II SA/Sz 266/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. i J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. C. i J. C., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. i orzekającą nakaz wykonania czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, polegających na rozbudowie budynku garażowego dwustanowiskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] N., tj.: przedłożenie do dnia 31 marca 2018 r.: - zaświadczenia Burmistrza N. o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót budowlanych, sporządzonej przez uprawnioną osobę, która posiada zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwego samorządu zawodowego, wraz z orzeczeniem technicznym stwierdzającym prawidłowość wykonania robót budowlanych w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zasadami wiedzy technicznej oraz wymaganiami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane; - dokumentacji geodezyjnej zawierającej wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej wykonanej rozbudowy, - protokołów badań sprawdzeń instalacji elektrycznej, - oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze, zwrócili się skarżący z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Według skarżących, niewykonanie w terminie obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji skutkować może dalszymi, negatywnymi konsekwencjami dla skarżących, łącznie z możliwością wydania decyzji o rozbiórce budynku. Wykonanie obowiązków przez stronę, w przypadku uznania przez Sąd zasadności wniesionej skargi skutkować będzie nieuzasadnionym poniesieniem przez nich kosztów uzyskania dokumentów. W świetle wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, wykonanie decyzji i obowiązków w niej nałożonych, na tym etapie, byłoby bardzo krzywdzące dla skarżących. Stąd wniosek o wstrzymanie decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, uważają skarżący za w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Uzasadnienie ww. wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, w tym dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). W ocenie Sądu, skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie możliwości wystąpienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie stanowi o wystąpieniu tego rodzaju okoliczności bliżej niesprecyzowana argumentacja skarżących o możliwości wystąpienia dalszych negatywnych następstw, łącznie z możliwością wydania decyzji o rozbiórce. Należy zauważyć, że przedmiotem sprawy nie jest decyzja powodująca bezpośrednio następstwa skutkujące rozbiórką obiektu budowlanego, ale rozstrzygnięcie w trybie przepisów służących legalizacji obiektu budowlanego, którego wykonanie nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem. Ponadto skarżący powołując kwestię poniesionych kosztów w związku wykonaniem decyzji, nie określili wielkości szkody, jaka ich zdaniem z tego powodu wyniknie. Nie sprecyzowali też, w jaki konkretnie sposób szkoda ta wpłynie na ich sytuację finansową i majątkową. Nie chodzi przy tym o jakąkolwiek szkodę, ale szkodę, która może przybrać znaczne rozmiary dla strony. Wobec wsparcia zasadności wniosku o wstrzymanie zarzutami skargi, należy wyjaśnić, że na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie jest władny ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. W przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę, ponieważ to na niej ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności tego rodzaju nie można było wywieść z akt sprawy. Podsumowując Sąd uznał, że ogólnikowe twierdzenia skarżących, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogły stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.