II SA/Sz 303/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wznowionego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Burmistrz postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 123, art. 97 § 1 pkt 4, art. 106 § 1i § 5 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r, poz. 267 ze. zm.) – zwanej dalej "Kpa" oraz art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą środowiskową", w związku ze wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do 39 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) na działkach nr [..] w miejscowości B. gmina P. : - zawiesił postępowanie do czasu wydania postanowienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. inwestycji na obszary Natura 2000, - nałożył na S. T. - Gospodarstwo Rolno-Hodowlane "[..]" w L. obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S. wniosku o ustalenie warunków zabudowy, karty informacyjnej przedsięwzięcia zgodnej z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej terenu inwestycji, informacji o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kopii niniejszego postanowienia. Jak wynika z uzasadnienia Burmistrz wydał w dniu [...]r. na rzecz Spółki A decyzję Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do 39 DJP. We wniosku o warunki zabudowy i następnie w decyzji nie określono gatunku zwierząt przewidzianych do chowu i hodowli, a jedynie ich ilość. Podana ilość zwierząt do chowu przesądziła o nie zaliczeniu planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko. Decyzja o warunkach została przeniesiona decyzją Nr [...] z dnia [...] r. na rzecz S. T. prowadzącej "[...]" Gospodarstwo Rolno-Hodowlane L. W toku postepowania organ I instancji uzyskał informację, że planowana inwestycja w ilości 39 DJP stanowić ma 15.600 sztuk zwierząt futerkowych. W związku z tym, że teren planowanej inwestycji przylega bezpośrednio do obszaru ochronnego Dorzecze P. ([...]) utworzonego w celu zachowania w stanie niepogorszonym występujących w jego granicach siedlisk przyrodniczych i gatunków zwierząt wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Siedliskowej Rady 92/43/EWG organ uznał, iż sąsiedztwo fermy zwierząt futerkowych może stanowić realne zagrożenie do przyległych obszarów Natura 2000. Mając na względzie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej, organ I instancji stwierdził, że rozpatrzenie sprawy w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, polegającego na wypowiedzeniu się przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. inwestycji na obszary Natura 2000. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła S. T. Zdaniem strony, jedynym powodem wznowienia postępowania było powzięcie przez Burmistrza informacji, iż Ministerstwo Środowiska, pod wpływem protestów ekologów, rozważa wprowadzenie niektórych zwierząt futerkowych (norka amerykańska hodowlana i jenot) na listę gatunków obcych dla środowiska. Nie można bowiem uznać, że organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy nie wiedział, że działki nr [...] i nr [...] w miejscowości B. przylegają do obszaru objętego szczególną ochroną pod nazwą "[...]". Ponadto, jej zdaniem, organ I instancji po wznowieniu winien przeprowadzić postępowanie i wydać stosowną decyzję, a przywołane w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepisy nie mogą mieć zastosowania w tej sprawie, ponieważ nie dotyczą postepowania wznowieniowego. W wyniku rozpoznania ww. zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2 i art. 144 Kpa uchyliło zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygniecie organ II instancji wskazał, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 i 6 Kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Nr [...], a następnie zaskarżonym obecnie postanowieniem zawiesił wznowione postępowanie i zarazem nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w S. Zdaniem Kolegium, brak było przyczyn do wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nie zostały ujawnione. W dniu [...] r. w którym została wydana decyzja o warunkach zabudowy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) w § 3 (przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) rozróżniało chów lub hodowlę zwierząt rodzimej fauny w pkt 102 i 103 od chowu lub hodowli zwierząt obcych rodzimej faunie w pkt 104. Z § 3 pkt 104 rozporządzenia wynika, iż aby inwestycja dotycząca chowu lub hodowli zwierząt obcych rodzimej faunie nie zaliczała się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dopuszczalna liczba zwierząt może wynosić: 4 matki lub 20 sztuk, z wyłączeniem ryb lub skorupiaków. Obowiązkiem organu I instancji zatem było ustalenie jakich zwierząt dotyczy chów lub hodowla, w celu właściwej kwalifikacji inwestycji w kontekście przepisów ww. rozporządzenia. Organ nie dokonał tego obowiązku, czego skutkiem było wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w ocenie Kolegium, zawarty w zaskarżonym postanowieniu obowiązek przedłożenia przez inwestora do RDOS w S. stosownych dokumentów dotyczących przedmiotowej inwestycji już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy został nałożony z rażącym naruszeniem przepisów określonych w art. 96 ust. 1 i ust. 3 ustawy o środowiskowej. Przepisy te stanowią wyraźnie, że obowiązek ten może być nałożony przez organ przed wydaniem decyzji, co wynika na wprost z art. 96 ust. 1 i ust. 3. Burmistrz posiadał kompetencje do wydania tego rodzaju postanowienia, jednakże przed podjęciem decyzji o warunkach zabudowy. Obecnie takie kompetencje posiada Starosta Ś. przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W tej sytuacji przywołana podstawa prawna zawieszenia tj. