II SA/Sz 287/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi A. W. i P. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 26 sierpnia 2021 r. Nr XL/314/21 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Gryfino p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym A. W. i P. W. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu. A. W., zastępowana przez męża P. W., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G.. Pierwotnie zarzuty skargi dotyczyły jedynie działki oznaczonej nr [...], stanowiącej własność A. W.. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia procedury uchwalania studium wskazując, że większość wniesionych przez niego uwag nie została uwzględniona. Ponadto wskazała, że przed podjęciem uchwały uwagi nie były głosowane oddzielnie, co w jej ocenie miało wpływ na wynik głosowania. Głosowanie nad każdą uwagą oddzielnie wykazałoby bowiem, że działki oznaczone numerami [...] i [...], w obrębie G. [...] oraz działka nr [...] w obrębie W. [...] nie powinny zostać przeznczone pod budownictwo mieszkaniowe. Dalej skarżąca wyjaśniła, że na mapie stanowiącej część graficzną studium został celowo zamalowany dostęp do drogi publicznej przez działkę [...]. Przewidziano za to utworzenie nowego, konkurencyjnego zjazdu, w odległości 250 m od zjazdu istniejącego. W ocenie skarżącego świadczyć to może o tym, że istniejący zjazd zostanie zlikwidowany zwłaszcza, że odcinek drogi, który na moment uchwalania planu nie był przejezdny otrzymał nazwę. Wskazała, że pozostaje w sporze sądowym z Gminą, a spór ten dotyczy wykupu części działki [...], którą obecny plan przeznacza pod poszerzenie drogi gminnej ogólnodostępnej, ale droga ta na mapie nie jest widoczna. Skarżąca upatruje naruszenia jej interesu prawnego w tym, że zabudowa wielorodzinna na działce nr [...] stałaby w sprzeczności z interesami właścicieli działek sąsiednich (w tym zastępcy burmistrza), na których przewidziano zabudowę jednorodzinną. Ponadto, w ocenie skarżącej, zamalowanie dojazdu do działki uniemożliwia jej skorzystanie z ustawy "Lex deweloper", która pozwala na realizację budynków na podstawie studium, pod warunkiem istnienia do działki dojazdu o odpowiedniej szerokości. Z mapy studium wynika z kolei, że na działkę nr [...] nie ma żadnego dojazdu, bowiem został on zamalowany. W ocenie skarżącej zastępca burmistrza ma interes w tym, aby utrudnić zabudowę działki budynkami wielorodzinnymi. Skarżąca podała, że po interwencji męża zmieniono oznaczenie działki z MW2 na MW1 i podniosła, że w jej ocenie w studium znajduje się wiele niesprawiedliwych ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów, czy likwidacji napowietrznej linii wysokiego napięcia oraz budowy linii średniego napięcia w innym miejscu. Wiąże te ustalenia z chęcią zabezpieczenia przez zastępcę burmistrza i jego znajomych własnych interesów. Skarżąca podniosła także, że załącznik nr 2 do uchwały został sporządzony na mapie o niewłaściwej skali, to jest 1:100 000, podczas, gdy z przepisów wynika, że winna to być skala od 1:5000 do 1:25.000. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że strona skarżąca nie wykazała własnego interesu prawnego. Następnie organ wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej - P. W., składał uwagi w imieniu własnym, a nie żony. Wskazał, że jego uwagi, dotyczące poprawienia czytelności oznaczenia na rysunku studium drogi, łączącej osiedle [...] z ulicą [...] [...], na wysokości działki nr [...] oraz usunięcia niezgodności opisowej z rysunkową, w zakresie oznaczenia symbolem MW.2/MW.1, dla działek położonych w granicach miasta (powinno być MW.1) i poza granicami miasta (powinno być MW.2), zostały uwzględnione. Pozostałe uwagi uwzględnione nie zostały. Odnośnie do "zamalowania" odcinka drogi do działki skarżącej, organ wyjaśnił, że w miejscu tym przebiega granica terenu objętego planem miejscowym i granice geodezyjne, co powoduje, że zaznaczone linie na siebie zachodzą, ale nie oznacza, że działka skarżącej została w ten sposób pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Organ podkreślił, że przeznaczenie działki skarżącej nie uległo zmianie, zarówno w poprzednio obowiązującym Studium jak i obecnie (po uwzględnieniu uwagi pełnomocnika skarżącej działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym MW.1 (zabudowa wielorodzinna w granicach miasta). Odnosząc się do kwestii związanych z naruszeniem trybu podjęcia uchwały, organ wskazał, że do naruszenia nie doszło i przytoczył szereg orzeczeń NSA na poparcie tezy, iż łączne głosowanie nad uwagami wniesionymi do studium jest dopuszczalne. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że załącznik graficzny do uchwały, zgodnie z przepisami winien zostać sporządzony na mapie w skali od 1:5000 do 1:25 000. W niniejszej sprawie załącznik sporządzono w skali 1:10 000, a więc dopuszczonej przepisami. Organ wyjaśnił także jaki jest charakter studium, wskazując, że jest to dokument ogólny, określający przeznaczenie poszczególnych obszarów i podkreślił, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli ze strony Wojewody Z., który nie dopatrzył się naruszenia prawa przy jej podejmowaniu. Pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r., P. W. uzupełnił skargę podnosząc, że w jego oceni załącznik został sporządzony w skali 1:100 000. Uczyniono to w celu ukrycia wielu nieprawidłowości. Podkreślił, że droga prowadząca do działki jest niewidoczna, a zamalowanie drogi jest elementem celowej strategii procesowej. Podkreślił, że zdaje sobie sprawę z tego, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, ale daje ono możliwość skorzystania z ustawy "Lex deweloper". Wyjaśnił, że od 2017 r. skarżąca ma roszczenie do gminy o wydzielenie i wykupienie części działki pod drogę. Sąd Rejonowy w G. przyznał racje temu roszczeniu. Wykupienie części działki umożliwi jej zabudowę blokami, co pozostaje w sprzeczności z interesami zastępcy burmistrza, bowiem wybudowane bloki obniżałyby wartość jego działek położonych w sąsiedztwie i przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne. Skarżący podał również, że na terenie objętym ustaleniami studium znajduje się działka oznaczona nr [...], stanowiąca wspólną własność jego i żony, która w poprzednim Studium była przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną na podstawie ustawy "Lex deweloper". Nowe Studium wykluczyło możliwość zabudowy mieszkaniowej niezależnie od planu zagospodarowania na podstawie tej ustawy, co istotnie narusza interes skarżących. Organ, w piśmie z dnia 14 czerwca 2022 r., obszernie ustosunkował się do twierdzeń skarżących, podkreślając, że Studium nie zawiera rozwiązań szczegółowych, dotyczących dostępu do drogi. Organ wskazał, że z punktu widzenia sprawy wywołanej skargą spór sądowy z gminą G. nie ma znaczenia. W ocenie organu skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w odniesieniu do działki oznaczonej nr [...], bowiem jej przeznaczenie nie uległo zmianie. W odniesieniu do działki nr [...] organ przyznał, że w wyniku uchwalenia Studium doszło do zmiany jej przeznaczenia. W Studium uchwalonym w 2008 r. działka ta położona była w granicach strefy 9MU ([...]) – strefa zabudowy mieszkaniowej z towarzyszeniem usług. Dla wskazanej działki przeznaczonej dotychczas pod przemysł ustalono, jako kierunek rozwoju funkcję: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszeniem usług (MN). W obowiązującym Studium uchwalonym zaskarżoną uchwałą, działka nr [...] jest położona na terenach oznaczonych symbolem PSU – Tereny zabudowy produkcyjnej, magazynowo – składowej i usługowej. Jako funkcje niedopuszczalne określono zabudowę mieszkaniowa z wyłączeniem zamieszkania zbiorowego. Wskazał jednak, że dla terenu, na którym znajduje się rzeczona działka obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. w miejscowości D., uchwalony uchwałą Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] Zgodnie z planem miejscowym teren, na którym położona jest działka jest przeznaczony pod przemysł, z wyłączeniem inwestycji szczególnie szkodliwych środowiska i zdrowia ludzi, składy w obiektach kubaturowych, usługi komercyjne (handlowe, rzemieślnicze i motoryzacyjne). Organ podkreślił, że działka nr [...], o powierzchni [...] ha jest położona poza zwartą strukturą funkcjonalno – przestrzenną jednostki osadniczej [...] i znajduje się w znacznym oddaleniu od istniejącej zabudowy. Nieruchomość ta jest położona w planowanym kompleksie zabudowy produkcyjnej, magazynowo – składowej i usługowej, poza wyznaczonymi obszarami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których obowiązuje plan miejscowy z 2003 r. Wprowadzona zmiana polegała wiec na doprowadzeniu Studium do godności z planem miejscowym. W ocenie organu, proponowany dopuszczalny sposób zagospodarowania działki jest równie atrakcyjny jak zabudowa mieszkaniowa. Organ podtrzymał wniosek o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 22 września 2022 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w terminie, a także czy jest dopuszczalna. Ta ostatnia okoliczność jest szczególnie istotna przy ocenie dopuszczalności merytorycznego badania przez sąd administracyjny aktów wydawanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, do których należy m.in. uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o jakiej mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 – j.t.), dalej "u.p.z.p". W myśl art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Odrzucenie skargi oznacza, że sąd nie ocenia zgodności z prawem materialnym postanowień ww. aktów ani zgodności ich podjęcia z przepisami proceduralnymi, poprzestając na ustaleniu, że objęty skargą akt nie narusza interesu prawnego strony skarżącej. Przepisem szczególnym w omawianym wypadku jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559), dalej "u.s.g.", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dokonując