II SA/Sz 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi E. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...]. 1. W dniu 24 lipca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie dotyczące obniżenia E.G. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), dodatku służbowego w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem nr [...] r., pouczając go o przysługujących uprawnieniach procesowych. 2. Skarżący w trakcie postępowania złożył wniosek o wydanie odpisów dokumentów oraz wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania. 3. W odpowiedzi na pierwszy z wymienionych wniosków Komendant Powiatowy Policji wskazał policjantowi na możliwości jakie niesie za sobą przepis art. 73 k.p.a., natomiast co do drugiego wniosku Organ I instancji wydał postanowienie w dniu [...] r. odmawiające zawieszenia postępowania. 4. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. 5. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z [...] r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie obniżenia dodatku służbowego. 6. Rozkazem personalnym nr [...] r. przełożony obniżył Skarżącemu dodatek służbowy o kwotę [...] zł do [...] zł miesięcznie (tj. o 50%) z dniem [...] r. Decyzję tę wydano na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 w j zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.). Z uzasadnienia rozkazu wynika, że dodatek służbowy został obniżony w związku z naruszeniem przez policjanta dyscypliny służbowej, stwierdzonym prawomocnym orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji nr [...] r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. 7. Skarżący złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów państwa, - art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa, - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - art. 75 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie podejmując kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, ukryciu materiału dowodowego, w tym dokumentu sporządzonego przez organ z dnia [...], - art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie oceny udowodnienia, iż okoliczności przywołane w treści zaskarżonego rozkazu personalnego zostały udowodnione poprzez całkowite pominięcie faktu, iż w kwestii wymienionej wypowiedział się już WSA wyrokiem z 16 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 41/15. 8. Po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r., rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej wysokości obniżenia dodatku służbowego o kwotę [...] zł do kwoty [...]zł, tj. o 50% i obniżył dodatek służbowy o kwotę [...] zł do kwoty [...]zł, tj. o 20%; w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Organ podał, że podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, czyli kierowniczych i samodzielnych policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Wydane na podstawie delegacji ustawowej przywołane wyżej rozporządzenie uzależnia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, z odpowiednim zastosowaniem § 8 ust. 5 - 8. Powyższy przepis nie zezwala w takiej sytuacji na uznanie administracyjne, ale nakłada na organ obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Uznaniowość zachodzi wyłącznie w odniesieniu do ustalenia przez organ wysokości obniżenia dodatku służbowego. Uznanie administracyjne oznacza możliwość wyboru przez organ administracyjny przy podejmowaniu decyzji określonego w normie prawnej następstwa prawnego. Ż uznaniem mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna zawiera dyspozycję w formie alternatywnej, najczęściej poprzez sformułowanie: "organ może" (por. T. Woś "Postępowanie administracyjne", Warszawa 1996, str. 50). W dalszej kolejności, przywołując treść § 8 ust. 8 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, Organ wskazał, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Zgodnie z § 8 ust. 8 cytowanego przepisu dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej, 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Organ wskazał, że powołany powyżej przepis rozporządzenia określa trzy przesłanki, których wystąpienie skutkować winno obniżeniem dodatku służbowego, jednak uznaniu organu prawodawca pozostawił kwestię wysokości obniżenia dodatku służbowego, które winno nastąpić w granicach od 20 - 50% otrzymywanej stawki. Podjęcie decyzji określającej konkretną procentową wysokość obniżenia dodatku służbowego musi być zatem, w ocenie Organu odwoławczego, należycie uzasadnione, w szczególności wtedy, gdy skala obniżki przekracza dolny - 20% pułap przewidywany w cytowanym powyżej przepisie prawa. Redakcja § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia wskazuje na to, że przypadkiem uzasadniającym obniżenie dodatku służbowego jest w szczególności naruszenie dyscypliny służbowej przez policjanta w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Sformułowanie "podlega wykonaniu" i jednoczesne odesłanie do taksatywnie wymienionych przypadków, w których dodatek podlega obniżeniu powoduje, że organ ma obowiązek ten dodatek obniżyć. W ocenie Organu, przypadek stwierdzonego wobec Skarżącego naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych dotyczy jedynie pierwszego z zarzutów dyscyplinarnych, za które wymierzono wobec policjanta karę nagany. Faktem jest, iż zgodnie z art. 132 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W orzeczeniu dyscyplinarnym drugi zarzut wobec Skarżącego dotyczy nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Nie istnieją zatem, w ocenie Organu, podstawy faktyczne i prawne, aby przypisać funkcjonariuszowi naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby bądź też podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, co jest warunkiem sine qua non obniżenia wysokości dodatku służbowego. W związku z powyższym przy podejmowaniu decyzji o obniżeniu dodatku służbowego w przedmiotowej sprawie, winno się brać pod uwagę wyłącznie pierwszy zarzut. Organ jednocześnie zważył, czy obniżenie dodatku służbowego o 50% było w tym przypadku dopuszczalne i uzasadnione na gruncie przepisów obowiązującego prawa. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż obniżenie to powinno zostać ustalone w wysokości 20%. Za przyjęciem takiego rozstrzygnięcia przemawia, w ocenie Organu, charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Wysokość obniżenia koresponduje także ze słusznym interesem Skarżącego. Organ dodatkowo zaznaczył, że obniżenie dodatku winno być podyktowane koniecznością wykonania skutków prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu dyscypliny służbowej w formacji, której funkcjonariusze - realizując ważne funkcje społeczne - zobligowani są do pilnego przestrzegania prawa. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji rozstrzygnięcie jest uzasadnione i znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Jednak Organ lI instancji kwestionuje wysokość obniżenia dodatku jako nieadekwatną do naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. 9. W skardze na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r., w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o [...]zł do kwoty [...] zł, tj. o 20%, Skarżący wniósł o uchylenie w całości - jako wydanych z naruszeniem prawa – obu decyzji. Ewentualnie, w razie uznania iż decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy orzeczenia organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym: - art. 2 i 7 w zw. z art. 87 Konstytucji, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa pomimo,- ich sprzeczności z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego jako obywatela, o których mowa w w/w przepisach (Konstytucją i ustawą — kodeks postępowania administracyjnego), - art. 7 i 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający w praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa, - art. 9 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organy obu instancji obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, - art. 10 § 1 K.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów; - art. 75 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, pomimo zgłoszenia przez Skarżącego stosownych wniosków dowodowych ze wskazaniem na istotny ich walor dowodowy, a tym samym naruszeniu również przepisu art. 123 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wydania w sprawie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów stosownego postanowienia, - art. 7 i 77 § 1 K.p.a,, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu Skarżącego, który wyraża się w jego uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.), - art. 79 § 1 i 2 K.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia Skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentów przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do prawa udziału w przeprowadzeniu dowodu, a tym samym oczywistego naruszenia przepisu art. 81 K.p.a., - art. 104 § 1 K.p.a., - art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a., poprzez oczywiste naruszenia przepisów art. 7, art. 75 § 1 i 136 K.p.a. tj.; bezpodstawne odrzucenie wszelkich zgłaszanych dowodów, zaniechanie przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję w I instancji, W skardze Skarżący wniósł także o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Trybunałowi Konstytucyjnemu następującego pytania prawnego, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy: "czy § 9 ustęp 6 punkt ł oraz § 8 ustęp 8 punkt 1 w części dotyczącej pozbawienia policjanta dodatku służbowego, o czym jest mowa w Rozporządzeniu MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w zakresie dwukrotnego karania za ten sam czyn, jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 134 litera "g" ust. 1 ustawy o Policji, a w razie wystąpienia z powyższym zapytaniem, wniósł także o zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił szeroką, wspartą licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych, argumentację na poparcie podnoszonych zarzutów. 10. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż w niej podniesione. 11. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). 12. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, czyli kierowniczych i samodzielnych policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Wydane na podstawie delegacji ustawowej przywołane wyżej rozporządzenie uzależnia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, z odpowiednim zastosowaniem § 8 ust. 5 - 8. Zgodnie z § 8 ust. 8 cytowanego przepisu dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej, 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powołany powyżej przepis rozporządzenia określa zatem trzy przesłanki, których wystąpienie, co do zasady, skutkować winno obniżeniem dodatku służbowego. Zgodzić się zatem należy z Organami, iż użycie w przepisie sformułowania "dodatek funkcyjny odpowiednio służbowy obniża się" świadczy o konieczności wydania decyzji w tym zakresie. 13. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że orzeczeniem nr [...] r. Komendant Powiatowy Policji ukarał Skarżącego karą dyscyplinarną nagany za to, że: - będąc zobowiązanym poleceniem przełożonego wydanym w dniu [...] r. do poddania się badaniom lekarskim w celu określenia stanu zdrowia i ustalenia zdolności do służby zleconym przez Wojewódzką Komisję Lekarską do dnia [...] r. nie poddał się takim badaniom, czym naruszył dyscyplinę służbową oraz - w dniu 18 sierpnia 2014 r., w niewłaściwy sposób wykorzystał zwolnienie lekarskie z 14 sierpnia 2014 r. o czasowej niezdolności do służby na okres od [...] r. wystawione z powodu choroby, w ten sposób, że udał się na siłownię i wykonywał tam ćwiczenia siłowe, czym naruszył dyscyplinę służbową. Na skutek wniesionego przez policjanta odwołania Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji. Orzeczenie powyższe Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 1047/15), uwzględnił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Wojewódzki Policji, zaś wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił (sygn. akt I OSK 2106/16 – orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA podniósł, iż jeżeli polecenie służbowe nie jest jednoznaczne w swej treści, to nie jest możliwe wyciąganie konsekwencji dyscyplinarnych za zawinione niewykonanie takiego polecenia. Za zasadne NSA uznał uchylenie dyscyplinarnych orzeczeń organów obu instancji. 14. Biorąc pod uwagę treść norm prawnych przywołanych we wstępie a także okoliczność wyeliminowania z obiegu prawnego orzeczenia dyscyplinarnego, o którym mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 wskazywanego rozporządzenia, stwierdzić należy, iż skoro brak jest przesłanki wymierzenia kary dyscyplinarnej, to niemożliwe automatycznie staje się zastosowanie instytucji obniżenia dodatku funkcyjnego. Bowiem jedynie naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną może stanowić podstawę do obniżenia dodatku. W sprawie tej uznać zatem należało, iż wobec rozstrzygnięcia prawomocnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpadła podstawa prawna orzeczenia będącego przedmiotem skargi z § 8 ust. 8 pkt 1 wskazywanego rozporządzenia, tym samym orzeczenie o obniżeniu dodatku należało wyeliminować z obiegu prawnego, jako niemające oparcia w obowiązującym prawie. Tylko bowiem uprzednie skuteczne ukaranie karą dyscyplinarną (wymierzenie kary dyscyplinarnej), może skutkować następczym obniżeniem dodatku służbowego, na co wyraźnie wskazuje treść § 8 ust. 8 pkt 1 przywoływanego rozporządzenia 15. Uznając powyższe za wystarczający i zasadniczy powód wyeliminowania z obiegu prawnego zaskarżonego i poprzedzającego jego wydanie aktu, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest zbędne. 16. W zakresie skierowania przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Sąd wskazuje, iż norma § 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, o zbadanie zgodności z Konstytucją której domagał się Skarżący, nie była podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia ani w pierwszej ani w drugiej instancji stąd, Sąd nie znalazł podstaw do skierowania wskazanego pytania do TK. W pozostałym zakresie w tej sprawie Sąd wątpliwości nie miał. 17. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jak w sentencji.