II SA/Sz 266/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę Inspektor Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej , działając z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 104 kpa, art. 16 ust. 1 i 3, ust. 5a, ust. 6, art. 20 ust. 3, art. 24, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm. ) oraz § 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń (Dz. U. z 2009 r., Nr 129, poz. 1058), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. – odmówił D. Z. przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnosząca o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego do wniosku dołączyła kserokopię orzeczenia nr [...] z dnia [...] r. zaliczającego D. Z. do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W związku z tym organ cytując treść art. 16 ust. 1, 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych określającego przesłanki prawa do zasiłku pielęgnacyjnego oraz powołując się na orzeczenie nr [...] Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] r., z którego wynika, że niepełnosprawność D. Z. powstała w [...] r., stwierdził, że niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez wnioskodawczynię 21 r. życia i z tego powodu odmówił jej przyznania przedmiotowego świadczenia. D. Z. w odwołaniu zarzuciła powyższej decyzji niezgodność z prawem i wewnętrzną sprzeczność i wniosła o jej uchylenie i przyznanie jej zasiłku pielęgnacyjnego. Strona podniosła, że w aktach ustalających jej niepełnosprawność powinno znajdować się zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności na trwałe sprzed 20 lat wydane według innego stanu prawnego, które jako prawo nabyte winno być honorowane. Wobec powyższego nie może zgodzić się z postanowieniem Zespołu do Spraw Orzekania i Niepełnosprawności zaliczającym skarżącą w [...] r. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jednocześnie ze stwierdzeniem w pkt 6, że wymaga wsparcia w samodzielnej egzystencji. Wnosząca odwołanie wyjaśniła dalej, że jest inwalidą od 28 lat w następstwie poważnego przestępstwa, uszczerbek zdrowia po pobiciu i poważnym uszkodzeniu głowy jest nieuleczalny, a jej stan zdrowia pogarszał się i pogarsza, dlatego w [...] r. otrzymała rentę inwalidzką na stałe ze stwierdzeniem, że jest trwale niezdolna do pracy. W czasie ataków padaczki pourazowej i migreny wymaga całodobowej opieki osoby drugiej. Nie bez powodu Miejski Zespól Orzekania o Niepełnosprawności podaje, że skarżąca wymaga wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się konieczność korzystania z usług opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Niezrozumiałym więc jest dlaczego w postanowieniu o niepełnosprawności jest jednocześnie stwierdzenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji i umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zdaniem D. Z., zarówno Prezydent Miasta jak i Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności mimo przedłożenia licznych dokumentów nie rozpatrzył szczegółowo sprawy i niesłusznie orzekł o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, kiedy istnieje orzeczenie o niepełnosprawności na trwałe i pogarsza się stan zdrowia skarżącej, nie uwzględniono konieczności korzystania z pomocy osoby drugiej, całkowitej niezdolności do pracy, a twierdzenie, że jest w pełni zdolna do samodzielnej egzystencji stanowi lekceważący stosunek do jej poważnej sytuacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że D. Z. w dniu [...] r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu posiadanej niepełnosprawności. W toku postępowania wyjaśniającego w aktach sprawy zgromadzono: - orzeczenie Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...]r. zaliczające D. Z. do drugiej grupy inwalidów, ustalające inwalidztwo czasowe i niezdolność badanej do pracy zarobkowej, - orzeczenie Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] r. zaliczające D. Z. do drugiej grupy inwalidów oraz uznające ją za całkowicie niezdolną do pracy, - orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r. zaliczające stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe i ustalające istnienie niepełnosprawności od [...] r., ze wskazaniem (pkt 7), że nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 20 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, umiarkowany stopień niepełnosprawności oznacza całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego już na podstawie orzeczenia wydanego przez Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia [...] z dnia [...] r. skarżąca kwalifikuje się do osób posiadających umiarkowany stopień niepełnosprawności i taki stopień niepełnosprawności utrzymano w orzeczeniu z dnia [...] r. Tak więc, na dzień wydania decyzji o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia strona posiadała umiarkowany stopień niepełnosprawności. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie posiadają uprawnień do ingerencji czy też wzruszenia wydanych przez właściwe organy orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Kolegium rozpatrując zasadność wydanej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku może jedynie bazować na treści tych orzeczeń Komisji, badając czy nie naruszono przy wydaniu decyzji przez MOPS przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wyjaśniło, że zasiłek pielęgnacyjny na podstawie art. 16 ust. 3 wskazanej ustawy przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Kolegium ustaliło na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] r., że niepełnosprawność D. Z., zaliczonej do drugiej grupy inwalidów, powstała w [...] r., a zatem po ukończeniu 21 roku życia i w związku z tym stwierdziło, że organ I instancji zasadnie odmówił