II SA/Sz 284/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania K. G. i G.G. od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego elementy małej architektury, boisko rekreacyjne, regulacja cieku wodnego oraz zbiornika retencyjnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi dla inwestycji pn. Zagospodarowanie terenu parku " " w granicach działek o numerach [...] z obrębu [...] położonych w rejonie, wydanej na rzecz Gminy Miasto, umorzył postępowanie odwoławcze. Powyższą decyzję zaskarżyła K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wie wnosząc wraz ze skargą o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] r. twierdząc, że jej wykonanie wyrządzi znaczną szkodę na środowisku, a jej realizacja spowoduje w zasadzie brak możliwości odwrócenia skutków. Z dokumentacji projektowej wynika, że obszar na którym planuje się budowę parku tworzy swoisty ekosystem z bogatą fauną i florą. Wjazd ciężkiego sprzętu w ten obszar będzie równoznaczny z jej zniszczeniem, czego nie da się odbudować. Teren ma być praktycznie zabetonowany, więc wykonanie decyzji - zakładając, że istnieje możliwość uznania jej przez sąd za stronę postępowania - zniszczy środowisko naturalne, a poza tym pochłonie duże środki z budżetu miasta. Jeśli natomiast w procesie uda się zwyciężyć okaże się, że środki te zostały po prostu zmarnotrawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny wie uznał, co następuje: Przedmiotem żądania Skarżącej jest wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. Zagospodarowanie terenu parku "". Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotowy wniosek został zgłoszony w ramach postępowania dotyczącego umorzenia postępowania odwoławczego od ww. decyzji z zakresu prawa budowlanego - z uwagi na brak przymiotu strony w tym postępowaniu. Odnośnie do możliwości wstrzymania wykonania innych aktów, w tym poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7 oraz postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, LEX nr 1170772). Warunek tożsamości materialnej spraw zostanie więc dotrzymany jeśli sprawy dotyczyły tego samego podmiotu, przedmiotu, stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać aby sprawa o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, w której oceniano zachowanie przez Inwestora określonych prawem zasad legalnego prowadzenia budowy, była tożsama z decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu Strony wnoszącej odwołanie. W zaskarżonej przez K. G. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego Organ w ogóle nie podejmował się oceny dochowania przepisów prawa budowlanego i innych regulacji mających zastosowanie w procesie budowlanym. Przedmiotem oceny Organu było jedynie to, czy Skarżąca wykazała interes prawny uzasadniający nadanie jej przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Niewątpliwie zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta jest odmienny. Skarżąca, jak wynika z treści wniosku o wstrzymanie, domaga się w istocie zapobieżenia skutkom jakie wywoła realizacja inwestycji w oparciu o ww. decyzję. Decyzja ta została podjęta poza granicami niniejszej sprawy, wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia. Nie jest zatem możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego odwołanie uznane zostało za niedopuszczalne, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tychże postępowań i są to dwie różne sprawy w ujęciu materialnym (zob. np. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2016r. sygn. akt II OZ 426/16 dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Należy też wyjaśnić, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, wydana została w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i dotyczy wyłącznie kwestii procesowej. Decyzja ta nie rodzi żadnych praw, nie wiąże się również dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 706/13; postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 713/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe decyzja taka nie podlega wstrzymaniu przez organ lub sąd w trybie 61 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia