II SA/Sz 317/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. (PINB) decyzją [...] r., nr [...] w oparciu o przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) dalej – "k.p.a." umorzył postępowanie administracyjne w sprawie realizowanego obiektu budowlanego – wiaty wolnostojącej mającej pełnić funkcję gospodarczą na nieruchomości przy al. [...] w S. (dz. nr [...], obręb [...]) wobec, której zostało wszczęte postępowanie administracyjne jako parterowego budynku murowanego, krytego dachem czterospadowym. Organ podał, że w dniu 28 sierpnia 2018 r. wpłynął wniosek D. O. o przeprowadzenie kontroli rozpoczętej inwestycji "wiaty garażowej" zlokalizowanej w S. przy al. [...], a w dniu 3 września 2018 r. wniosek P. Z. o ewentualne wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej obiektu budowlanego, będącego w trakcie budowy na tej samej nieruchomości. W oparciu o przeprowadzone w dniu 11 września 2018 r. oględziny ww. nieruchomości ustalono, że inwestor A Spółka z o.o. w W. , będąca współwłaścicielem nieruchomości, prowadzi roboty budowlane związane z budową wiaty samochodowej, dwustanowiskowej, wolnostojącej. Ustalony podczas oględzin stan inwestycji obejmował wykonanie: - płyty żelbetowej o grubości 30cm; ściany z bloczków o grubości 24cm (jedna z otworem o 2,4m x 5,10m zakończona podciągiem żelbetowym wysokości 65cm); podciąg w połowie długości krótszej ściany; wieniec żelbetowy na pozostałych trzech ścianach; na podciągach i wieńcach zamontowano szpilki stalowe pod konstrukcję dachu; instalacji elektrycznej i deszczowej doprowadzonej do budowanego obiektu. Pismami z dnia 12 i 13 września 2018 r. D. O. przekazała do organu dokumentację fotograficzną przebiegu realizacji inwestycji oraz zażądała natychmiastowego wstrzymania wszelkich prac. Ponadto w dniu 13 września 2018 r. przeprowadzono dodatkowe oględziny ww. nieruchomości celem uzupełnienia pomiarów usytuowania obiektu w stosunku do sąsiednich nieruchomości oraz stwierdzono, że ściana frontowa została rozebrana. Inwestor – A. Spółka z o.o. w piśmie z dnia 28 września 2018 r. wnosząc o umorzenie postępowania, wskazał, że budowany obiekt będzie pełnił rolę wiaty przeznaczonej na składowanie sprzętu rekreacyjno-wypoczynkowego i nie jest przewidziane jego inne przeznaczenie. Dodał, że tego typu obiekt - wiata, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Do pisma załączono zweryfikowany projekt budowlany pod nazwą "Budowa wiaty wolnostojącej" sporządzony przez mgr inż. arch. P. P.-M. i mgr inż. M. S.. Spółka przedłożyła również opinię techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego, w której wskazano, że analizowany obiekt na działce nr [...] przy al. [...] nie jest w pełni wydzielony przegrodami budowlanymi: od strony elewacji frontowej nie posiada ściany, pomiędzy dachem i górną krawędzią ścian występuje nie zamknięta pustka powietrzna. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 § 2 Prawa budowlanego, nie może być traktowany jako budynek, nie jest również obiektem małej architektury, w związku z czym należy go traktować jako budowlę o przeznaczeniu gospodarczym, tj. wiatę. W oparciu o kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 22 października 2018 r. ustalono, że roboty budowlane realizowane są zgodnie z aktualnym projektem. Mając na uwadze dokonane ustalenia, PINB uznał realizowany obiekt za wiatę, a zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wiata o powierzchni zabudowy do 50m2, usytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwa mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000m2 . W niniejszej sprawie powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 45,5m2, natomiast powierzchnia działki, na której budowana jest wiata wynosi 1 162m2. W odwołaniu od powyższej decyzji D. O. podniosła, że A. Spółka z o.o. w W. będąca współwłaścicielem przedmiotowej działki wyłącznie w [...] części, rozpoczęła inwestycję bez uzyskania zgody współwłaścicieli i sąsiadów na postawienie budowli opisanej w pierwszej wersji jako "dwustanowiskowa wiata samochodowa" a w drugiej jako "wiata przeznaczona na składowanie sprzętu rekreacyjno-wypoczynkowego". Kwestionowany obiekt budowlany został posadowiony na zazbrojonym i wybetonowanym podłożu, ma wymurowane, pełne ściany o grubości 24cm, trwale związane z podłożem, dach wsparty na wieńcu żelbetowym, nie ma żadnej pustki powietrznej pomiędzy krawędziami ścian a dachem w związku z czym nie można uznać go za wiatę. Zaznaczyła nadto, że załączona do akt sprawy opinia techniczna wykonana została na zlecenie inwestora oraz, że w aktualnie obowiązującej ustawie Prawo budowlane nie ma definicji wiaty, dlatego zasadnym jest przywołanie definicji, zawartej w orzecznictwie sądowym, czego nie zrobiono. Organ powiatowy zaniechał również ustalenia definicji "wiaty" w języku fachowym, w którym pojmowana jest jako zadaszenie, budowla w postaci przekrycia, podpartego słupami lub nadwieszonego z lekkimi ścianami lub bez nich. W ocenie skarżącej obiekt powstający na wspólnej działce w żadnym momencie nie przypominał wiaty. Decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] Z. Wojewódzki Inspektor Budowlany w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn.zm.) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył w tej części postępowanie organu I instancji. Badając prawidłowość wydanej przez organ powiatowy decyzji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności ustalił znaczenie definicji "wiata" wskazując, że wg słownika języka polskiego jest to: lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, wzniesiona np. nad przystankiem lub parkingiem. Na przytoczonym znaczeniu opiera się również definiowanie "wiaty" w orzecznictwie sądów administracyjnych, ponadto w orzecznictwie tym wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym wiata jest szczególnego rodzajem obiektem budowlanym, który wg przepisów Prawa budowlanego nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury. Za rozstrzygający w sprawie organ odwoławczy uznał pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14, zgodnie z którym za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę uznać należy: posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach. Ponadto z wyroków sądów administracyjnych wynika, że cechą rozróżniającą "budynki" od budowli do których zaliczyć należy "wiaty" jest 1) posadowienie budowli na słupach; 2)możliwe częściowe wyposażenie takiej budowli w ściany, jednakże w sposób, który nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, tj., gdy funkcję nośną spełniają nadal słupy, a nie ściany. W świetle przywołanych poglądów orzecznictwa, w ocenie organu, kwestionowany obiekt budowlany nie posiada cech pozwalających na uznanie go za wiatę – nie jest to bowiem lekka budowla w formie zadaszenia wspartego na słupach, wykonany jest w technologii murowanej, jego zasadniczym elementem konstrukcyjnym nie są słupy, tylko trzy ściany spięte żelbetowym wieńcem, tworzącym jednocześnie nad brakującą ścianą podciąg. Samo ograniczenie w rzeczonym obiekcie ścian z pierwotnie czterech do trzech, nie skutkowało przekształceniem go w wiatę, o powyższym nie przesądza również występowanie pomiędzy dachem i górną krawędzią ścian zamkniętej pustki powietrznej, co zdaniem organu, związane jest z wykonaniem przez inwestora zabiegu polegającego na montażu murłaty więźby dachowej nie bezpośrednio na wieńcu ścian lecz pośrednio na ułożonych na nim drewnianych podkładach. Mimo dokonania przez inwestora powyższych zabiegów, obiekt nie pozyskał cech pozwalających na uznanie go za wiatę i tym samym nie może podlegać zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, przy czym ograniczenie ścian z pierwotnie czterech do trzech, spowodowało, że obecnie nie spełnia on również kryteriów ustawowej definicji budynku (art.3 pkt 2 Prawa budowlanego), co oznacza, że jest to inny obiekt budowlany, tj. obiekt budowlany nie będący w szczególności ani budynkiem, ani wiatą, ani tez obiektem małej architektury. Wobec powyższego uznać należy, że inwestor zrealizował tzw. inną budowlę klasyfikowaną jako obiekty budowlane kategorii VIII wg załącznika do ustawy Prawo budowlane, której wzniesienie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, którym inwestor nie dysponuje. Tym samym organy nadzoru budowlanego obowiązane są przeprowadzić w sprawie budowy spornego obiektu budowlanego stosowne postępowanie legalizacyjne, jednocześnie z uwagi na fakt, że ww. samowola budowlana nadal istnieje, postępowanie legalizacyjne nie stało się bezprzedmiotowe, skutkiem, czego umorzenie przez organ powiatowy postępowania legalizacyjnego uznać należy za bezpodstawne. Przy czym organ zaznaczył, że uchylając decyzję o umorzeniu postępowania nie może orzec co do istoty sprawy, ponieważ decyzja umarzająca nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym. Brak również podstaw do przekazania sprawy w części umorzenia przedmiotowego postępowania do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ nie występuje sytuacja przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. Opisaną decyzję inwestor A, Sp. z o.o. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie: 1/przepisów postępowania mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj. art. 6 k.p.a., art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez odmowę zastosowania, przejawiające się w ogólnikowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uniemożliwiającym jej weryfikację w sądowym toku instancji przez: - brak powołania konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł, w szczególności poprzez brak wskazania przesłanek na jakich oparto się kwalifikując przedmiotowy obiekt jako tzw. "inną budowlę", - brak odniesienia się do dowodów zgłoszonych przez skarżącego w tym projektu "wiaty", prywatnej opinii technicznej biegłego w zakresie zakwalifikowania obiektu jako "wiaty", - brak odniesienia się do stanowiska strony w zakresie przeznaczenia obiektu budowlanego, którego dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie, - skonstruowanie definicji "wiaty" w sposób istotnie zawężający to pojęcie z naruszeniem prawa strony do wzniesienia tego typu obiektu budowlanego bez konieczności spełnienia obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę i tym samym naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego w zakresie działania przez organy administracji publicznej wyłącznie w oparciu o przepisy prawa, rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; 2/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 § 1 pkt 2c Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że obiekt budowlany wzniesiony przez skarżącego na nieruchomości położonej w S. przy al. [...] nie jest wiatą, tylko tzw. inną budowlą w związku z czym wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę w celu realizacji tej inwestycji, pomimo, że obiekt ten spełnia kryteria zakwalifikowania go jako wiaty; 3/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 § 1 pkt 2c Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że obiekt budowlany wzniesiony przez skarżącego nie jest wiatą pomimo, że zgodnie ze wskazanym przez skarżącego przeznaczeniem ma on pełnić funkcje charakterystyczne dla wiaty. