II SA/Sz 266/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, , , po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Uzasadnienie: Wnioskiem z dnia [...] J. O. zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot, w jego ocenie niesłusznie pobranej opłaty związanej z wydaniem karty pojazdu nr [...] dla samochodu osobowego marki [...] nr [...]. W odpowiedzi na ten wniosek Zastępca Dyrektora Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miejskiego pismem z dnia [...] r. nr [...] poinformował J. O., że pobranie opłat przy wydaniu kart pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jednocześnie wskazano J. O., że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegają kontroli sądów administracyjnych. Jeżeli zatem wnioskodawca kwestionuje czynności związane z pobraniem opłaty za kartę pojazdu, przysługuje mu prawo wniesienia skargi na czynności organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , za pośrednictwem tego organu. Dodatkowo pouczono J. O. o uprawnieniu do dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym na zasadach ogólnych. Pismem z dnia [...] r. J. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie pobranej opłaty za kartę pojazdu. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w zważył, co następuje. Obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, jak i jej wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa, tj. z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym / Dz.U. Nr 108, poz.908 ze zm./oraz z § 1 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach /U. Nr 192, poz. 1878 ze zm.) i §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W myśl tych przepisów, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący zobowiązany był pobrać opłatę w wysokości 500 zł. Skoro pobranie opłaty w określonej wysokości wynikało wprost z przepisu prawa i nie wymagało wydania ze strony organu aktu o charakterze konstytutywnym albo deklaratoryjnym, czynność tą należy zakwalifikować do tzw. czynności materialno-technicznych. Takie działanie organu może być zaskarżone do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia skrótem "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone przez J. O. pismo z dnia [...]r., nr [...] odmawiające w istocie skarżącemu dokonanie czynności zwrotu opłat za wydanie karty pojazdu mogło być zatem uznane jako czynność organu z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do postanowień art. 53 ust. 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że nieprawidłowe było pouczenie J. O. zamieszczone w piśmie z dnia [...] r. o możliwości zaskarżenia działania organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ówczesnym etapie postępowania. Skarżący zamierzając skorzystać z drogi sądowoadministracyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 53 ust. 3 p.p.s.a., nie wezwał na piśmie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest bowiem wezwaniem w rozumieniu powołanego wyżej przepisu pismo skarżącego z dnia [...] r. inicjujące postępowanie w sprawie. Tym samym skarga musiała ulec odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec faktu nieprawidłowego pouczenia skarżącego przez organ o trybie wniesienia skargi do sądu już na pierwsze pismo w sprawie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, należy skonstatować, że błędne pouczenie może stanowić okoliczność uzasadniającą brak winy w dochowaniu przez skarżącego terminu przy wniesieniu do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący ma zatem prawo wystąpić o przywrócenie tego terminu, a wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonać czynności, której przywrócenie terminu dotyczy.