II SA/Sz 315/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Uzasadnienie : Z. W. I. N. B. w S. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzja Organu odwoławczego została wysłana do P. L. na adres ul. [...], [...], jej odbiór pokwitowała E. L. w dniu 20 listopada 2017 r. W dniu 16 lutego 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) P. L. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że decyzja została w sposób nieprawidłowy doręczona na inny adres, aniżeli adres jej zamieszkania. Przesyłkę odebrała mama, która nie była do tego uprawniona, gdyż nie jest jej domownikiem ani nie posiada pełnomocnictwa do odbioru przesyłek pocztowych. Przy czym mama przesyłkę poleconą przekazała dopiero podczas odwiedzin w dniu 11 lutego 2018 r. Skarżąca zaznaczyła, że wcześniej informowała inspektorów nadzoru budowlanego o zmianie adresu, zaś prośbę o przywrócenie terminu złożyła przed upływem 7 dni od momentu jej otrzymania. Do wniosku załączyła oświadczenie E. L. o odbiorze listu poleconego skierowanego do Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie wskazane wymogi zostały spełnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z oświadczeniem Skarżącej przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 11 lutego 2018 r., a zatem złożenie wniosku w dniu 16 lutego 2018 r. nastąpiło z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Spełniony został również warunek z art. 87 § 4 p.p.s.a., skoro wniosek złożono wraz ze skargą. Skarżąca wykazała również brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, lex nr 1643289). Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazała na błędny adres, pod który została skierowana i doręczona decyzja Organu odwoławczego z dnia 16 listopada 2017 r. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i dowodzi braku winy Skarżącej w niedochowaniu przez nią terminu do złożenia skargi. Jak wynika z analizy akt administracyjnych, Organ odwoławczy wysłał zaskarżoną decyzję na dotychczasowy adres skarżącej w G., tj. ul. [...], zamiast na aktualny adres jej zamieszkania tj. ul. [...], G.. Przy czym Skarżąca dopełniła ciążącego na niej obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, skoro w odwołaniu podała swój nowy adres wskazując na ul. [...]. W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu nie może być utożsamiany z koniecznością złożenia organowi odrębnego pisma, które zawiera informację o zmianie adresu. Dopuszczalna jest każda forma wykonania przez stronę obowiązku, o jakim mowa art. 41 § 1 k.p.a. pod warunkiem, że wynika z niej informacja o zmianie adresu strony. Strona może podać nowy adres zarówno w odrębnym piśmie skierowanym do organu, tj. piśmie informującym wyłącznie o zmianie adresu jak i w piśmie składanym w toku postępowania, w którym podnosi określone argumenty merytoryczne bądź zgłasza określone środki dowodowe (por. wyrok WSA w S. z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 15/17, lex nr 2307468). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że Skarżąca podając w odwołaniu aktualny swój adres zamieszkania dochowała należytej staranności i nie dopuściła się niedbalstwa w zabezpieczaniu swoich interesów, zaś doręczenie decyzji pod niewłaściwy adres było skutkiem błędu Organu, za który to Skarżąca nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji. Zakaz wyciągania negatywnych dla strony postępowania konsekwencji błędów organu znajduje uzasadnienie w podstawowych zasadach postępowania administracyjnego – zasadzie uwzględniania słusznego interesu obywateli, zasadzie pogłębiania zaufania, zasadzie informowania i zasadzie przekonywania. Błędy popełnione przy doręczaniu decyzji nie mogą w tej sytuacji obciążać Skarżącej. Nadmienić również należy, że druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, którym posłużył się Organ, nie spełnia wymogów stawianych tego typu pokwitowaniom w postępowaniu administracyjnym, albowiem nie zawiera treści pomocnych doręczycielowi dla prawidłowego opisania podejmowanych przezeń czynności. Mianowicie z wyjaśnień Skarżącej wynika, że pod adresem na który została doręczona przesyłka mieszka jej matka i to ona pokwitowała odbiór decyzji, choć nie była do tego upoważniona. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji zaadresowanej do Skarżącej widnieje wprawdzie podpis E. L., lecz brak jest wskazania, aby ta osoba mieściła się w kręgu podmiotów uprawnionych do odbioru przesyłki. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.