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie może mieć zastosowania. Reasumując Kolegium wskazało, że wobec stwierdzenia wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów zarówno prawa procesowego określonego w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, jak i materialnego - w art.96 ust. 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej, należało uchylić zaskarżone postanowienie. Wobec nie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, co Kolegium wykazało powyżej, organ I instancji po otrzymaniu niniejszego rozstrzygnięcia winien umorzyć wszczęte postępowanie "wznowieniowe" jako bezprzedmiotowe. Kolegium zwróciło również uwagę, że brak było podstawy prawnej do orzekania o dopuszczeniu określonego podmiotu jako strony do postępowania, bowiem zgodnie z art. 28 dany podmiot jest stroną posiadając interes prawny, albo stroną nie jest, gdy interesu prawnego nie posiada w danym postępowaniu. O dopuszczeniu do udziału w postępowania orzeka się jedynie na podstawie art. 31 Kpa. Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając mu naruszenie art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w zw. z art. 151 §1 pkt 2 Kpa poprzez błędne wskazanie organowi I instancji, iż postępowanie wznowieniowe winno ulec umorzeniu. Zdaniem skarżącego, postanowienie organu II instancji jest bezzasadne. W niniejszej sprawie organy obu instancji dostrzegły, iż stroną w niniejszej sprawie jest O. G. Organ II instancji bez żadnych wątpliwości przyjął, że status strony przysługuje jej z mocy prawa, natomiast organ I instancji wydał w tym zakresie postanowienie (według skarżącego mające charakter deklaratoryjny) o dopuszczeniu O. G. do udziału w postępowaniu na prawach strony. Powstaje więc pytanie dlaczego organ I instancji nie wznowił postępowania z wniosku O. G., a organ II instancji, widząc, że postępowanie to nie zostało wznowione nie wydał takich zaleceń. Zgodnie z art. 145 §1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a następnie uchyla się decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 §1 pkt 2 Kpa). Spełnienie w odniesieniu do O. G. przesłanek z art. 145 §1 pkt 4 Kpa nie budziło, żadnych wątpliwości, ani Burmistrza, ani SKO. W tej sytuacji skoro Burmistrz nie wznowił postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 Kpa - to SKO winno w trybie art. 138 § 2 zd. 2 Kpa udzielić Burmistrzowi stosownych wytycznych. W tej sytuacji oczywistym jest, że wytyczne SKO zawarte w zaskarżonym postanowieniu są bezprzedmiotowe, gdyż Burmistrz tak czy inaczej winien to postępowanie wznowić na innej podstawie tj. w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 4 Kpa. W odpowiedzi na skargę Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...]r. o warunkach zabudowy, dlatego też bezprzedmiotowym jest prowadzenie postępowania wznowieniowego w sprawie tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej ,,P.p.s.a.’’, sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Badając uprawnienie Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo P. do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., Sąd, w oparciu o akta sprawy ustalił, iż skarżący był stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zatem spełnia wymóg art. 50 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego aktu doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zatem skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uchylające postanowienie Burmistrza zawieszające postępowanie administracyjne, wznowione postanowieniem tego organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 Kpa w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji S. T. polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do 39 DJP na działkach nr [...] w miejscowości B. gmina P. Uchylone postanowienie nakładało również na inwestora S. T. obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy środowiskowej. Podkreślić trzeba, że kontrola zaskarżonego aktu ograniczała się do ustalenia zasadności podstaw zawieszenia postępowania prowadzonego po wznowieniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i tylko w tym zakresie zaskarżone postanowienie podlegało ocenie Sądu. Nie można było natomiast uczynić przedmiotem badania, innych aspektów postępowania, w tym kwestii poruszonej w skardze dotyczącej prawidłowości dopuszczenia O. G. do udziału w postępowaniu na prawach strony i zasadności jej wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Bezsporne jest w sprawie, że planowana w inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 817), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 133, poz. 921, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056, z 2009 r. Nr 223, poz. 1775 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857), w liczbie nie mniejszej niż 4 matki lub 20 sztuk, z wyjątkiem ryb oraz skorupiaków. Ze względu na lokalizacje tego przedsięwzięcia na terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru chronionego Natura 2000, organ miał prawo ocenić, że istnieje możliwość potencjalnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000, i wówczas zgodnie z postanowieniami art. 96 ust. 3 ustawy środowiskowej wydać postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Stosownie do art. 96 ust. 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej do decyzji, o których mowa art. 96 ust. 1, należą decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według art. 96 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy środowiskowej, jeżeli organ uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska: - wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1; - karty informacyjnej przedsięwzięcia; - poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; - wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku. Poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność, że organ I instancji, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, błędnie zakwalifikował sporną inwestycję jako przedsięwzięcie nie oddziałujące na środowisko, w sposób określony ustawą środowiskową. Okoliczność ta stała się postawą wznowienia przez ten organ postępowania zakończonego ostateczna decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] i jednocześnie organ I instancji uznał, że orzeczenie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie sądowym i literaturze podkreśla się, że zagadnieniem wstępnym może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i które może stanowić odrębny przedmiot postępowania przed takim organem lub sądem, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ, w postępowaniu przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się zatem relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania jakiejkolwiek decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (pozytywnej lub negatywnej). Zdaniem Sądu, za takie zagadnienie, w tej konkretnej sprawie, nie może być uznana konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, o której orzeka, w tym przypadku, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Przepisy ustawy środowiskowej (art. 96 ust. 1 i 3) jednoznacznie określają, że realizacja obowiązku oceny, czy dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 musi nastąpić przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej. Ustawowym więc obowiązkiem Burmistrza było ustalenie rodzaju inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a następnie wdrożenie właściwej procedury środowiskowej – przed wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Rację ma Kolegium, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego rodzaju przedsięwzięcia, sklasyfikowanego w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako inwestycja, która może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez oceny czy planowana inwestycja będzie wymagać oceny oddziaływania na środowisko stanowi naruszenie prawa materialnego, które nie może być sanowane później, w ramach instytucji tzw. "zagadnienia wstępnego". W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowe jest również wskazanie w zaskarżonym postanowieniu o konieczności umorzenia wznowionego postępowania w sytuacji gdy organ II instancji stwierdził brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 i 6 Kpa. Nie sposób uznać za błędne rozumowanie Kolegium, że nieprawidłowo dokonana weryfikacja charakteru przedsięwzięcia, w kontekście powoływanego wcześniej rozporządzenia i ustawy środowiskowej, nie może być uznana za nową okoliczność faktyczną w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy. W odniesieniu do zarzutów skargi, jak już wyżej wskazano, Sąd nie dokonywał kontroli zgodności z prawem postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr [...], tym samy nie podlegały merytorycznej ocenie zarzuty negujące przyjętą przez organ I instancji podstawę wznowienia, jak też zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Nie mniej jednak Sąd wyjaśnia, że po wznowieniu postępowania, sprawa podlega merytorycznemu rozpoznaniu i dopiero po zakończeniu postępowania organ może wydać decyzję uchylającą dotychczasową decyzję i orzec o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa), lub może odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji, jeśli stwierdzi brak podstaw do wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 1 Kpa). Wówczas w obrocie prawnym pozostaje dotychczasowa decyzja. Tak więc domaganie się przez skarżącego, na tym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w ramach postępowania dotyczącego zawieszenia wznowionego postępowania, uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie jest co najmniej przedwczesne. Ponadto należy wskazać, że w stosunku do decyzji Nr [...] wszczęto postępowanie o stwierdzenie jej nieważności i jak wynika z akt postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia [...] r. o stwierdzeniu nieważności tej decyzji. Konieczne jest też wyjaśnienie, że stwierdzenie nieważności decyzji nie tylko powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, ale powoduje też uznanie, iż decyzja od samego początku nie mogła wywołać skutków prawnych. Zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje zatem następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania. W konsekwencji, w sytuacji zbiegu dwóch trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznej, skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest konieczność umorzenia postepowania wznowieniowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość (brak przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia). Tak więc dla strony, która neguje byt prawny decyzji, stwierdzenie jej nieważności stanowi w zasadzie uwzględnienie jej żądania o uchylenie decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, albowiem brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. W konsekwencji stwierdzić także należało, że brak było podstaw prawnych do nałożenia w postanowieniu o zawieszeniu postępowania obowiązku przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy środowiskowej i w tym zakresie postanowienie organu I instancji było również wadliwe. Tak więc Kolegium zasadnie orzekło o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyczerpująco i jasno to wyjaśnia. W tym stanie rzeczy Sąd na postawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.