II SA/Sz 301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] R.P. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta [...] podnosząc, że pomimo złożenia w dniu [...] wniosku o rozgraniczenie nieruchomości lokalowej będącej jego własnością położonej w [...] przy ul. [...] organ dotychczas nie wydał żadnego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]postanowieniem dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznało zażalenie R.P. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Kolegium podało, że Burmistrz w piśmie z dnia [...] wyjaśnił skarżącemu, że wszelkie roszczenia dotyczące nieruchomości winny być kierowane na drogę cywilnoprawną między współwłaścicielami nieruchomości. Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] R.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W skardze wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz o wyznaczenie Burmistrzowi dodatkowego terminu na wszczęcie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] , zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych w myśl przepisu art. 3 § 2 ww. ustawy obejmuje: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach , 6/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyliczenie to stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy skarga podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w trybie art. 37 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji, gdy ww. organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracji publicznej w trybie administracyjnym. Rozpoznanie zażalenia o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. następuje w drodze czynności nadzorczej, która jeśli nawet jest ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Nadto brak jest szczególnych unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia. W konsekwencji stronie nie przysługuje prawo podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, która musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., które z kolei jest warunkiem formalnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zatem należy podkreślić, iż akt wydany na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się więc w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.