II SA/Sz 30/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. w sprawie skierowania L. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia ustawowego limitu liczby punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe. W skardze na powyższą decyzję L. S. zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł tylko zarzuty merytoryczne odnoszące się do zaskarżonej decyzji, natomiast brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3). Na podstawie treści powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. należy przyjąć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia, czy spełniona została któraś z powołanych w nim przesłanek. W literaturze i orzecznictwie problematyki, poświęcono wiele uwagi zagadnieniu nieodwracalnego skutku jako uzasadnionej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Pod pojęciem tym należy rozumieć, takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego jest niemożliwy, ewentualnie skutek ten może ustąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skutki te mają przeważnie konsekwencje w sferze finansowej i materialnej, wnioskodawcy. Za przykład niech posłuży decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego, trwale związanego z gruntem. Natomiast pod pojęciem szkody majątkowej należy rozumieć taki uszczerbek, który nie będzie mógł być zrekompensowany wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również niemożliwe będzie przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Przykładem niech będzie wyegzekwowanie należności pieniężnej skutkującej utratą płynności finansowej i upadłością firmy (B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Warszawa 2011 r. Wydanie 3, str. 231-232). Podkreślić należy, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na stronie, która wywodzi skutki ze swoich twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które mogą uzasadnić zastosowanie ochrony tymczasowej, które powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi. Brak tych elementów wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił dokonanie oceny zaistnienia w przedmiotowej sprawie takich nieodwracalnych skutków. Tym samym stwierdzić należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w sytuacji nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności świadczących o tym, że w niniejszej sprawie takie zagrożenie mogłoby powstać, jak to już zostało wyżej przedstawione, skarżący nie podał. Sąd na podstawie akt sprawy również nie dostrzegł takich okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.