II SA/Sz 263/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę W dniu[...] M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]Nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec M.T. w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. Skarżący wniósł w skardze o uchylenie powyższych postanowień jako naruszających przepisy prawa materialnego i procedury i zobligowanie organów policji do dalszego prowadzenia postępowania. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi wobec nieprawidłowego pouczenia go o przysługujących środkach zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o Policji nie przewidują sądowej kontroli zaskarżonych postanowień. Zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, tylko od orzeczeń kończących postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przedmiotem skargi M. T. jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji wydane w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135 h ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącego. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone jest według procedury uregulowanej w rozdziale 10 – "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" ww. ustawy o Policji z odesłaniem wyłącznie do przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie bowiem z art. 135p. ust 1, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Tak więc z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o Policji dotyczące postępowania dyscyplinarnego nie zawierają odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów tych nie stosuje się w tym postępowaniu. Instytucja zawieszenia postępowania dyscyplinarnego została uregulowana w art. 135h ust. 3 i 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3. Jak wynika z akt skarżący złożył stosowne zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego wydane przez Komendanta Miejskiego Policji, w konsekwencji którego zostało wydane zaskarżone postanowienie wyższego przełożonego dyscyplinarnego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wobec M. T. (art. 133 ust. 8 pkt 1). Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2). Postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec policjanta nie jest postępowaniem administracyjnym. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisy szczególne regulujące postępowanie dyscyplinarne nie przewidują sądowej kontroli sądów administracyjnych postanowień wydanych w toku postępowania dyscyplinarnego tzw. postanowień wpadkowych, albowiem zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, tylko od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając na względzie powyższe, należało uznać, że postanowienie wydane w kwestii proceduralnej tj. zawieszenia postępowania dyscyplinarnego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem skarga M. T. jest niedopuszczalna przed sądem administracyjnym. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi, jednakże w świetle powyższego wniosek ten stał się bezprzedmiotowy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.