II SA/Sz 297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Protokolant Michał Iwanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] numer [...] Prezydent Miasta S., reprezentowany przez Koordynatora Zespołu ds. dodatków mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S., przyznał M. S. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy tj. od 1.12.2007r. do 31.05.2008 r., w wysokości 95,50 zł miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w kwocie 28,93 zł – wypłacany bezpośrednio wnioskodawcy. Od decyzji organu I instancji odwołał się M. S. (pismo z dnia 6.12.2007 r. w związku z pismem z dnia 15.01.2008 r.) okazując swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podnosząc między innymi kwestie związane z tworzeniem przepisów prawa w zakresie przyznawania świadczeń dla dzieci, samotnych matek oraz bezrobotnych. Ponadto przedstawił swoją sytuację życiową stwierdzając, iż nie ma pracy, zdrowia, emerytury czy renty. W piśmie z dnia 29.01.2008 r. M. S. podkreślił, że decyzja z dnia [...] "rażąco i bezspornie obraża procedurę". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] numer [...] , po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że podstawową zasadą sformułowaną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust.1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wielkości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust.1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy) przy czym jego wysokość łącznie z ryczałtem nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust.10 ustawy). Kolegium stwierdziło, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy M. S. zamieszkuje sam. Jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba poszukująca pracy od 5 stycznia 2007 r. do dnia 30 listopada 2007 r. otrzymywał zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S., będący zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, podstawą obliczenia dochodów gospodarstwa domowego, a na ich podstawie wysokości dodatku mieszkaniowego. Wydatki gospodarstwa M. S. na lokal po uwzględnieniu zwiększeń wyniosły 156.28 zł, zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wynoszą 60,78 zł. W tej sytuacji słusznie, zdaniem organu odwoławczego, przyznano M. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 95,50 zł miesięcznie. Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze M. S. okazał swe niezadowolenie z wydanej decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego, zarzucając błędną interpretację przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych w kwestii sposobu ustalania dochodu stanowiącego podstawę obliczenia dodatku, a także posługiwania się przy obliczaniu dodatku różnymi wskaźnikami (art. 3 ust.1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka bezpośrednio o roszczeniach stron (np. nie może przyznać dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżoną decyzję organ prawa nie naruszył. Skarżący w zasadzie kwestionuje sposób ustalania dochodu do obliczenia dodatku mieszkaniowego, zarzuca organom administracji publicznej błędną interpretację przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i posługiwanie się "wskaźnikami" ( art. 3 ust.1 ustawy ). Sąd w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty oraz obowiązujące przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz.1817 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", uznał za prawidłowe wyliczenia dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału stanowiące załączniki do wydanych decyzji zarówno organu I, jak i II instancji. Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, choć w sposób dosyć skomplikowany określają sposób obliczania dodatku mieszkaniowego, nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. W świetle art. 3 ust.3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Biorąc pod uwagę powyższe, organy prawidłowo ustaliły dochód skarżącego na kwotę 405, 23 zł miesięcznie, bowiem w tej wysokości zasiłek stały M. S. otrzymywał w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (wniosek z 07.11.2007 r. ). Zgodnie z art. 6 ust.1 pkt 1 wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami ponoszonymi okresowo przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (określonymi w ust. 3-6 ), przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Tak wyliczony miesięczny dodatek mieszkaniowy na lokal mieszkalny zajmowany przez M. S. stanowi kwotę 95,50 zł (156,28 – 60,78 = 95,50 ) i taki też dodatek mieszkaniowy został przyznany skarżącemu. W kwocie tej mieści się ryczałt na zakup opału w wysokości 28,93 zł. W przypadku skarżącego nie ma zastosowania art. 6 ust.2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ( błędnie zacytowany w skardze jako art.3 ust.1 ), który stanowi: "Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, (...)". Dochód skarżącego nie przekracza bowiem kwoty najniższej emerytury – 597,46 zł. Należy dodać, że wśród wydatków ponoszonych okresowo przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, znajduje się wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Szczegółowe zasady obliczania tego wydatku określa § 3 rozporządzenia. W świetle art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. W oparciu o powyższe przepisy stwierdzić należy, iż nie pozostawia wątpliwości fakt, iż ryczałt na zakup opału stanowi część dodatku mieszkaniowego, zaś wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem na zakup opału, określa art. 6 ust. 1 i 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wyodrębnienie zaś kwoty ryczałtu na zakup opału związane jest jedynie z możliwością wypłaty tego ryczałtu do rąk wnioskodawcy, co jest równoznaczne ze zmniejszeniem wysokości części dodatku mieszkaniowego wypłacanego pobierającemu opłaty za lokale mieszkalne – zarządcy domu. Niezależnie od tego komu wypłacany jest ryczałt na zakup opału stanowi on – podobnie jak dodatek mieszkaniowy w pozostałej części - formę pomocy finansowej na koszty związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez wnioskodawcę. Przyznanie więc dodatku mieszkaniowego nie oznacza pokrycia pełnych kosztów ponoszonych w związku z korzystaniem z lokalu mieszkalnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), skargę oddalił.