II SA/Sz 264/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za uszkodzenie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta K. nałożył na Stowarzyszenie w K. administracyjną karę pieniężną w łącznej kwocie [...]zł, za uszkodzenie 2 drzew oraz zniszczenie 20 drzew, rosnących na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] zlokalizowaną w obrębie geodezyjnym nr [...] przy ul. [...] w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 2 lutego 2018 r. Stowarzyszenie w K. , reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyło powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje trudne i nieodwracalne skutki i może spowodować członkom stowarzyszenia znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej "P.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowaną już linia orzecznictwa do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 358/12, oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 921/12). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania. Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (por. postanowienia NSA: z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 204/12). Wobec tego to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia takich argumentów, a w pewnych sytuacjach – również poparcie ich stosownymi dokumentami – które uprawdopodobnią wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie oznacza stopień pewności niższy od udowodnienia, jednakże nie może być rozumiane jako wskazanie jakiegokolwiek, potencjalnego i teoretycznego prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca powinien wskazać na takie okoliczności sprawy, które wskazują, że takie prawdopodobieństwo jest znaczne. W złożonym wniosku strona skarżąca nie podała żadnych argumentów, ani nie przedłożyła żadnych dowodów mogących świadczyć o tym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne i nieodwracalne skutki i może spowodować członkom stowarzyszenia znaczna szkodę. Stwierdzić zatem należy, że nie uprawdopodobniła ani nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji, ani zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody. Ponadto Sąd wskazuje, że ustawodawca w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonych decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania ich wykonania. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym