II SA/Sz 265/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Danuta Strzelecka- Kuligowska /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia[...] umarzającą wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] Wspólnota Mieszkaniowa złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr[...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi przy ul. [...] wydanej na rzecz G. W. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano nieuznanie Wspólnoty Mieszkaniowej za stronę postępowania. Zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, albowiem inwestycja objęta pozwoleniem na budowę z dnia [...] będzie w znaczący sposób oddziaływać na nieruchomość wspólną Wspólnoty. Zdaniem Wspólnoty, oddziaływanie to polegać będzie przede wszystkim na ograniczeniu w znacznym stopniu ruchu z którą skomunikowana będzie nowa inwestycja i z której korzystają członkowie Wspólnoty. Nadto, Wspólnota wskazała, że planowany budynek będzie znacznie wyższy od zabudowy istniejącej , co doprowadzi do przesłaniania istniejącej zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi Nr[...], wydaną na rzecz G.W. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta umorzył wznowione postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr z dnia [...], uznając, że Wspólnocie Mieszkaniowej nie przysługuje przymiot strony. Podstawą powyższego było ustalenie, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), że działka nr [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu, zatem Wspólnocie nie przysługuje przymiot strony postępowania. Na skutek odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową, Wojewoda decyzją z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem powyższego rozstrzygnięcia był brak w aktach sprawy analizy nasłonecznienia, mogącej mieć wpływ na krąg stron postępowania. Postanowieniem z dnia[...], Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o wykazanie zgodności z treścią przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwzględnieniem sąsiedniej zabudowy. Powyższe uzupełnienie wpłynęło do organu w dniu [...]. W dniu [...] zawiadomieniem poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Decyzją z dnia: [...], Prezydent Miasta umorzył wznowione postępowanie, uznając, że Wspólnocie Mieszkaniowej nie przysługuje przymiot strony postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie, art. 105 § 1 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie pomimo nieistnienia przesłanek do jego zastosowania, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że Wspólnocie Mieszkaniowej nie przysługuje przymiot strony postępowania, art. 77 i 80 Kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oraz naruszenie art. 107 § 1 Kpa poprzez niewskazanie z jakiego powodu postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej, jest ona stroną postępowania ze względu na oczywiste oddziaływanie inwestycji na nieruchomość Wspólnoty. Oddziaływanie powyższe przejawia się, zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej, zacienieniem nieruchomości Wspólnoty oraz faktycznym oddziaływaniem robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji na nieruchomość Wspólnoty. Wspólnota Mieszkaniowa wskazała nadto, że załączona do akt sprawy analiza nasłonecznienia jest nierzetelna. Na potwierdzenie powyższego Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że analiza powyższa sporządzona została przez osoby, które uprzednio sporządziły projekt budowlany. Dodatkowo, Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że nawet gdyby uznać, że nie przysługuje jej przymiot strony postępowania, to organ winien był wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji, a nie o umorzeniu postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda nie podzielił powyższych argumentów i zaskarżoną decyzją z dnia [...]utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia[...]. Początkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na nadzwyczajny charakter wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia decyzji i stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano nadto, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu zobowiązuje organ prowadzący postępowanie administracyjne do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w sprawie powoduje naruszenie prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przepis powyższy ma zastosowanie niezależnie od tego, czy brak udziału strony w sprawie miał wpływ na treść decyzji. W przypadku, gdy dany podmiot domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, organ musi w pierwszej kolejności przesądzić czy wnioskodawcy przysługuje status strony. Wtedy ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia, jednak zagadnienie powyższe badane jest po wznowieniu postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył zatem, że wyjaśnienie, czy Wspólnocie Mieszkaniowej przysługiwał status strony, a także czy mając ten status została ona pozbawiona udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wymagało uprzedniego wznowienia postępowania. Zgodnie z powyższym postąpił organ pierwszej instancji. Wojewoda podał, że zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia interesu prawnego od interesu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego, przywołany wyżej interes prawny musi wynikać z przepisów prawa materialnego, musi to być zatem indywidualny interes strony postępowania i musi dotyczyć jej bezpośrednio. Organ II instancji podniósł, że prawem materialnym na podstawie którego możliwe jest ustalenie kręgu stron postępowania, będą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z ponadnormatywnym przybliżeniem budynku do granicy działki mamy do czynienia wówczas, gdy projekt zagospodarowania terenu przewiduje usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki i w ścianie zwróconej w jej stronę znajdują się otwory okienne lub drzwiowe. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu niniejszej inwestycji, budynek na działce nr [...] zaprojektowany został w odległości metrów od granicy z działką [...] należącą do Wspólnoty Mieszkaniowej. Powyższe oznacza, zdaniem organu odwoławczego, że budynek został zaprojektowany w odległości zgodnej z treścią przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 przywołanego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego przepisu wynika, że budynek musi zostać zaprojektowany w taki sposób i w takiej odległości, aby nie przysłaniać budynku znajdującego się na sąsiedniej działce i aby budynek ten posiadał odpowiednie nasłonecznienie. Zbadanie, czy sąsiedni budynek nie jest ponadnormatywnie przesłaniany, wymaga przeanalizowania wysokości przesłaniania oraz, czy zostały spełnione wymogi przewidziane w § 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie ustalono, że odległość pomiędzy budynkiem istniejącym, a budynkiem projektowanym wynosi, zaś wysokość projektowanego budynku wynosi. Na tej podstawie organ uznał, że warunki przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zostały spełnione. Organ odwoławczy wskazał nadto, że spełniony został również warunek przewidziany w § 60 rozporządzenia, albowiem z załączonej do akt sprawy analizy projektowanej zabudowy na zabudowę sąsiednią, wynika, że projektowana zabudowa będzie zacieniała elewację południowo - wschodnią budynku położonego, jednakże pomimo tego, okna te posiadają nasłonecznienie ponad godzin w dniach równonocny. Wojewoda nie zgodził się z zarzutem Wspólnoty Mieszkaniowej, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niezgodny z prawem, opierając swoje rozstrzygnięcie na analizie oddziaływania projektowanej zabudowy sporządzonej przez projektantów projektu budowlanego. Organ II instancji uznał, że prawidłowo zadziałał organ pierwszej instancji nakładając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o wykazanie zgodności z treścią przepisów § 13 i 60 rozporządzenia. Niezasadny jest zdaniem organu odwoławczego zarzut braku obiektywizmu po stronie osób sporządzających powyższą analizę. Powyższe wynika z faktu, że analiza stanowi uzupełnienie projektu budowlanego, a także z faktu, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane działalność polegająca na projektowaniu czy sprawdzaniu projektów architektoniczno-budowlanych stanowi samodzielną funkcję techniczną. W związku z faktem, że osoby wykonujące taką działalność obowiązane są posiadać odpowiednie uprawnienia, których uzyskanie poprzedzone jest egzaminem, nie można przychylić się do zarzutu braku rzetelności powyższej analizy. Na tej podstawie Wojewoda uznał zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 Kpa za bezzasadny. Za nietrafny uznał Wojewoda również zarzut naruszenia art. 105 § 1 oraz 151 § 1 pkt 2 Kpa, albowiem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o rozpoznanie wznowienie postępowania i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 Kpa dochodzi tylko wówczas, gdy organ ustali, ze wnioskodawcy przysługuje przymiot strony postępowania, natomiast gdy organ ustali, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony postępowania, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Za zasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa, jednakże w związku z faktem, że rozstrzygnięcie zostało uznane za słuszne co do zasady, a w uzasadnieniu wymieniona została przyczyna bezprzedmiotowości postępowania, brak subsumcji pomiędzy wskazaną w uzasadnieniu podstawą faktyczną bezprzedmiotowości, a podstawą prawną umorzenia postępowania nie stanowi naruszenia zmuszającego do uchylenia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa powtórzyła dotychczas stawiane zarzuty decyzjom obu instancji. Wspólnota Mieszkaniowa podała, że organ odwoławczy nie dostrzegł tego, że organ pierwszej instancji w sposób całkowicie bezpodstawny umorzył postępowanie, podczas gdy powinien wydać jedną z decyzji przewidzianych przez art. 151 § 1 Kpa. Zdaniem skarżącej, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ pierwszej instancji zobowiązany był do zbadania, czy zachodzą przesłanki przewidziane przez art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, a mianowicie czy skarżąca posiada przymiot strony oraz, czy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżąca wskazała nadto, że organ nie tylko błędnie umorzył postępowanie z uwagi na brak przymiotu strony przez Wspólnotę Mieszkaniową, ale także stanowisko swoje oparł na błędnych ustaleniach, będących skutkiem przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niezgodny z prawem. Skarżąca zaznaczyła, że ustalenie czy Wspólnocie Mieszkaniowej przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę na działce nr[...], zgodnie z treścią przepisów art. 28 i 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane było uzależnione od ustalenia czy nieruchomość Wspólnoty znajduje się w obszarze oddziaływania nowej inwestycji. Skarżąca zwróciła uwagę, że definicja obszaru oddziaływania wskazana została w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy zawęziły ustalenia w powyższym zakresie do kwestii stwierdzenia, że w opisie projektu podano informację o tym, że projekt spełnia także wymagania § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz do stwierdzenia, że przedłożona przez inwestora analiza oddziaływania projektowanego budynku wielorodzinnego na sąsiednią zabudowę wykazała zgodność z wymogami przepisów § 13, 57 i 60 powyższego rozporządzenia. Zdaniem skarżącej przeprowadzenie postępowania w powyższy sposób rażąco narusza przepisy prawa. Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a".) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W świetle powyższej regulacji Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu, stosując środki przewidziane w ustawie. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Dokonana pod kątem wskazanych wyżej wymogów kontrola decyzji nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania nadzwyczajnego, wszczętego wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi. Wniosek swój skarżąca oparła na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, podnosząc, że nieruchomość wspólna Wspólnoty Mieszkaniowej znajduje się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zatem Wspólnota Mieszkaniowa została niesłusznie pozbawiona statusu strony w tym postępowaniu. Powyższa argumentacja nie jest trafna. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne było ustalenie zakresu podmiotowego strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na powyższej podstawie uznać zatem należy, że przywołany interes prawny lub obowiązek wynikać musi ze stosownych przepisów prawa materialnego. Krąg stron postępowania w niniejszej sprawie ustalony musi być zatem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei, zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy, obszarem oddziaływania jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem analizując powyższe, konieczne jest ustalenie, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zaznaczyć należy, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstaw do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu można określić na podstawie konkretnych parametrów danej inwestycji. W związku z powyższymi argumentami, niezbędne jest odwołanie się do przywołanych przepisów odrębnych, tj. do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm). Powyższe rozporządzenie jednoznacznie określa minimalne warunki jakie musi spełniać obiekt względem sąsiednich nieruchomości. W niniejszej sprawie jednoznacznie ustalono, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu inwestycji budynek na działce nr [...] zaprojektowany został w odległości metrów od granicy nieruchomości należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej. Oznacza to, że budynek spełnia kryteria przewidziane przez § 12 przywołanego rozporządzenia. Nadto, ustalono, że odległość między budynkiem istniejącym, a budynkiem projektowanym wynosi metra, zaś wysokość projektowanego budynku wynosi metra. W związku z powyższym stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki przewidziane przez § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Z załączonej do akt sprawy analizy oddziaływania projektowanej zabudowy na budynek sąsiedni wynika, że projektowana zabudowa nie spowoduje ponadnormatywnie ograniczonego nasłonecznienia, zatem spełnione zostały także przesłanki wyszczególnione w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 28 pkt 2 i art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane są niezasadne. Nadto, nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 77 i 80 Kpa, polegającym na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zauważyć należy, że strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Prawo to wynika z art. 78 Kpa, z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) oraz z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 Kpa). Z art. 7 i 77 § 1 Kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Znamienne jest, że w trakcie trwania postępowania przed organem pierwszej instancji, skarżąca nie wykazywała żadnej inicjatywy dowodowej w powyższym zakresie. Wyraźnego zaznaczenia wymaga fakt, że aby jakiś podmiot mógł zostać uznany za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, musi on wykazać, że jego nieruchomość leżąca w pobliżu projektowanego budynku podlega - zgodnie z obowiązującymi przepisami, przede wszystkim regulującymi warunki techniczne i usytuowanie obiektów budowlanych - określonym ograniczeniom związanym z budową projektowanego obiektu. Wojewoda prawidłowo ustalił, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, gdyż na skutek jego budowy nie wystąpią żadne ograniczenia w sposobie użytkowania nieruchomości. Wobec faktu, że skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów na podważenie powyższego stanowiska, uznać je należy za prawidłowe. W tej sytuacji, skoro w rozpoznawanej sprawie podanie skarżącej o wznowienie postępowania wskazywało na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, to prawidłowo organ wznowił postępowanie w trybie art. 149 § 1 Kpa. Ustalenie już po wznowieniu postępowania, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony, skutkować będzie wydaniem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania- art. 105 § 1 Kpa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.