II SA/Sz 31/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. K. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 59 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. w Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmówił R. K. przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. o nałożeniu na R. K. kary w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku zakwaterowania turystycznego wybudowanego na działce nr [...] przy ul. K. w T. W uzasadnieniu podano, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. zawiera zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Zostało ono przesłane zobowiązanemu listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłkę odebrał R. K. w dniu [...] r., co potwierdził podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W ustawowym terminie, tj. do dnia [...] r. nie wpłynęło zażalenie. W dniu [...] r. R. K. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, jednocześnie odwołując się od nałożonej kary. Skarżący wskazał, że nie został skutecznie powiadomiony z winy pracownika urzędu poczty i zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał przedmiotowe postanowienie organu I instancji o wymierzeniu kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego, dlatego wniosek o przywrócenie terminu jest bezpodstawny. Na postanowienie powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R. K. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazując, że nie został skutecznie powiadomiony o wydaniu postanowienia Powiatowego Inspektora o nałożeniu kary [...] zł. Rzekome doręczenie wynika z błędu pracownika poczty, który nie doręczył postanowienia skarżącemu ani żadnej z uprawnionych osób. Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to jest niemożliwe w drzwiach mieszkania. Natomiast na zwrotnym poświadczeniu odbioru ktoś podpisał się nazwiskiem skarżącego, dopisując dodatkowo poniżej jego imię. Data rzekomego odbioru jest postawiona mechanicznie, a więc najprawdopodobniej przez pracownika poczty. Skarżący podał, że na terenie R. zdarzały się nagminnie przypadku nierzetelnego wykonywania obowiązków przez listonosza, który nie doręczał należycie i zgodnie z prawem przesyłek poleconych. Tak też było w przypadku skarżącego. Przesyłki tej nie odebrał ani żadna z osób uprawnionych na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został złożony w dniu [...] r., niezwłocznie po uzyskaniu w dniu [...] r. informacji o toczącym się postępowaniu i uzyskaniu kopii dokumentów z akt sprawy, na skutek wszczętego postępowania egzekucyjnego. Pokwitowanie odbioru przesyłki zostało złożone przez osobę, której skarżący nie zna. W razie wątpliwości zasadnym jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa, który potwierdzi, że podpis składany dwuczęściowo, najpierw samo nazwisko a dopiero później dopisane imię) nie został złożony przez skarżącego. Skarżący podniósł, że został pozbawiony ochrony swych praw, czego skutkiem jest kara nałożona orzeczeniem organu administracji publicznej. Daleko idąca dolegliwość i istotne wątpliwości w sprawie co do umożliwienia mi występowania w sprawie celem dochodzenia swych praw uzasadniają wyjaśnienie sprawy i uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny działać w sposób praworządny i podejmować wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny. Przepis ten pozostaje w związku z art. 77 § 1 kpa nakazującym organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody. Funkcjonowanie zasady prawdy w postępowaniu administracyjnym zobowiązuje organ do szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. W szczególności organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy procedury administracyjnej. Ustalenia faktyczne nie można traktować jako obiektywne jeżeli są oparte na niekompletnym materiale dowodowym. W rozpatrywanej sprawie organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, przyjmując, że odpis orzeczenia - postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. o nałożeniu na R. K. kary w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku zakwaterowania turystycznego - został stronie prawidłowo doręczony. Zatem skoro orzeczenie zostało doręczone i zawierało pouczenie o środkach prawnych, to w konsekwencji brak jest podstaw do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Na z-wrotnym poświadczeniu odbioru orzeczenia znajduje się podpis "K.", natomiast poniżej innym charakterem pisma dopisano w nawiasie "R.". Doręczający przesyłkę na odwrocie stwierdził, że pismo doręczył adresatowi i złożył obok daty [...] nieczytelny podpis stanowiący parafę, ponieważ nie można ustalić imienia i nazwiska osoby doręczającej przesyłkę. Skarżący zaprzeczył by odebrał przesyłkę i złożył swój podpis. Działanie doręczyciela jest nieprawidłowe w istocie bowiem dopisane w nawiasie imię, innym charakterem pisma nie pozwala ustalić jednoznacznie odbiorcy tego pisma. Należy podkreślić, że nieprawidłowy tryb doręczania przesyłek kierowanych do strony miał miejsce wcześniej. W aktach sprawy (k [...] akt organu I instancji) znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru pisma adresowanego do skarżącego z podpisem nieczytelnym i analogicznym dopisaniem w nawiasie imienia "R.". Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że jest to jego podpis. W związku z tym osoba doręczająca już wówczas niezgodnie z prawdą stwierdziła, że przesyłkę odebrał R. K. Nieprawidłowość doręczeń powinna być przez organ zauważona. Organ odmawiając R. K. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia powinien wziąć pod uwagę zawartość akt administracyjnych i powinien nie dokonał analizy prawidłowości doręczeń. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić okoliczności związane z doręczeniem korespondencji skarżącemu i następnie orzec stosownie do wyniku postępowania wyjaśniającego. W związku z tym, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.