II SA/Sz 261/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. H. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] wymierzył M.H. karę wydalenia ze służby. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), orzeczeniem z dnia [...] utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] w zakresie uznania winnym popełnienia trzech z czterech stawianych mu zarzutów i uchylił orzeczenie organu I instancji w zakresie wymierzonej kary wydalenia ze służy orzekając w stosunku do M.H. karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W wykonaniu ww. orzeczenia Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wyznaczenia M.H. na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. W dniu [...] skarżący złożył pismo kierowane do Komendanta Powiatowego Policji w [...], w którym wyraził pogląd, iż zgłasza całkowity sprzeciw wobec pisma z dnia [...]. Pismem z dnia [...]r. Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania w sprawie wyznaczenia na niższe stanowisko oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego w terminie 3 dni. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]. Dnia [...] Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] zostało doręczone pismo z dnia [...] w którym skarżący M.H. podniósł, iż orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nie jest prawomocne i zamierza złożyć na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego prawomocnym jest takie orzeczenie, od którego stronie nie przysługuje odwołanie i takie tylko orzeczenie podlega wykonaniu, w jego zaś przypadku, skoro służy mu skarga do sądu, orzeczenie się nie uprawomocniło, zatem nie powinno być wykonywane. W dniu [...] doręczono M.H. odpowiedź na wyżej wymienione pismo, w którym Komendant Powiatowy Policji w [...] podniósł, iż orzeczenie z [...]r. jest ostateczne w toku instancji, a zatem podlega wykonaniu. Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji zwolnił mł. asp. M.H. z dniem [...] r. z zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego I Wydziału Prewencji i RD KPP w [...] oraz zmienił mu grupę uposażenia zasadniczego z [...], zmieniając mnożnik z [...] na [...] oraz zmniejszając dodatek służbowy z kwoty [...] zł miesięcznie do kwoty [...] zł miesięcznie. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] M.H. odwołał się od rozkazu z dnia [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji . W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...], powołując się na to, że rozkaz ten nie wszedł do obrotu prawnego ze względu na uchybienie przepisom dotyczącym procedury doręczeń, bowiem nie został on doręczony pełnomocnikowi M.H.. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący poinformował organ I instancji o ustanowieniu pełnomocnika już w piśmie z dnia [...], a organ mimo to doręczył rozkaz bezpośrednio skarżącemu. Dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował pełnomocnika skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania administracyjnego w sprawie wyznaczenie mł. asp. M.H. na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego - wyznaczył termin tegoż zapoznania na dzień [...] W dniu [...] M.H. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek dowodowy dotyczący wyłączenia nadkomisarza A.Z. - Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W piśmie tym skarżący podniósł, że jego przełożony winien być wyłączony od wydawania decyzji w jego sprawie z uwagi na toczące się postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej przeciwko Komendantowi na jego szkodę. Ponadto poinformował, że Rzecznik Praw Obywatelskich podjął sprawę o naruszenie jego praw pracowniczych, natomiast Komendant Wojewódzki Policji przyjął jego skargę na działania Komendanta Powiatowego Policji w [...] polegające na uniemożliwianiu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, na kierowaniu go na badania potwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów oraz na "gnębieniu i prześladowaniu go" przez Komendanta Powiatowego Policji nadkom. A.z.. Postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 24 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] od udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie zaszła żadna przesłanka z określonych w art. 25 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 25 kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji z dniem [...] zwolnił mł. asp. M.H. z zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego I Wydziału Prewencji i RD KPP oraz zmienił mu grupę uposażenia zasadniczego z [...], zmieniając mnożnik z [...] oraz zmniejszył dodatek służbowy z kwoty [...] zł miesięcznie do kwoty [...] zł miesięcznie. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu Komendant podał, m.in., że orzeczona kara jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na funkcjonariuszu obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu. M.H. jako doświadczony funkcjonariusz z czternastoletnim doświadczeniem, stażem służby winien mieć pełną świadomość swojego działania i przewidywać skutki swojego postępowania. Wyjaśniając obniżenie dodatku służbowego o kwotę [...] zł do kwoty [...] zł miesięcznie Komendant podał, że mieści się ono w dopuszczalnych granicach, a zarazem odzwierciedla znaczną szkodliwość popełnionego przewinienia. Kwota obniżonego dodatku jest zarazem w pełni adekwatna do rodzaju i stopnia złożoności obowiązków na nowym stanowisku służbowym oraz odpowiednia do średniej wysokości dodatków służbowych w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym. Rygor natychmiastowej wykonalności należało nadać ze względu na tożsamy z interesem służby interes społeczny, polegający na konieczności niezwłocznego wykonania prawomocnej kary dyscyplinarnej, o czym dodatkowo przesądza art. 135o ust. 4 ustawy o Policji. M.H. złożył od tego rozkazu personalnego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zarzucając mu naruszenie art. 77 § 1 w zw. art. 80 oraz 7 K.p.a.: - poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności nieuzwlędnienie pozytywnych opinii o przebiegu służby, poprzez wymierzenie najwyższego możliwego wymiaru obniżenia dodatku służbowego, co wg skarżącego jest niewspółmierne do czynu, - poprzez wykonanie nieprawomocnej decyzji i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz poprzez niewyłącznie od udziału w sprawie Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji , działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz zastosował określone w przepisach prawa procedury normujące zasady postępowania dyscyplinarnego, tj. rozkaz personalny został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami, a obniżenie dodatku o 50% było współmierne do popełnionego przewinienia i nastąpiło w granicach uznania organu I instancji. