II SA/Sz 280/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na czynność W. z dnia 3 lutego 2026 r. w przedmiocie sprostowania błędu w uchwale postanawia odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2026 r. Gmina Szczecinek zwróciła się do Wojewody Zachodniopomorskiego o sprostowanie w drodze obwieszczenia błędu w ogłoszonym akcie prawa miejscowego tj. uchwale Rady Gminy [...] z dnia 6 listopada 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Szczecinek dla obrębu Parsęcko (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 3 grudnia 2025 r., poz. 5359). W uzasadnieniu wyjaśniono, że w ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym uchwale błędnie oznaczono jej numer jako "200/XXVI/2025" podczas gdy prawidłowe oznaczenie brzmi "Nr XXVI/200/2025". Wojewoda Zachodniopomorski w piśmie z dnia 3 lutego 2026 r. poinformował Wójta Gminy Szczecinek, że na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1461, dalej: "ustawa"), błędy w ogłoszonym akcie prostuje się w formie obwieszczenia, ale tylko jeżeli błędy takie powstały na etapie publikacji, tj. jeżeli istnieją rozbieżności pomiędzy tekstem przekazanym do ogłoszenia (oryginałem w rozumieniu art. 15 tej ustawy), a tekstem rzeczywiście opublikowanym w dzienniku urzędowym. Przepis art. 17 ust. 1-4 ustawy nie daje podstaw wojewodzie do prostowania błędów, które istniały już w tekście nadesłanym do ogłoszenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Z analizy wniosku o sprostowanie wynika, że błędne oznaczenie numeru uchwały zostało utrwalone już na etapie przekazania dokumentu do publikacji. Oznacza to, że w momencie publikacji Wojewoda nie dysponował innym, poprawnym wzorcem oryginału, który mógłby stanowić podstawę do uznania tego błędu za wynikły w procesie ogłoszenia. W tej sytuacji brak jest podstaw do skorzystania z procedury sprostowania w drodze obwieszczenia, o której mowa w art. 17 ustawy. Natomiast korekta uchwały, nawet jeśli ma charakter oczywistej omyłki technicznej, może zostać dokonana przez Radę Gminy Szczecinek w drodze uchwały zmieniającej (nowelizującej). Wojewoda Zachodniopomorski nie ma podstaw prawnych do sprostowania zaistniałego błędu w drodze obwieszczenia. Gmina Szczecinek, reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia 9 marca 2026 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 lutego 2026 r. polegającą na odmowie dokonania sprostowania błędu w ogłoszonym akcie prawa miejscowego. Jako podstawę prawną wniesienia skargi wskazano art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bowiem Wojewoda nie wydał żadnego aktu ani nie podjął czynności dotyczącej uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo z dnia 3 lutego 2026 r. zawierało jedynie stanowisko Wojewody o braku przesłanek do sprostowania w formie obwieszczenia błędu w numerze ogłoszonej uchwały. Sprostowanie o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy nie przewiduje legitymacji do żądania podjęcia tej czynności przez żaden podmiot, nawet organ który wydał dany akt prawny. Sprostowanie treści aktu prawnego w drodze obwieszczenia jest czynnością podejmowaną z urzędu i jedynie wówczas, gdy ziszczą się przesłanki opisane w tym przepisie. Zaskarżone pismo nie jest aktem ani czynnością, która kształtuje lub ma wpływ na sferę prawną Gminy Szczecinek w aspekcie materialnym bądź procesowym. Jedynie gdyby przepisy omawianej ustawy dawały jednostkom samorządu terytorialnego uprawnienia do złożenia wniosku w sprawie sprostowania błędu w akcie prawa miejscowego podjętego przez ich organy uchwałodawcze, wówczas zaskarżone pismo można by utożsamiać z aktem lub czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W obowiązującym stanie prawnym Gmina Szczecinek nie posiada legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o sprostowanie błędów w uchwale w drodze obwieszczenia, dlatego jej skarga na pismo z dnia 3 lutego 2026 r. powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in. czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy Gmina Szczecinek wniosła skargę na odmowę sprostowania błędu w opublikowanej w dzienniku urzędowym uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu pismo Wojewody z dnia 3 lutego 2026 r. nie jest aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1461) nie przewiduje uprawnienia dla jednostek samorządu terytorialnego polegającego na możliwości żądania sprostowania błędu w ogłoszonym akcie prawa miejscowego. Na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy Wojewoda może sprostować błąd w ogłoszonym przez siebie tekście aktu prawnego, ale wyłącznie wtedy, gdy błąd pojawił się na etapie publikacji. Jak wskazał Wojewoda w zaskarżonym piśmie, sprostowanie błędu następuje z urzędu a nie na wniosek i polega na zlikwidowaniu rozbieżności pomiędzy oryginałem, czyli tekstem aktu prawnego skierowanym do publikacji przez organ który wydał ten akt, a tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym. Tymczasem w niniejszej sprawie uchwała przesłana Wojewodzie do publikacji już posiadała błędne oznaczenie. Zatem do błędu w oznaczeniu uchwały nie doszło na etapie publikacji tej uchwały w dzienniku urzędowym. Sąd to stanowisko podziela. Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych (...) nie daje jednostkom samorządu terytorialnego uprawnień do żądania sprostowania błędu w tekstach aktów prawnych ogłoszonych w dziennikach urzędowych, zatem zaskarżone pismo nie może być uznane za akt ani czynność dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa. O akcie lub czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) jest podjęty w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (tak NSA w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07). Zaskarżone pismo nie posiada cech rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ani w znaczeniu procesowym ani materialnym. Pod pojęciem "sprawa administracyjna" rozumie się bowiem sprawę powstałą wskutek żądania udzielenia jednostce uprawienia albo wszczęcia z urzędu postępowania bezpośrednio w celu ograniczenia, cofnięcia uprawnienia administracyjnego lub nałożenia, zwolnienia, ograniczenia lub rozszerzenia obowiązku administracyjnego bądź potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku, które wynikają z mocy samego prawa. Natomiast rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej jest takie działanie organu administracji publicznej, które podejmowane jest bezpośrednio w celu wywołania skutku prawnego i wywołujące ten skutek przez bezpośrednie władcze ukształtowanie sytuacji prawnej jednostki bądź prawem wymagane potwierdzenie uprawnień lub obowiązków. Chociaż ze względu na użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kryteria, trudno dokładnie scharakteryzować wymienioną w nim kategorię działań administracji publicznej, to z całą pewnością można jednak powiedzieć, że są to akty lub czynności, które: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 788/24). Zaskarżone pismo nie ma charakteru władczego, nie zostało wydane w sprawie indywidualnej, i nie dotyczy uprawnienia ani obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Jest jedynie pismem informującym wnioskodawcę, że brak jest podstaw prawnych do podjęcia oczekiwanego działania. Oznacza to, że przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem regulacji art. 3 § 2 p.p.s.a. Również przepisy szczególne nie przewidują możliwości wniesienia skargi w tym przedmiocie do sądu administracyjnego. Stąd też skarga na odmowę sprostowania błędu w ogłoszonym akcie prawa miejscowego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że Wojewoda na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (...) jest uprawniony do prostowania błędów w tekstach ogłoszonych w dzienniku urzędowym aktów prawnych, a zaskarżone pismo dotyczy jedynie oznaczenia (numeru) uchwały. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.