oceny dopuszczalności skargi przez pryzmat art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wyjaśnić należy, że legitymacja procesowa strony kwestionującej legalność uchwały, podjętej przez organ gminy z zakresu administracji publicznej, określona została w sposób odmienny, niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a."). W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie k.p.a., w którym stroną może być każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Nie wystarczy zatem wykazanie posiadania interesu prawnego, bowiem dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Podkreślenia przy tym wymaga, że wykazanie istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego należy przede wszystkim do tego ostatniego podmiotu. Musi on wykazać, że zaskarżona uchwała jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), np. nakłada obowiązki, bądź pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Oceniając, czy interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej zostały naruszone uchwałą w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy mieć przede wszystkim na uwadze okoliczność, że ustalenia studium nie są adresowane na zewnątrz i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), ale jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p). Ta ostatnia zasada oznacza z jednej strony to, że przy uchwalaniu planu miejscowego organ uchwałodawczy gminy zobowiązany jest uwzględnić lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego i kierunki polityki przestrzennej przyjęte w studium, gdyż plan miejscowy ustaleń studium naruszać nie może (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), z drugiej zaś strony wskazuje, że postanowienia studium nie oddziałują w sposób bezpośredni na prawa i obowiązki innych podmiotów, będących właścicielami nieruchomości na terenie, którego studium dotyczy. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane było stanowisko, że studium nie może naruszyć interesu prawnego jednostki, a konsekwencją tego poglądu było przyjęcie, że skarga do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie przyjęcia studium jest niedopuszczalna. Wyrażano również pogląd odmienny, z którego wynika, że studium, pomimo tego, że nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, może naruszyć interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy nim objętej. Jakkolwiek studium nie jest aktem prawa miejscowego, a aktem prawa wewnętrznego, to jako akt planistyczny kształtuje politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu i uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego stanowią konsekwencję ustaleń studium. Dysponując władztwem planistycznym gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale jedynie w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Tym samym, istnieje ścisły związek pomiędzy studium i planem miejscowym, który sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż studium nie ma żadnego znaczenia dla właściciela nieruchomości. Przy modelu zależności pomiędzy studium i planem miejscowym, przyjętym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie sposób w związku z tym uciec od stwierdzenia, że studium może bezpośrednio i konkretnie naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy. Z mocy wiążącej studium oraz relacji systemowej studium i planu oraz następstw naruszenia mocy obowiązującej studium (art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) wynika potrzeba dokonania indywidualnej oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2014 r., sygn. II OSK 706/13, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jednak, jak już wyżej wspomniano, wykazanie naruszenia interesu prawnego, który to obowiązek spoczywa na skarżącym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego (administracyjnego, cywilnego), jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny, konkretny, a także aktualny. Badanie interesu prawnego wnioskodawcy opiera się zatem na sprawdzeniu ww. przesłanek w kontekście przytoczonego przepisu prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza zatem istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący kwestionują ustalenia studium w odniesieniu do dwóch działek oznaczonych numerami [...] i [...]