II SA/Sz 260/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem W. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu. Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, wpis uiścił. W dniu 25 marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma żadnego majątku ani oszczędności, nie uzyskuje też dochodów. Wezwaniem z dnia 31 marca 2016 r. (doręczonym w dniu 24 kwietnia 2016 r.) referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia, w terminie 7 dni: - wyciągów lub wykazów z wszystkich rachunków bankowych skarżącego i jego żony, z okresu ostatnich trzech miesięcy, - dowodów potwierdzających wysokość świadczeń emerytalnych, - dowodów potwierdzających wydatki poniesione na utrzymanie mieszkania i leczenie, w okresie ostatnich trzech miesięcy. W piśmie procesowym z dnia 2 maja 2016 r. wnioskodawca oświadczył, że jego celem było uzyskanie danych radcy prawnego specjalizującego się w tego typu sprawach, natomiast koszty związane z reprezentacją skarżący pokryje we własnym zakresie. W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyznaczony adwokat lub radca prawny, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów albo radców prawnych, w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (art. 250 § 1 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy stanowi gwarancje prawne do sądu dla podmiotów, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych bądź z racji niedostatecznej wiedzy lub charakteru sprawy nie mogą prowadzić swych spraw bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a sytuacja majątkowa w jakiej się znajdują, nie pozwala na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Z pisma skarżącego z dnia 2 maja 2016 r. wynika, że jego sytuacja ekonomiczna pozwala na poniesienie kosztów wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika, a wnioskodawca chciał jedynie uzyskać informację, z pomocy którego radcy prawnego powinien skorzystać. Sąd nie jest uprawniony do udzielania tego typu informacji. Ponieważ wnioskodawca oświadczył, że pokryje koszty związane z reprezentacją z własnych środków, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu należało umorzyć jako bezprzedmiotowy. Istotą takiego wniosku jest bowiem prośba o ustanowienie radcy prawnego dla strony bez ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa i wydatków tak ustanowionego pełnomocnika. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponosi Skarb Państwa, co wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805). W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.