II SA/Sz 286/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia odrzucić skargę. Stowarzyszenie A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy przekształcenia na wniosek użytkowników prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] nr [...], w obrębie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzielając odpowiedzi na skargę pismem z dnia [...]r., wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżące Stowarzyszenie na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie brało udziału w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez m.), zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że dopuszcza się legitymację skargową organizacji społecznej, oczywiście o ile sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących innych osób, z zastrzeżeniem jednak, że brała ona udział w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 594/08 opublikowany w Lex 493604, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Wa 254/08 opublikowany w Lex nr 519024). Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) organizację społeczną dopuszcza się do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej innej osoby, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny. Jeżeli organ uzna żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 Kpa). Warunek uprzedniego udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym należy przy tym rozumieć wąsko. Wyłącznie dopuszczenie przez organ administracji publicznej, mocą wydanego postanowienia, wyrażającego uznanie udziału organizacji społecznej za uzasadnione, należy uznać za spełnienie warunku koniecznego przyznania tej organizacji legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym (por. także wyrok NSA z dnia 20 marca 2008r., sygn. akt II OSK 264/07, opublikowany w Lex 504829). Odróżnić należy bowiem wniesienie skargi w cudzej sprawie przez organizację społeczną uczestniczącą w postępowaniu na prawach strony od popierania skargi przez taką organizację, ale wniesioną przez inny podmiot w celu ochrony swojego interesu (patrz cyt. wyżej postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 594/08). Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Stowarzyszenie A. zgłaszało żądanie uznania go za podmiot, który chce uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przekształcenia na wniosek użytkowników prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] nr [...], w obrębie [...], co obligowałby organ administracji publicznej do wydania postanowienia w myśl art. 31 § 1 Kpa. W tych warunkach uznać należy, że skarżące Stowarzyszenie nie spełniło przesłanek wynikających z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawniających do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd niedopuszczalną skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.