II SA/Sz 285/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant st. sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005r. sprawy ze skargi A. i B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego o d d a l a skargę \ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art.123 kpa, art. 48 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126 ze zm.), po rozpoznaniu sprawy dotyczącej samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] przez A. i J. T. wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązek przedstawienia w terminie do [...]r. dokumentów z pouczeniem, że niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązku skutkować będzie decyzją o rozbiórce wybudowanej części budynku /zabudowa tarasu i dobudowa wejścia do budynku mieszkalnego/. Po bezskutecznym upływie terminu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , wydał na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 48 ust.1 w związku z art. 48 ust . 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo b budowlane /t.jedn.Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ decyzję nakazującą A. i J. T. rozbiórkę samowolnie wybudowanej części budynku mieszkalnego tj. zabudowy tarasu i dobudowy wejścia do budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul., [...]. Od decyzji odwołali się A. i J. T. W odwołaniu skarżący podnoszą, iż posiadają odpowiednią dokumentację, która nie wskazuje na samowolę budowlaną. Wnoszą, że pewne prace wykonali na podstawie zgłoszenia do Urzędu Gminy . Następnie, wraz z postępującymi pracami, wystąpili do Starostwa Powiatowego o pozwolenie na budowę, które otrzymali w dniu [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że z protokółu kontroli budowy, sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. wynika, że J. T. w latach [...] wykonał roboty budowlane, polegające na zabudowie tarasu oraz dobudowie wejścia do budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Organ powiatowy, prowadząc w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej - wykonanych ww. robót budowlanych, postanowieniem z dnia [...] r. Ina które nie przysługuje zażalenie/, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, wstrzymał ich prowadzenie i nałożył na inwestora – małżonków T. obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] r., określonych dokumentów. Ponieważ małżonkowie T. nie wywiązali się z nałożonego j/w obowiązku, organ I instancji zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 48 ust. 1, w związku z art. 48 ust. 4 tej samej ustawy, nakazał rozbiórkę dokonanej rozbudowy. Zdaniem organu II instancji przyjęty, przez organ I instancji, tryb postępowania jest właściwy, w przypadku samowolnego wykonywania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego lub jego części. W przedmiotowej sprawie takimi robotami jest tylko dobudowa wejścia do budynku. Stwierdzone w protokóle roboty budowlane - zabudowa tarasu, jako inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, nie podlegają rygorom art. 48 ustawy Prawo budowlane, lecz art. 50 i 51 ustawy /z akt sprawy wynika, że inwestor dokonał zabudowy loggii, a nie tarasu/. W związku z powyższym, w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej organ I instancji powinien prowadzić 2 odrębne postępowania administracyjne - w trybie art. 48 /dla dobudowy wejścia/ i w trybie art. 50 i 51 /dla zabudowy loggii/. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać, że przedmiotowe roboty budowlane nie są samowolą budowlaną. Dokonane w dniu [...] r. zgłoszenie robót budowlanych dotyczyło remontu budynku /wykonane roboty nie można nazwać remontem/, zaś uzyskane pozwolenie na budowę z dnia [...] r. nie może odnosić się do robót wykonanych w latach [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i B. małżonkowie B, którzy wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uważają, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowanego wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania J. T. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/. W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania , ale nie miało ono istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w osnowie decyzji wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa natomiast z rozstrzygnięcia decyzji i jej uzasadnienia wynika, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowi przepis art. 138 § 2 kpa. W rozpoznawanej sprawie skarżący B. i A. małżonkowie B. zarzucają naruszenie prawa decyzji, którą Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że nie zostały wyjaśnione w sprawie okoliczności zwłaszcza dotyczące właściwego trybu postępowania w przypadku samowolnego wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z przepisem art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Z uzasadnienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego wynika, że sprawa wymagała jeszcze uzupełniającego postępowania dowodowego. Przyjęty przez organ I instancji tryb postępowania /art. 48 ust.1 w związku z art. 48 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126/ jest właściwy w przypadku samowolnego wykonywania robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego lub jego części. W rozpoznawanej sprawie takimi robotami jest tylko dobudowa wejścia do budynku. Natomiast roboty budowlane określone w protokole kontroli budowy z dnia [...]r. jako zabudowa tarasu jako inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części podlegają rygorom z art. 50, 51 w/w ustawy. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego również i zdjęciowego wskazuje, że inwestorzy A. i J. T. dokonali zabudowy lodżii, a nie tarasu. Sąd podziela w całości powyższe stanowisko organu odwoławczego. Lodżia to wgłębiony balkon, wnęka balkonowa, otwarta na zewnątrz budynku, w architekturze część budynku mające otwartą kolumnadę albo arkady zamiast ścian frontowych. Natomiast taras to odkryta część budynku otoczona balustradą, umieszczona na parterze /często połączona schodami z ogrodem/ na piętrze lub na płaskim dachu. Z powyższych względów organ I instancji będzie musiał przeprowadzić odrębne postępowanie dotyczące samowolnej dobudowy wejścia do budynku oraz zabudowy lodżii odpowiednio w trybie art. 48 i art. 50, 51 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się zarzutów skargi podnieść należy, że postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. wstrzymujące roboty budowlane wykonane przy zabudowie tarasu i dobudowie wejścia do budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy uznał co prawda, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały samowolnie i postępowanie powinno być prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego, ale powyższych ustaleń dokonał nie dysponując pełnym materiałem dowodowych. W tym miejscu należy dodać, że co prawda art. 138 § 2 zdanie 2 Kpa pozostawia uznaniu organu odwoławczego wskazanie jakie okoliczności należy wzięć pod uwagę, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, ale że z powołanego przepisu nie wynika, że organ pierwszej instancji jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, ani też że organ odwoławczy jest uprawniony do udzielania wskazówek odnośnie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przekazanej organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna więc nie może zawierać takich wskazań, które przesądzałyby o treści ponownej decyzji organu pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.