II SA/Sz 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...]r., nr [...] ustalającą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub innymi potrzebami ruchu drogowego. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że wykonanie nałożonego zobowiązania z uwagi na wysokość kary oraz wątpliwości co do kompetencji organu administracji publicznej w zakresie uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. Dalej podkreśliła, że kara pieniężna w wysokości [...] zł stanowi dotkliwą sankcję finansową, która wpłynie na jej kondycję finansową, ponieważ posiada ona wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu Spółdzielni. Ponadto wykonanie zobowiązania w postaci nałożonej kary pieniężnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, która może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu oraz dotychczasowej działalności Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w ww. przepisie, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca Spółdzielnia wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że jej wykonanie może spowodować powstanie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, poprzez możliwość doprowadzenia do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu Spółdzielni. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, że uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej może spowodować znaczną szkodę majątkową oraz zakłócić jej prowadzenie dotychczasowej działalności. Powołane we wniosku ogólne okoliczności bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej strony powodują, że nie jest możliwa ocena tego rodzaju wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności, przede wszystkim dotyczących kondycji finansowej firmy, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania obowiązku zapłaty jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W aktach niniejszej sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodabniałyby okoliczność, że zapłata kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej na skarżącą w postępowaniu administracyjnym, przed rozpoznaniem skargi, doprowadzi do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może rzeczywiście prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie