II SA/Sz 302/11

Dnia 14 lipca 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku F. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w P. p o s t a n a w i a ustanowić radcę prawnego F.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji przyznającą częściowe zwolnienie z opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w [...], przez okres trzech miesięcy. Skarżący, zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień [...]r. złożył wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie jest w stanie przybyć na posiedzenie Sądu z powodu braku środków finansowych na podróż, oraz z uwagi na zły stan zdrowia. W uzasadnieniu wniosku złożonego na urzędowym formularzu skarżący oświadczył, że mieszka w Domu Pomocy Społecznej w [....], nie ma żadnego majątku, a jego dochód stanowi renta ZUS w kwocie [...] zł brutto, z czego za pobyt w Domu Pomocy Społecznej płaci [...] zł. W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2). W niniejszej sprawie, skarżący jest zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie na podstawie art. 239 pkt 1 lit a ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawa dotycząca odpłatności za pobyt w placówce opiekuńczej jest sprawą z zakresu opieki społecznej. W myśl art. 262 ww. ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Należy uznać że skarżący, jako osoba mieszkająca w domu pomocy społecznej, z niewielkimi dochodami z których większość przeznaczana jest na opłacenie pobytu w tej placówce, znajduje się w sytuacji uzasadniającej ustanowienie radcy prawnego z urzędu, bowiem nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika z własnych środków finansowych. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.