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił obligatoryjny charakter art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, który nie pozostawia organom możliwości podjęcia innej decyzji w tym zakresie, a jedynie nakładająca na niego konkretny obowiązek. Organ odwoławczy podtrzymał także swoje dotychczasowe stanowisko, że Komendant Powiatowy Policji nie podlegał wyłączeniu w sprawie, bowiem odwołujący się w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby zachodziły przesłanki uzasadniające wyłączenie nadkom. A.Z., który nie jest osobą pozostającą z mł. asp. M.H. w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne podlegało wykonaniu, a rygor natychmiastowej wykonalności został nadany prawidłowo w oparciu o kryterium ważnego interesu służby, przejawiającego się statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. M.H. zaskarżył ww. rozkaz personalny z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu: - naruszenie art. 135o ustawy o Policji poprzez wykonanie orzeczenia nieprawomocnego od którego przysługiwał środek odwoławczy, w sytuacji gdy wskazany przepis dopuszcza jedynie wykonanie decyzji, która jest już prawomocna; - art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pomimo braku przesłanek do zastosowania tego rygoru oraz zastosowanie przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, - naruszenie art. 135e oraz art. 135g ustawy o Policji, poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego wszechstronnego wyjaśnienia, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności świadczących na korzyść skarżącego; - art. 24 § 3 K.p.a. poprzez niewyłącznie Komendanta Powiatowego Policji od udziału w postępowaniu pomimo, iż istniały okoliczności wywołujące uzasadnione podejrzenie co do jego bezstronności. M.H. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] r. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] M.H. ponownie zwrócił uwagę na przyczyny, które w jego ocenie powinny skutkować wyłączeniem Komendanta Powiatowego Policji nadkom. A.Z. od prowadzenia sprawy. Wniosek w tym zakresie nie został jednak przez organy uwzględniony i rozpatrzony w oparciu o art. 24 § 3 K.p.a. Skarżący podkreślił, że zeznawał przeciwko komendantom i innym policjantom z [...] i złożył w [...]r. zawiadomienie na swoich przełożonych do Prokuratury [...]. Zgłosił także, że jest gnębiony, prześladowany i dyskryminowany przez Komendanta z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego pod kątem jego zgodności z prawem doprowadziła Sąd do przekonania, że rozkaz ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem zaskarżenia stał się rozkaz personalny wydany w sprawie przeniesienia M.H. na niższe stanowisko służbowe, w którym jednocześnie ustalono skarżącemu nową grupę uposażenia zasadniczego oraz dodatek służbowy. Podstawą prawną wydania tego rozkazu stał się art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który stanowi, że "Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe". Z akt sprawy wynika, że orzeczeniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji , działając jako organ II instancji, wymierzył M.H. karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, które to orzeczenie oparto na art. 134 pkt 4 ustawy o Policji. Stosownie do art. 134d ust. 1 ustawy, kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art. 103 ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, policjant traci prawo do uposażenia, przez okres 6 miesięcy, w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3) oraz prawo do uzyskania zezwolenia od właściwego ministra na zachowanie prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem. Podkreślić także należy, że zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie dyscyplinarne staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W kontekście przedstawionych, obowiązujących regulacji prawnych, za chybiony należało uznać akcentowany w skardze oraz w toku postępowania zarzut naruszenia art. 135 ustawy o Policji, który miałby polegać na wykonaniu nieprawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Jak wskazano wyżej, w myśl art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy, orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stało się prawomocne. Z woli prawodawcy orzeczenie dyscyplinarne wydane przez organ odwoławczy jest orzeczeniem prawomocnym - odmiennie niż np. w przypadku większości decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, będących jedynie decyzjami ostatecznymi. Nie zmienia tego faktu to, że stronie niezadowolonej z orzeczenia dyscyplinarnego przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji. Komendant Powiatowy Policji jak i Komendant Wojewódzki Policji , wobec prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, mieli prawo orzekać w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Sposób sformułowania art. 38 ust. 1 nie pozostawia wątpliwości co do obowiązku organu w sprawie wydania rozkazu o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Oceniając zarzut braku bezstronności Komendanta Powiatowego Policji w [...] i odmowy wyłączenia go od orzekania w sprawie Sąd podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że skarżący nie wykazał w sposób przekonywający istnienia takich okoliczności, o których mowa w art. 24 i 25 K.p.a., które uzasadniałyby przychylenie się do wniosku strony. Podnoszony na rozprawie zarzut braku rozważenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji podstaw do wyłączenia nadkom. A.Z. na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. jest nietrafny. Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu [...], którym, na mocy art. 24 w zw. z art. 25, odmówił wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nadkom. A.Z. od udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wyznaczania na niższe stanowisko służbowe i obniżenia dodatku służbowego. Dodatkowo, w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego stwierdził, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby zachodziły przesłanki uzasadniające wyłączenie nadkom. A.Z.. Pomimo, że organ powołał się w podstawie rozstrzygnięcia na cały art. 24 i 25 K.p.a. a nie wskazał w podstawie prawnej i w uzasadnieniu na treść art. 24 § 3 K.p.a., to uchybienie to nie mogło mieć, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy. Z treści rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji jednoznacznie wynika, że organ nie dostrzegł jakichkolwiek podstaw do wyłączenia ze sprawy nadkom. A.Z. piastującego funkcję Komendanta Powiatowego Policji w [...] a zatem także wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. To, że skarżący złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez kierownictwo Komendy Powiatowej Policji i innych funkcjonariuszy, w tym m.in. Komendanta nadkom. A.Z., oraz powiadomił Rzecznika Praw Obywatelskich o naruszeniu jego praw pracowniczych a także Komendant Powiatowy Policji w [...] w ocenie skarżącego, w sposób niewłaściwy prowadził jego sprawy i czuje się przezeń prześladowany i dyskryminowany, nie stanowi wystarczających podstaw do uznania, że wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkaz personalny obarczony był brakiem obiektywizmu osoby go wydającej. Ponadto, złożenie zawiadomienia do organów ścigania na kierownictwo Komendy Powiatowej Policji z tego powodu, że skarżący nie akceptuje jego poczynań, nie może prowadzić do przyjęcia a priori braku obiektywizmu Komendanta Powiatowego Policji w [...] w postępowaniu oraz prowadzić do obstrukcji postępowania, poprzez wyłączenie całego pionu kierownictwa Komendy Powiatowej Policji . Należy również podkreślić, że wobec odmowy wyłączenia nadkom. A.Z. od udziału w sprawie ciężar oceny prawidłowości, w tym obiektywności rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe w wykonaniu orzeczenia dyscyplinarnego, przejął na siebie Komendant Wojewódzki Policji i to prawomocny rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji jest przedmiotem kontroli Sądu. Kwestionowane przez skarżącego rozkazy personalne, zdaniem Sądu, nie noszą cech, które wskazywałyby na stronniczość osób funkcyjnych je wydających. Zaś zawarte w nich rozstrzygnięcia i ich uzasadnienia znajdują umocowanie prawne w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy. Za chybiony Sąd uznał zarzut stosowania w sprawie przez organy Policji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy sam M.H. sformułował w skardze zarzut nienależytego zastosowania art. 108 K.p.a., czy też art. 24 K.p.a. Z treści zarzutu zawartego w pkt 2 skargi wynika, że skarżący nie dostrzegł, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych z wyłączeniem stosowania do świadków art. 184 K.p.k. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozkaz personalny, którego podjęcie nie jest uwarunkowane oceną stopnia winy funkcjonariusza, a jedynie potrzebą wykonania już zapadłego orzeczenia dyscyplinarnego. Rozważania organu winny się zatem przede wszystkim koncentrować na właściwym wskazaniu nowego, niższego stanowiska służbowego, które determinowane jest, m.in., istnieniem wolnych, niższych, nieobsadzonych stanowisk służbowych w danej jednostce organizacyjnej Policji. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez Starszego Inspektora Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w [...] (karta [...] akt administracyjnych), w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym I i II Wydziału Prewencji i RD Komendy Powiatowej Policji w [...], pozostawał jeden wakat referenta oraz jeden wakat policjanta i to stanowisko zostało wyznaczone skarżącemu. Odnosząc się do zarzutu nadania rozkazowi Komendanta Powiatowego Policji rygoru natychmiastowej wykonalności, w ocenie Sądu, charakter sprawy, specyfika służby w Policji i jej funkcjonowania opartego na podległości służbowej, konieczność zapewnienia sprawnego przydziału i realizacji zadań i co się z tym wiąże wykonywania przez funkcjonariusza pozostającego w służbie rozkazów, nie powinno być uzależnione od tego w jakiej dacie rozkaz przełożonego stanie się ostateczny, tj. w jakiej dacie podjęte zostanie rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Dlatego Sąd nie znajduje uzasadnienia do uznania, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa w stopniu, który miałby skutkować uchyleniem utrzymującego w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w[...] - zaskarżonego, ostatecznego i podlegającego wykonaniu rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Oceniając także dopuszczalność określenia skarżącemu nowej wysokości dodatku służbowego na poziomie [...] zł, Sąd uznał, że organy, w szczególności Komendant Powiatowy Policji , w uzasadnieniu rozkazu w sposób przekonujący i nienoszący znamion przekroczenia uznania administracyjnego, wyjaśnił, że kwota obniżonego dodatku jest w pełni adekwatna do rodzaju i stopnia złożoności obowiązków na nowym stanowisku służbowym oraz adekwatna do średniej wysokości dodatków służbowych w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym. Działanie takie znajdowało także swoje umocowanie w treści § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wedle którego, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).