II SA/Sz 308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi J. K. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. J. K. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu [...] r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. wyznaczył pełnomocnikiem skarżącej adwokat J. P.. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd oddalił skargę J. K. W dniu [...] r. adwokat J. P. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Odpis opinii pełnomocnika Sąd doręczył skarżącej w dniu [...] r. z informacją, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od doręczenia odpisu opinii skarżącej. W dniu [...] r. J. K. złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., po rozpoznaniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, umorzył postępowanie wywołane wnioskiem. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że w niniejszej sprawie skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez wyznaczonego pełnomocnika, stanowi wykonanie wydanego w sprawie postanowienia z dnia [...] r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W sprzeciwie złożonym od powyższego postanowienia, J. K. wskazała, że postępowanie w sprawie II SA/Sz 308/15 nie dotyczy jej skargi na "decyzję" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności. Skarga z dnia [...] . wniesiona w niniejszej sprawie jest skargą na "postanowienie" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] r. nr[...] , której Sąd w ogóle nie rozpatrywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Okoliczności podniesione przez skarżącą w sprzeciwie z dnia [...] r. odnoszą się do zaistnienia oczywistej omyłki w rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., który rozpoznając odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. omyłkowo swoje rozstrzygnięcie nazwał "postanowienie" zamiast "decyzja". Zważywszy na przedmiot rozpoznania jak i zachowanie procedury administracyjnej właściwej dla decyzji administracyjnych, omyłka ta pozostaje bez wpływu na bieg sprawy. Nie ma również znaczenia, że skarżąca wniosła skargę na "postanowienie", skoro w istocie rozpoznawana była sprawa zakończona decyzją wydaną w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Jak trafnie wskazał referendarz sądowy, w niniejszej sprawie skarżącej zostało przyznane już prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Prawo to, przez procesowe czynności wyznaczonego pełnomocnika, w tym złożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, zostało skonsumowane. Jeżeli stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, tak jak w niniejszej sprawie, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny. Domaganie się wyznaczenia przez Sąd kolejnego pełnomocnika w tej samej sprawie, z uwagi na niespełnienie oczekiwań strony skarżącej jest bezzasadne. Kompetencja sądu, po przyznaniu stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym, stosownie do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje jedynie wystąpienie do właściwego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Jeżeli, po wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu, stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, powinna swoje zastrzeżenia zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.