. Rozważania Sądu dotyczyć więc będą naruszenia interesu prawnego skarżących wyłącznie w odniesieniu do wskazanych nieruchomości. Skarżący posiadają bowiem legitymację do wniesienia skargi tylko w zakresie własnego interesu prawnego, nie mogą natomiast kwestionować ustaleń Studium, które interesu tego nie naruszają. Analiza zaskarżonej uchwały oraz załączonych do skargi oraz przedstawionych wypisów i wyrysów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. dla części terenu w obrębie W. [...], przyjętego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], dalej jako "mpzp [...] w obrębie którego położona jest działka nr [...] oraz uchwały w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. w miejscowości D., przyjętego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], dalej jako "mpzp [...]", w obrębie którego położona jest działka nr [...], a także wypisów i wyrysów ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G., przyjętego uchwałą z Rady Miasta z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] (zmienianej w 2013 r. , 2015 r. i 2016 r.), dalej jako "Studium z 2008 r.", doprowadziła Sąd do przekonania, że w badanej sprawie do naruszenia interesu prawnego skarżących nie doszło. Działka oznaczona numerem [...] nie zmieniła swojego przeznaczenia. Zarówno w mpzp [...], Studium z 2008 r. jak i w zaskarżonym obecnie Studium działka ta została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zatem dopuszczalny sposób jej zagospodarowania nie uległ zmianie. Nie może przesądzać o naruszeniu interesu prawnego skarżącej w odniesieniu do tej nieruchomości okoliczność, iż sąsiednie działki zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, bowiem Studium, jako dokument o charakterze ogólnym określa jedynie przeznaczenie terenów, nie zawiera natomiast szczegółowych ustaleń co do sposobu ich zagospodarowania i parametrów zabudowy. Stąd też na tym etapie nie sposób wywodzić, że przeznaczenie terenów sąsiednich pod zabudowę jednorodzinną w jakikolwiek sposób ogranicza prawa skarżącej. Podobnie "zamalowanie" dojazdu do działki nie stanowi o tym, że działka skarżącej została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Okoliczność, że linie oznaczające granice planu miejscowego i granice geodezyjne nakładają się nie ma znaczenia, skoro dostęp ten jest w dalszym ciągu zapewniony. W odniesieniu do działki [...] podkreślenia wymaga, że dla terenu, na którym położona jest działka obowiązuje plan miejscowy. W planie tym nie przewidziano dla tego terenu zabudowy mieszkaniowej. Zabudowa mieszkaniowa została dopuszczona w Studium z 2008 r., natomiast obecnie zaskarżona uchwała ponownie wykluczyła możliwość zabudowy mieszkaniowej na tym terenie. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia interesu prawnego Skarżących również w odniesieniu do działki nr [...]. Podkreślenia bowiem wymaga, że podstawowym instrumentem, który umożliwia planowanie przestrzeni i zagwarantowanie ładu urbanistycznego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie zamierzenia budowlane muszą być, co do zasady, zgodne z planem miejscowym. Zatem zmiana w Studium z 2008 r. możliwego przeznaczenia terenu obejmującego działkę [...], o ile nie doszło następnie do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zmieniła sytuacji prawnej skarżących. W sytuacji bowiem, gdy dla tego obszaru obowiązywał plan miejscowy, który wykluczał możliwość zabudowy mieszkaniowej, taki sposób zagospodarowania działki tylko w oparciu o ustalenia Studium z 2008 r. byłby niemożliwy. Stąd też zmiana przewidywanego sposobu zagospodarowania terenu i ponowne wykluczenie zabudowy mieszkaniowej nie powoduje, że skarżący zostali takiej możliwości pozbawieni. W świetle obowiązujących przepisów zabudowa mieszkaniowa na działce nr [...] w D. nie była możliwa. Stanowiska Sądu w tym zakresie nie zmienia podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w świetle ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496 ze zm) – tzw. "Lex deweloper" mieliby możliwość przeznaczenia działki pod zabudowę mieszkaniową. Wskazać bowiem należy, że rzeczywiście ustawa pozwala na swoiste "ominięcie" postanowień planu miejscowego, przewidując w art. 5 ust. 3, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Zaskarżona uchwała w sprawie studium może zatem potencjalnie otwierać drogę realizacji inwestycji mieszkaniowej na spornych terenach, z wykorzystaniem mechanizmów Lex deweloper. Tym niemniej jednak ustalenie lokalizacji inwestycji wymaga podjęcia przez radę gminy uchwały, o której mowa w art. art. 7 ust. 4 tej ustawy. Stosownie do art. 7 ust. 4 Lex deweloper rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zatem możliwość przeznaczenia terenu pod budownictwo mieszkaniowe w trybie tej ustawy i skorzystanie z ułatwień, które daje ustawa nie przesądza automatycznie o dopuszczalności realizacji takiej inwestycji, warunkiem koniecznym jest bowiem uzyskanie uchwały lokalizacyjnej. W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennej interpretacji powadziłoby do uszczuplenia władztwa planistycznego gminy i jej kompetencji do zapewnienia ładu przestrzennego na terenach objętych studium i planami miejscowymi. Jakkolwiek zatem skarżący posiadają interes prawny we wniesieniu skargi, bowiem nieruchomości, których zaskarżona uchwała dotyczy stanowią ich własność i współwłasność, to jednak w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia tego interesu z przyczyn wyżej wskazanych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239 – j.t.), orzekł o odrzuceniu skargi.