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej sporządzonej przez mgr inż. arch. Z. K. na okoliczność spełnienia przez sporny obiekt budowlany kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie go jako "wiaty". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniesiona skarga jest zasadna, jednakże nie z przyczyn w niej wskazanych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją organu I instancji, poprzez dokonanie oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione, jak i sprawdzenie, czy decyzja ta jest prawidłowa. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Zgodnie z przepisem art. 138 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo umarza postępowanie odwoławcze. Sposób sformułowania art. 138 k.p.a. pozwala na stwierdzenie, iż zawiera on zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza, iż rozpoznając sprawę na skutek wniesienia środka odwoławczego, organ rozpatrując sprawę zobowiązany jest do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub 3, względnie § 2 lub § 4 k.p.a. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję (umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie) i umorzył w tej części postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji ZWINB podał, że umorzenie przez organ powiatowy postępowania legalizacyjnego jest bezpodstawne. Z kolei uchylając decyzje o umorzeniu postępowania organ odwoławczy nie mogąc orzec co do istoty sprawy, bowiem decyzja umarzająca nie jest decyzją merytoryczną, umorzył postępowanie pierwszej instancji w części, w jakiej dotyczy ono wydania uchylanej decyzji umarzającej to postępowanie. Innymi słowy organ odwoławczy uznał, że samo rozstrzygnięcie organu powiatowego nie jest właściwym rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej samowoli budowlanej i z tego powodu należało je uchylić, natomiast umorzenie nie obejmuje samego postępowania prowadzonego przez organ, które według organu odwoławczego winno być kontynuowane. W ocenie Sądu, takie rozumienie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest właściwe. W doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a więc uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Zasadniczo zgodnie przyjmuje się (vide: m.in. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 167; podobnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 r.), że zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, "kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych". W doktrynie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, iż umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (tak m.in. (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, LEX i cytowana tam literatura). W świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji (vide: m.in. wyrok NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13). W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze argumenty przytoczone przez ZWINB w decyzji dwuinstancyjnej, nie było zamiarem tego organu stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania, gdyż takie rozstrzygnięcie wydał organ pierwszej instancji, a organ odwoławczy je zakwestionował. Skoro ZWINB uznał, że postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji winna zakończyć decyzja merytorycznie rozstrzygająca w kwestii samowoli budowlanej, okoliczność ta winna znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ II instancji, skoro organ powiatowy umorzył postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość, nie mógł uchylić tej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, gdyż tak wydana decyzja naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9.11.2012 r. II OSK 801/12- dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest jednak właściwe, na co już wyżej Sąd zwrócił uwagę, wydanie rozstrzygnięcia o treści zawartej w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skoro zdaniem organu odwoławczego zasadne było kontynuowanie postępowania w sprawie samowoli budowlanej, to rzeczą tego organu było dokonanie analizy postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji pod kątem prawidłowości ustalenia stanu faktycznego czy kompletności zebranych dowodów. Twierdzenie organu o braku podstaw wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie znajduje oparcia w uzasadnieniu decyzji bowiem organ nie oceniał postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji z punktu widzenia konieczności zastosowania tego przepisu. Lakoniczne stwierdzenie w tej kwestii jest niewystarczające, zważywszy na inne argumenty zawarte tej decyzji odnoszące się do meritum sprawy, wskazujące na konieczność merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z powyższych względów, z uwagi na wadliwe rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zestawieniu z argumentacją użytą w jego uzasadnieniu, przedwczesne na tym etapie postępowania byłoby orzekanie odnośnie do zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a § 1 , art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz przepisu art. 29 § 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego. W istocie organ odwoławczy naruszył przede wszystkim stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.