II SA/Sz 304/10

Dnia 25 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę A. Z. pismem z dnia [...]r. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zwrot nadpłaty kwoty [...]zł za wydanie w dniu [...]r. karty pojazdu marki [...]numer rejestracyjny [...], powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. o sygn. U 6/04 orzekający, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497) oraz jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prezydent Miasta pismem z dnia [...]r., Nr [...]odmówił A. Z. zwrotu żądanej kwoty [...]zł, uznając że opłata za wydanie karty pojazdu pobrana została prawidłowo w pełnej wysokości tj. w kwocie [...]zł. Organ między innymi wskazał, że w orzeczeniu z dnia 17 stycznia 2006r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1310) z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym i orzekł, że niniejszy przepis traci moc z dniem 1 maja 2006 roku. Wskazując tę datę jako graniczną obowiązywania niniejszego przepisu Trybunał Konstytucyjny umożliwił Ministrowi Transportu i Budownictwa przeprowadzenie postępowania legislacyjnego w celu usunięcia z obrotu prawnego przepisów niezgodnych z ustawą zasadniczą i ustawą Prawo o ruchu drogowym. Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu celem wprowadzenia do tego czasu nowych regulacji, bez pozbawiania powiatów odpłatności za ich czynności. W świetle powyższego, Prezydent Miasta uznał, że opłata za wydanie karty pojazdu pobrana została w prawidłowej wysokości, na podstawie obowiązującego ówcześnie rozporządzenia. Jednocześnie organ pouczył A. Z., że od powyższego rozstrzygnięcia służy wnioskodawczyni skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem, Prezydenta Miasta na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A. Z. w dniu [...]r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...]r. domagając się ponownego rozpatrzenia wniosku o zwrot części kosztów pobranych za wydanie karty pojazdu w dniu [...]r. Skarżąca zasadność skargi oparła na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, załatwianą przez właściwy organ administracji publicznej w drodze aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt OPS 3/07, LEX 341207). W przypadku aktu lub czynności, o których mowa we wskazanym wyżej art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. ma zastosowanie tryb przewidziany art. 52 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pismem z dnia [...]r. wezwał skarżącą A. Z. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, przez wykazanie że przed wniesieniem skargi z dnia [...]r. kierowała do Prezydenta Miasta pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością tego organu z dnia [...]r. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...]r. (k. [...] akt sądowych). A. Z. udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia [...]r., które złożyła za pośrednictwem organu. Prezydent Miasta w dniu [...]r. /data stempla pocztowego/ przesłał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie wyżej wymienioną odpowiedź A. Z., zawartą w piśmie z dnia [...]r. W piśmie tym skarżąca oświadczyła, że otrzymała od organu odmowną odpowiedź na wniosek o częściowy zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu. Natomiast do Sądu ma jedno pytanie, czy zwrot kosztów za wydanie karty pojazdu był słuszny, czy nie oraz o "konkretną odpowiedź, a nie posługiwanie się paragrafami, gdyż nie jest prawnikiem". W tym stanie sprawy należało przyjąć, że skarżąca nie wykonała zobowiązania Sądu z dnia [...]r. Ponadto wyżej wymienionej odpowiedzi skarżąca udzieliła z naruszeniem siedmiodniowego terminu, zakreślonego w zobowiązaniu Sądu z dnia [...]r. A. Z. odebrała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu [...]r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upływał stronie w dniu [...]r. Wezwanie należało wypełnić udzielając odpowiedzi pisemnej za pomocą poczty lub złożenia bezpośrednio w siedzibie tutejszego Sądu. Wymóg złożenia pisma za pośrednictwem organu dotyczy tylko sytuacji wniesienia skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a) oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Skarżąca odpowiedzi na zobowiązanie Sądu udzieliła pismem z dnia [...]r. za pośrednictwem Prezydenta Miasta, a organ ten przesłał pismo strony do tutejszego Sądu w dniu [...]r. /data stempla pocztowego/, co skutkowało uchybieniem przez skarżącą terminu do dokonania czynności zakreślonej przez Sąd. W tych warunkach przyjąć należy, że A. Z. nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpała tryb zaskarżenia, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 52 § 3 P.p.s.a. Tryb ten ma charakter obligatoryjny i dotyczy każdego skarżącego niezależnie od tego czy jest prawnikiem, czy nim nie jest. Badanie dopuszczalności skargi jest obowiązkiem Sądu poprzedzającym merytoryczne rozpatrzenie skargi. Sąd nie ma uprawnień do pominięcia przewidzianego ustawą trybu postępowania z tego powodu, że strona nie rozumie kierowanych do niej pism oraz przepisów mających znaczenie dla sprawy. Skoro zatem niniejsza skarga jest niedopuszczalna, z powodu niewyczerpania przez skarżącą trybu wniesienia skargi zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., to podlega rygorowi odrzucenia w świetle przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono jak na wstępie.