II SA/Sz 313/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. S. S. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 1, art. 130, art. 132 ust. 1a i 3 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ustalił na rzecz A. C. odszkodowanie w wysokości [...] za nieruchomość gruntową nr [...] o powierzchni położoną w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta z tytułu przejścia ww. nieruchomości z mocy prawa na własność Województwa oraz ustalił Zarząd Województwa płatnikiem tego odszkodowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wpłynął wniosek A.C. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie przez Województwo prawa własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie ewidencyjnym [...] miasta. Podstawę prawną przejścia nieruchomości stanowiła decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] zmieniona decyzją tego organu z dnia [...], nr [...] zatwierdzająca projekt podziału działki gruntu [...] o powierzchni [...] na działki: [...]. Nieruchomości te objęte są księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy. Podstawę prawną roszczenia o odszkodowanie stanowi natomiast art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na mocy którego właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej pomiędzy nim a właściwym organem w tym przypadku Zarządem Województwa. W przedmiotowej sprawie nie doszło do porozumienia w ustaleniu odszkodowania również rokowania nie przyniosły oczekiwanego skutku dla żadnej ze stron, dlatego na podstawie art. 129 ust. 5 ww. ustawy, starosta wykonując zadanie z zakresu administracji rządowej wydał odrębną decyzję. Mając na uwadze, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, w tym celu sporządzona została przez rzeczoznawcę majątkowego J. A. opinia w formie operatu szacunkowego określającego wartość ww. nieruchomości celem ustalenia odszkodowania za grunt przejęty z mocy prawa pod drogę publiczną. Po dokonaniu szczegółowej oceny dowodu w postaci operatu szacunkowego wskazującego, że wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości gruntowej wynosi [...], Starosta uwzględnił ten dowód i stwierdził że wynik szacowania jest uzasadniony. Wobec powyższego organ ten ustalił odszkodowanie w wysokości [...] na rzecz A. C. Ustalając, że odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień zapłaty organ wyjaśnił, że dokonuje jej organ zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich, zarzucając jej naruszenie: - art. 25 ust. 2 ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na zarządcę dróg wojewódzkich obowiązku wypłaty odszkodowania, podczas, gdy przedmiotowy obowiązek powinien zostać nałożony na zarządcę dróg gminnych; - przepisów zawartych w Dziale ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) dotyczących wyceny nieruchomości, co doprowadziło do błędnego określenia wartości nieruchomości. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Autor odwołania w jego uzasadnieniu zawarł szczegółowe motywy wyjaśniające stawiane decyzji zarzuty. Wojewoda postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia - stwierdził niedopuszczalność odwołania B. K. – Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich od decyzji Starosty wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej. W ocenie Wojewody, jak wynika to z uzasadnienia powyższego postanowienia, B. K. nie był uprawniony do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, ani w imieniu Województwa, ani w imieniu Zarządu Dróg Wojewódzkich jako odrębnej od Województwa strony postępowania. Organ oparł się na definicji strony postępowania określonej w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wojewoda wyjaśnił dalej, że w myśl art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) województwo jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia województwa nienależącego do innych wojewódzkich osób prawnych. Prawa majątkowe województwa nienależące do innych wojewódzkich osób prawnych wykonuje zarząd województwa – art. 55 ww. ustawy. Kierownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez zarząd województwa ( art. 56 ust. 1 i 2 ww. ustawy). Do czynności przekraczających zakres pełnomocnictwa wymagana jest zgoda w formie uchwały zarządu województwa. Z kopii pełnomocnictwa z dnia 24 lipca 2007 r. udzielonej Dyrektorowi Zarządu Dróg Wojewódzkich, B.K. przez N.O. działającego w imieniu i na rzecz Województwa , wynika, że jest on umocowany do: - nabywania na rzecz Województwa nieruchomości przeznaczonych pod budowę, modernizację oraz regulację pasa drogowego dróg wojewódzkich za cenę i na pozostałych warunkach według uznania pełnomocnika, - składania wszelkich wniosków, pism, oświadczeń, a w szczególności protokołów z rokowań, jakie okażą się konieczne w przedmiotowych sprawach, po spełnieniu warunków określonych w paragrafie 2 pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo zastrzega, zatem, że ustanowiony pełnomocnik jest uprawniony do nabywania nieruchomości objętych zakresem pełnomocnictwa pod warunkiem przedłożenia uchwały Zarządu Województwa, wyrażającej zgodę na nabycie danej nieruchomości z przeznaczeniem pod budowę, modernizację oraz regulację pasa drogowego dróg wojewódzkich, z podaniem numeru, powierzchni nabywanej działki, gruntu oraz protokołu z rokowań. W rozpoznawanej sprawie nabycie nieruchomości przez Województwo nastąpiło z mocy prawa, zatem przedłożone pełnomocnictwo nie miałoby zastosowania a dodatkowa zgoda Zarządu Województwa byłaby bezprzedmiotowa. Nawet, gdyby przyjąć, że wolą mocodawcy było objęcie wskazanym pełnomocnictwem omawianej sytuacji, to i tak nie przedłożono do akt stosownej uchwały, co w konsekwencji oznacza, że pełnomocnictwo z dnia 24.07.2007 r. nie upoważniało B. K. do działania w imieniu Województwa. Nadto do akt załączono również uwierzytelnioną kopie pełnomocnictwa z dnia 16.10.2008 r., nr [...] udzielonego przez Zarząd Województwa B. K. obejmujące umocowanie do : 1/ wykonywania czynności zwykłego zarządu w zakresie zarządzenia ZZDW ; 2/ do wykonywania praw właścicielskich w związku z postępowaniem o usunięcie drzew lub krzewów w pasie drogowym dróg wojewódzkich; 3/ do składania oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; 4/ do wykonywania czynności przygotowawczych do nabycia nieruchomości pod budowę dróg wojewódzkich, w tym: zlecenia podziałów nieruchomości, zlecenia wycen nieruchomości, negocjacji cen wykupu, komplementowania pozostałej dokumentacji niezbędnej do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości. Dokument ten nie zawiera jednak upoważnienia do występowania w imieniu Województwa w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomości, które z mocy prawa przeszły na własność Województwa. Wbrew twierdzeniem B. K. zawartym w piśmie z dnia [...] przedłożony dokument nie jest też pełnomocnictwem ogólnym. Zgodnie bowiem z art. 98 Kodeksu cywilnego pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Przedłożony dokument nie jest pełnomocnictwem ogólnym, ponieważ zgodnie z jego pkt 1, obejmuje de facto, jedynie pewien rodzaj czynności zwykłego zarządu, wyczerpujących się w sformułowaniu "zarządzanie Zarządem Dróg Wojewódzkich". Powołany art. 98 kodeksu cywilnego stanowi, że do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba, że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Punkty drugi i trzeci wskazanego pełnomocnictwa nie odnoszą się do niniejszej sprawy, natomiast punkt czwarty upoważnia pełnomocnika do "wykonywania czynności przygotowawczych do nabycia nieruchomości pod budowę dróg wojewódzkich". Zatem również i ten punkt nie upoważnia B. K. do reprezentowania Województwa, ponieważ ustalenie i wypłata odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mieszczą się w pojęciu "czynności przygotowawczych do nabycia nieruchomości". Nabycie nieruchomości nastąpiło już z mocy prawa bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności przygotowawczych ze strony jednostki samorządu terytorialnego – Województwa, a poza tym udział B. K. w przedmiotowych postępowaniach wymaga odrębnej zgody jednostki samorządu terytorialnego, która nie została przedłożona. Z uwagi na powyższe Wojewoda w piśmie z dnia [...] zwrócił się bezpośrednio do mocodawcy o potwierdzenie, czy B.K. był uprawniony do działania w niniejszej sprawie w imieniu Województwa w zakresie wniesienia odwołania. Powyższe pismo doręczono również pełnomocnikowi Województwa. W wyznaczonym terminie czynność B. K. nie została potwierdzona przez Województwo, zatem należało przyjąć, że nie był on umocowany przez Województwo do złożenia odwołania w imieniu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z § 2 pkt 1 Statutu Zarządu Dróg Wojewódzkich, Zarząd Dróg Wojewódzkich jest jednostką budżetową, finansowaną przez Samorząd Województwa, wykonującą z upoważnienia Zarządu Województwa zarząd drogami wojewódzkimi w zakresie planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg zgodnie z ustawą o drogach publicznych. W myśl § 3 pkt 18 statutu, do przedmiotu działalności Zarządu Dróg Wojewódzkich należy wykonywanie obowiązków zarządcy dróg wojewódzkich w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, w tym nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach prawa do tych nieruchomości. Jednocześnie stosownie do § 5 ww. statutu Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich jest upoważniony do dokonywania czynności prawnych w imieniu Zarządu Województwa w granicach udzielonych pełnomocnictw. Z powyższego wynika, że Zarząd Dróg Wojewódzkich nie jest odrębną od Województwa stroną postępowania w sprawach administracyjnych wynikających na tle zadań realizowanych przez tę jednostkę na rzecz Samorządu Województwa, a dokonane przez B. K. w imieniu zarządu Województwa czynności wymagają dla swej skuteczności uzyskania stosownego upoważnienia Zarządu Województwa. Na powyższe postanowienie Wojewody, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich reprezentowany przez radcę prawnego Ł. F., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarga oparta została na zarzucie naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że Zarząd Dróg Wojewódzkich nie jest stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę i Starostę. Z uzasadnienia skargi wynika, ze skarżący swoją legitymacje do wniesienia skargi opera na posiadaniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. zawierającego definicję strony postępowania. Według skarżącego, Interes prawny podmiotu do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego postępowania na sferę prawną tego podmiotu, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Zarząd Dróg Wojewódzkich jako jednostka organizacyjna będąca zarządem drogi wykonuje zadania administrujące określone w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w. ustawy zarządca drogi - w tej sprawie Zarząd Województwa – może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy, jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Jednostką utworzoną zgodnie z powołanym przepisem jest Zarząd Dróg Wojewódzkich. Zadania zarządcy drogi oraz w tym przypadku Zarządu Dróg Wojewódzkich określa art. 20 ustawy o drogach publicznych. Wśród wymienionych obowiązków wskazuje się m.in. nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Nieruchomość za której przejęcie na własność ustalono odszkodowanie nabyta została pod pas drogi wojewódzkiej, a obowiązek wypłaty odszkodowania zrealizowany został przez Zarząd Dróg Wojewódzkich. W ocenie skarżącego, mając powyższe na uwadze, art. 21 ust. 1 w związku z art. 20 pkt 17 ustawy o drogach publicznych stanowią przepisy materialnoprawne, konstytuujące statut ZZDW jako strony postępowania administracyjnego dotyczącego wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Nadto w toku postępowania przed organem I instancji skarżący organ podejmował czynności procesowe, które były przez organ prowadzący rozpoznawane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej dokonanej na skutek wniesionej skargi jest postanowienie Wojewody oparte o przepis art. 134 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzające niedopuszczalność odwołania z powodu nieprzyznania przez organ odwoławczy, wnoszącemu odwołanie statusu strony postępowania. Jest to postanowienie o charakterze procesowym. Jednakże z uwagi na wynikające z art. 28 Kpa powiązanie interesu prawnego strony z konkretnym przepisem prawa materialnego, na co trafnie zwróciły uwagę obie strony zaistniałego sporu, kontrola sądowa zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wymaga odwołania się do konkretnego przepisu prawa materialnego, który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I Instancji. Przepisem tym był art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako podstawa prawna roszczenia o odszkodowanie za nieruchomość gruntową, która z mocy prawa przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego, tj. województwa. Przepis ten stanowi dopełnienie regulacji wynikającej z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym: " Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych". Zgodnie natomiast z art. 98 ust. 3 : "Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości." Wynikającą z art.129 ust. 1 zasadą jest, że odszkodowanie za wywłaszczone działki gruntu ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5, zgodnie z którym w przypadku o którym mowa między innymi w art. 98 ust. 3, starosta ten wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu. Z przedstawionego wyżej stanu prawnego wynika jednoznacznie, że stronami postępowania administracyjnego prowadzonego przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o odszkodowanie za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, które przeszły na własność jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa jest wnioskodawca, czyli wywłaszczony dotychczasowy właściciel działek gruntu oraz ta jednostka, na rzecz której przeszła ich własność z mocy prawa. Z ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, które w zaskarżonym postanowieniu nie zostały zmienione i które nie są kwestionowane w skardze wynika, że wydzielone działki, niezabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie ewidencyjnym [...] miasta stanowiące własność A. C. przeszły z mocy prawa na własność Województwa. Potwierdza to znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...], zmieniona w trybie art. 155 Kpa decyzją tego organu z dnia [...], nr [...]. Tak więc stronami postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem A.C. o odszkodowanie z powyższego tytułu mogła być wyłącznie wnioskodawczyni oraz jednostka samorządu terytorialnego, na rzecz której nastąpiło przejecie własności z mocy prawa, czyli w rozpatrywanym przypadku - Województwo. W konsekwencji prawo do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] przysługiwało wyłącznie również A. C. oraz Województwu. W powyższej konkluzji nie czyni wyłomu okoliczność, że w decyzji z dnia [...] Starosta jako płatnika odszkodowania wskazał Zarząd Dróg Wojewódzkich. Wprawdzie zgodnie z art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami zasadą jest, że do zapłaty odszkodowania zobowiązany jest organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, na rzecz której nastąpiło wywłaszczenie, jednakże przepis ten przewiduje wyjątki. Jeden z nich wynika z art. 132 ust. 8 u.g.n., zgodnie z którym: " Podmiot, który będzie realizował cel publiczny, może pokryć koszty należności, o których mowa w ust. 5 i 6, oraz koszty ustalenia tych należności." Okoliczność, że taki tryb wypłaty odszkodowania ustalił w decyzji organ I instancji wskazując Zarząd Dróg Wojewódzkich nie oznacza, że ta jednostka budżetowa Województwa nabyła status strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia odszkodowania. W dalszym ciągu bowiem podmiotem, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie, jest Województwo i ono z tego tytułu jest odpowiedzialne za realizację decyzji odszkodowawczej, a zatem Województwo uprawnione jest do kwestionowania decyzji w tym przedmiocie. Z tych względów Sąd przyjął, że nie narusza prawa stanowisko organu odwoławczego odmawiające skarżącemu statusu strony w postępowaniu w sprawie odszkodowania orzeczonego na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wymagało również odniesienia się do dalszej kwestii, która również była przedmiotem rozważań organu II Instancji w zaskarżonym postanowieniu, a wyłoniła się na tle złożonych przez B. K. - Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich imiennych pełnomocnictw, z których wywodzi on swoje upoważnienie do reprezentowania Województwa w przedmiotowym postępowaniu. Przypomnieć wypada, że jak wynika to z ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596), województwo ma osobowość prawną (art. 6 ust. 2), a jego organem wykonawczym jest zarząd województwa (art. 31 ust. 1), a zatem to zarząd województwa uprawniony jest do reprezentowania województwa na zewnątrz w tym w stosunkach cywilnoprawnych i administracyjnoprawnych. Zarząd województwa, jako organ kolegialny wyrażający swą wolę w drodze uchwał, jest oczywiście uprawniony do udzielenia pełnomocnictwa, ale zakres umocowania musi wyraźnie wynikać z treści pełnomocnictwa. Analizując wywody Wojewody wyrażone w zaskarżonym postanowieniu a prowadzące do stwierdzenia, że B. K. Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych nie posiadał upoważnienia Zarządu Województwa do działania w imieniu i na rzecz Województwa jako jego pełnomocnik w przedmiotowej sprawie, Sąd nie znalazł żadnych racjonalnych podstaw do podważenia tego stanowiska. Ewentualne wątpliwości skarżącego w tej kwestii, rozwiewa postawa samego Zarządu Województwa, który nie potwierdził umocowania skarżącego do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze pełnomocnika Zarządu. Doszukiwanie się przez skarżącego umocowania do działania w sprawie w zastępstwie lub obok Zarządu z mocy zakresu kompetencji określonych w art. 20 pkt 17 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115, z późn. zm.) należy uznać za nieporozumienie, skoro decyzja organu I instancji nie dotyczyła przedmiotu objętego tą regulacją ustawy o drogach publicznych. Z przepisu tego wynika bowiem, że do zarządcy drogi należy w szczególności nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadania prawa do tych nieruchomości, co nie jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz województwa w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że stanowisko Wojewody, że wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony w sprawie, w której wniósł odwołanie, jak też nie jest umocowany do występowania w imieniu i na rzecz strony tego postępowania, jest zgodne z prawem. Można co prawda mieć wątpliwości co do tego, czy w niniejszej sprawie wystarczyło wydanie postanowienia na podstawie art. 134 § 1 K.p.a. w sytuacji, gdy jednak organ odwoławczy dociekał i wyjaśniał kwestię legitymacji strony, a zatem czy nie należałoby wydać decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., jednakże wobec niejednolitości stanowiska orzecznictwa i doktryny w tym względzie oraz w gruncie rzeczy wobec oczywistości faktu nie posiadania przymiotu strony przez wnoszącego odwołanie, Sąd doszedł do wniosku, że ewentualne nie podzielenie poglądu organu co do podstawy prawnej , a co zatem idzie co do formy rozstrzygnięcia musiałoby jednak wiązać się ze stwierdzeniem, że dostrzeżone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze wyżej przedstawiony tok rozumowania należało na podstawie art. 151 oddalić skargę jako niezasadną.