dyscyplinarnego było niedojrzałe i nie można tego potraktować w kategoriach incydentu z uwagi na powtarzalność niektórych zachowań w czasie. Skutkowało to oceną, że obwiniony utracił przymiot osoby, która poddaje się szczególnej dyscyplinie w służbie, a także, że obwinionego cechuje rażący brak odpowiedzialności, który nie może być tolerowany wśród funkcjonariuszy Policji. Jednocześnie orzekające organy zauważyły, że przewinienie dyscyplinarne może mieć także charakter nieumyślny, wskazując na brak wiedzy skarżącego i nieznajomość obowiązujących przepisów w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, co w konsekwencji skutkowało nieprzedłożeniem raportu o możliwości przechowywania broni w KP w K. i co zostało zakwalifikowane jako niedopełnienie obowiązków służbowych skutkujące naruszeniem dyscypliny służbowej. Przytoczono w tym zakresie w obu rozstrzygnięciach brzmienie art. 132a pkt 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu uzasadnienie orzeczenia o wydaleniu ze służby nie daje podstaw do twierdzenia, że organ przekroczył granice uznaniowości. Organ wszechstronnie uzasadnił swoje stanowisko w zakresie adekwatności wymienionej kary do stopnia przewinienia. Policjant, który używa prywatnego sprzętu teleinformatycznego z dostępem do sieci Internetowej na terenie komisariatu (laptop, router, etc.) i w sposób nieuprawniony rejestruje przy użyciu zegara z kamerą czynności i osoby w jednostce Policji, zamieszcza nieprawdziwy przebieg służby w notatniku służbowym, samowolnie opuszcza wyznaczony rejon służby patrolowej bez powiadomienia dyżurnego komisariatu lub innej uprawnionej osoby i bez uzyskania jej zgody, nie posiada przy sobie części przydzielonej amunicji i nie wie gdzie się ona znajduje, nie dopełnia obowiązku pisemnego powiadomienia przełożonego o przechowywaniu broni palnej we właściwej ze względu na miejsce pełnienia służby jednostce Policji, naraża zdrowie i życie innych funkcjonariuszy i ludzi, których ma chronić. Dlatego też, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, czyn skarżącego stanowiący najcięższy z zarzutów zasługiwał na szczególne potępienie. Nie oznacza to, że pozostałe przewinienia nie są na tyle poważne, że nie powinny, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, ustaleń i ocen prawnych orzekających organów, podlegać najwyższej odpowiedzialności. Nie można również pominąć faktu, że z uwagi na naruszenie szeregu przepisów wewnętrznych Policji poszczególne przewinienia wymagały, wbrew zarzutom skargi, oddzielnej kwalifikacji, uszczegółowiającej podstawową, wynikającą z ustawy o Policji. Poza tym nie można tracić z pola widzenia, że skarżący popełnił kilka przewinień dyscyplinarnych, za które to ustawodawca na mocy art. 134g ust. 2 ustawy o Policji przewidział możliwość wymierzenia kary odpowiednio surowszej. Ponadto wyrażone w skardze stanowisko skarżącego co do jakichkolwiek wątpliwości w sprawie w zestawieniu z jego własnymi oświadczeniami jawią się Sądowi jako bezpodstawne. Zwłaszcza podważające wartość dowodową znaczników czasowych nagrań w sytuacji, gdy skarżący w notatce z dnia 17 czerwca 2021 r. wskazuje na podstawie danych z instrukcji urządzenia nagrywającego, że zostało ono wyposażone w akumulator, który zasila urządzenie gdy nie jest podłączone do prądu. Ponadto należy zauważyć, że organ odwoławczy przekonywująco odpowiedział na zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z karty pamięci wskazując, że fakt czy nagrania zostały przegrane z karty na komputer, czy pozostawały na karcie, czy tylko na komputerze, a z karty zostały wykasowane nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem nagrania w całości są obciążającym dowodem w sprawie. Przy tym dodać należy za organem odwoławczym, odpowiadającym na licznie zgłoszone w skardze wnioski dowodowe z przesłuchań świadków, iż zgodnie z treścią przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazany przepis określa ramy postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd może zatem w określonych sytuacjach przeprowadzić wyłącznie dowód z dokumentów. Nie ma natomiast możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Tym samym, wnioski dowodowe skarżącego o przeprowadzenie przesłuchań kilkunastu świadków podlegają oddaleniu. Co istotne, skarżący zarzucając naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania nie zdradza w zarzutach skargi jakie zeznania nowych świadków zauważył w sprawie w postępowaniu przed organem II instancji, w sytuacji gdy przytoczone w treści uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego zeznania jawią się jako zredagowane zeznania złożone przed wydaniem orzeczenia organu pierwszej instancji, które znajdują się w aktach administracyjnych sprawy i są opatrzone datami wynikającymi z toku postępowania dyscyplinarnego. Przy czym część zeznań nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Podzielić również należy ocenę organu odwoławczego o braku wpływu na końcowy wynik sprawy kilkuzdaniowej informacji dotyczącej wymierzenia najłagodniejszej z kar innemu funkcjonariuszowi w orzeczeniu organu pierwszej instancji, w świetle zawartości przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, pozostałych ustaleń i ocen w wydanych w sprawie orzeczeniach dotyczących wyłącznie rozpoznawanej sprawy. Zarazem zaznaczenia wymaga, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością, zdyscyplinowaniem, którym funkcjonariusze muszą się podporządkować, zaś podstawowym obowiązkiem każdej osoby zatrudnionej w ramach stosunku służbowego, jest stawianie się do służby i prawidłowe podejście do obowiązków służbowych, w tym wynikających z przepisów prawa. Fakt, że skarżący samodzielnie podejmował decyzje w kwestii zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, a początkowe przejawy jakiejkolwiek krytycznej autorefleksji ustąpiły w postępowaniu dyscyplinarnym na rzecz obrony swojego nagannego zachowania, by przybrać nawet formę obarczania innych konsekwencjami poprzez wskazywanie na okoliczności związane z sytuacją (atmosferą) w miejscu służby niewątpliwie zasługuje na dezaprobatę, gdyż stanowi o lekceważeniu obowiązujących przepisów prawa i nieprawidłowym podejściu do obowiązków służbowych w formacji do której został przyjęty. W takiej sytuacji powołanie się przez skarżącego na wcześniejszą nienaganną służbę czy nawet wcześniejszą pozytywną opinię służbową nie może podważać prawidłowej oceny organu w zakresie popełnionych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych jak i stopnia jego zawinienia. Nie można nie tylko bagatelizować charakteru popełnionych czynów, ale też i ich skutków. Niewątpliwie bowiem, zaistnienie szeregu przewinień dyscyplinarnych popełnionych przez skarżącego, jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowi negatywny przykład wpływający demoralizująco na innych funkcjonariuszy. A przecież realizacja codziennych zadań służbowych wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, cechujące się odpowiedzialnością i świadomością przestrzegania obowiązujących uregulowań prawnych. Do tego wbrew twierdzeniu skargi skutki działań skarżącego związane z nagrywaniem interesantów na komisariacie mają również wydźwięk społeczny, gdyż osoby które znalazły się na nagraniach w przypadku powzięcia informacji o działaniach skarżącego np. w toku prowadzonego postępowania karnego wszczętego na wniosek lub w inny sposób, mogą w przyszłości unikać kontaktu z Policją z tego powodu. W podsumowaniu stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, dokonana przez organ odwoławczy wnikliwa i wszechstronna analiza całokształtu okoliczności mających wpływ na wymiar kary przesądza, iż w sprawie nie doszło do naruszenia ani zarzucanych skargą przepisów ustawy o Policji, ani przekroczenia granic uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzasadnionych podstaw skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił ją w oparciu o art. 151 p.p.s.a.