stronie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Co do zawartych w odwołaniu uwag, że niezrozumiałym jest dlaczego w orzeczeniu z dnia [...] r. znajduje się jednocześnie stwierdzenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji i zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, Kolegium zauważyło, że treść powołanego orzeczenia jest jednak inna bowiem w orzeczeniu tym ustalono umiarkowany stopień niepełnosprawności, a w pkt 7 stwierdzono, że D. Z. nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wyrażając zrozumienie trudnej sytuacji zdrowotnej strony, organ II instancji wskazał, że obowiązujące przepisy dotyczące zasad przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego w zaistniałym stanie faktycznym nie pozwalają na przyznanie wnioskowanego świadczenia. Kolegium wskazało ponadto, że jeżeli strona z orzeczeniem Komisji lekarskiej orzekającym umiarkowany stopień niepełnosprawności nie zgadza się, to powinna podjąć starania o jego zmianę. D. Z. nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę podnosząc zarzuty: - niezgodności z prawem i naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z którego wynika, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i twierdząc, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, - sprzeczności ustaleń organów obu instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w zakresie ustalenia i wyjaśnienia sytuacji skarżącej, a przede wszystkim jej praw nabytych od [...] r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako bezpodstawnej i nieuzasadnionej oraz przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, 2) ponowne przeanalizowanie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów uzasadniających prawo skarżącej do zasiłku pielęgnacyjnego, 3) zasądzenie od uczestnika na rzecz skarżącej kosztów koniecznych dla prowadzenia tego postępowania. W uzasadnieniu skargi D. Z. powtórzyła argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje; Skarga jest niezasadna. W związku z wnioskiem skargi o przyznanie skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, należy na wstępie wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie zastępuje, właściwych w konkretnej sprawie, organów administracji publicznej w merytorycznym orzekaniu. Do sądu należy natomiast - jak wynika to z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) - kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez sąd, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi dającymi podstawę do uwzględnienia skargi, następuje uchylenie takiej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności w razie wystąpienia wad kwalifikowanych. Sądowa kontrola decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, dokonana według wskazanego wyżej kryterium zgodności z prawem i w granicach orzekania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę na przedmiot rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną zaskarżoną do Sądu. Postępowanie w tej sprawie administracyjnej zostało wszczęte na wniosek strony, a zatem przedmiot postępowania określony został przez samą stronę w jej podaniu, które wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu [...] r. jako wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Tak więc, zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy były związane tym przedmiotem postępowania, co powoduje, że również Sąd rozpoznający skargę D. Z. związany jest przedmiotem sprawy i nieuprawniony jest do wyjścia poza granice przedmiotowe sprawy administracyjnej rozpatrzonej i rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją ostateczną. Powyższe uwagi dotyczące związania Sądu granicami przedmiotowymi sprawy administracyjnej są niezbędne, ponieważ z treści skargi, podobnie jak i z treści wniesionego w postępowaniu administracyjnym odwołania wynika, że strona pozostaje w błędnym przekonaniu, że postępowanie w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności jest elementem postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i mimo zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnień co do braku możliwości weryfikacji w sprawie w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego treści orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia formułuje w skardze zarzuty kwestionujące ustalenia organów orzekających w sprawie poczynione na podstawie orzeczenia tego Zespołu z dnia [...] r. W związku z tymi zarzutami stwierdzić trzeba, że analiza materiału dowodowego zebranego w administracyjnym postępowaniu wyjaśniającym, dokonana w kontekście twierdzeń skargi i dołączonych w jej uzupełnieniu przy piśmie z dnia [...] r. kopii orzeczeń, zaświadczeń i recept, z których dowód Sąd przeprowadził na rozprawie, nie potwierdziła zarzutu, że organy orzekające w sprawie dokonały sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału jak również nie dała podstaw do przyjęcia, że organy te nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Materialne przesłanki prawa do zasiłku pielęgnacyjnego określone zostały w art.16 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (ust. 1). Z art. 16 ust. 2 i 3 ustawy wynika zakres podmiotowy prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek ten, jak stanowi to art. 16 ust. 2 przysługuje: niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat. Ponadto z mocy uregulowania zawartego w ust. 3 tego artykułu, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.Obowiązkiem organów administracji publicznej rozstrzygających w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej jest przestrzeganie określonej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady legalizmu, a zatem załatwianie spraw na podstawie przepisów prawa. Dlatego organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie miały obowiązek zebrania niezbędnego materiału dowodowego celem poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia materialnoprawnych przesłanek wnioskowanego świadczenia. W ocenie Sądu, z obowiązku tego organy wywiązały się należycie. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organy orzekające trafnie ustaliły, że skarżąca składając wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego nie spełniała warunków do zakwalifikowania jej do którejkolwiek z grup uprawnionych podmiotów określonych w art. 16 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji D. Z. nie była niepełnosprawnym dzieckiem lub osobą niepełnosprawną w wieku powyżej 16 roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jak również nie była osobą która ukończyła 75 rok życia. Skarżąca, wbrew jej odmiennym twierdzeniom, nie spełniała również warunków określonych w art. 16 ust. 3 ustawy, ponieważ mimo że była osobą powyżej 16 roku życia, i legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, to jednak materiał dowodowy wykazał, że w chwili powstania niepełnosprawności tj. w [...] r. miała ukończone 30 lat życia, a więc nie było podstaw faktycznych do ustalenia, że niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym powstała u skarżącej w wieku do ukończenia 21 roku życia. Istota sporu w niniejszej sprawie jest, jak już wyżej to zostało zasygnalizowane, konsekwencją przekonania skarżącej i to przekonania błędnego, ponieważ nie znajdującego oparcia w przepisach prawa, że organy orzekające w sprawie (podobnie jak i WSA rozpatrujący skargę) powinny dokonać analizy wszystkich dotychczas wydanych orzeczeń dotyczących jej stanu zdrowia i orzekających o stopniu jej niepełnosprawności i na tej podstawie dokonać własnego ustalenia jaki jest ten stopień niepełnosprawności na dzień wydania decyzji, a w szczególności powinny ustalić, że jest to znaczny stopień niepełnosprawności. Tymczasem sposób postępowania organów administracji publicznej w sprawie wywołanej wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wynika po pierwsze, z samej treści art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który poprzez zakreślenie materialnoprawnych przesłanek rozstrzygnięcia determinuje rodzaj niezbędnych ustaleń. Po drugie, wiąże się z treścią tzw. słowniczka wyrażeń ustawowych, który w art. art. 3 pkt 20) stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności - oznacza to: a) niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów; natomiast w pkt 21) wyjaśnia, że ilekroć w ustawie jest mowa o znacznym stopniu niepełnosprawności - oznacza to: a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów. Po trzecie i najważniejsze dla wyjaśnienia sprawy, sposób postępowania wynika z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 23 ust. 5 ustawy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.). Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia postępowanie w sprawie o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego wszczyna się na podstawie wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, do którego należy dołączyć: 1) orzeczenie o niepełnosprawności albo 2) orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem daty powstania niepełnosprawności, albo 3) orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności; 4) uwierzytelnioną kopię dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby ubiegającej się o zasiłek pielęgnacyjny. Jest oczywiste, że orzeczenia określone w pkt. 1-3 powinny być orzeczeniami aktualnymi. Jeśli zatem skarżąca, jak wynika to z materiałów postępowania administracyjnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji legitymowała się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu [...] r. przez Miejski Zespół Orzekania o Niepełnosprawności, zaliczającym jej niepełnosprawność do stopnia umiarkowanego, które to orzeczenie wydano na stałe, to organy orzekające w sprawie postąpiły zgodnie z prawem ustalając, ze strona legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności umiarkowanego stopnia. Gdyby organy przyjęły, w okolicznościach niniejszej sprawy, tak jak tego domaga się skarżąca, że legitymuje się ona niepełnosprawnością znacznego stopnia, to orzekłyby wbrew temu co wynika z dowodu mającego znaczenie w sprawie, a zatem dowolnie, co stanowiłoby istotne naruszenie prawa. Podkreślenia wymaga, że wbrew sugestiom skargi, orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] r., a zatem orzeczenie uznające skarżącą za inwalidę i zaliczające ją do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, ustalające inwalidztwo czasowe, nie stworzyło po jej stronie jakichkolwiek praw nabytych dla sprawy obecnie rozpatrywanego wniosku o prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. W tym stanie sprawy, zarzucane skargą niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności uznać należało za chybione. Przewidzianą przez prawo formą kwestionowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest złożenie odwołania do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, o czym skarżąca została pouczona prawidłowo w orzeczeniu z dnia [...] r. Dopiero wyczerpanie tej drogi stanowi podstawę do wniesienia do sądu powszechnego odwołania od orzeczenia Zespołu II instancji. Dlatego brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w istotny sposób przepisy postępowania administracyjnego. Przeciwnie, Sad stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta została na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i również prawidłowo zastosowanym przepisie prawa materialnego. Dlatego należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.