II SA/Sz 32/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi Spółka A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek od należności wynikającej z wypowiedzenia umowy o zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną z powołaniem się na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d oraz art. 76 ust. 7 w zw. z ust. 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065) dalej: "ustawa" oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) dalej: "K.p.a.", Starosta [...] odmówił Spółce A (dalej także: Spółka") umorzenia kwoty [...]zł, tytułem odsetek ustawowych oraz odsetek za opóźnienie od należności głównej, wynikającej z wypowiedzenia umowy nr [...] o zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, ustalonych na dzień 26 września 2017 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Starosta [...] wskazał, iż w dniu 21 września 2017 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wpłynął wniosek Spółki o umorzenie odsetek ustawowych od należności głównej wynikającej z wypowiedzenia umowy nr [...] z dnia [...] r. o zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych. W treści złożonego wniosku wnioskodawca zadeklarował możliwość spłaty należności głównej. Do wniosku o umorzenie załączono następujące dokumenty: 1) oświadczenie o wysokości osiągniętych dochodów i ponoszonych wydatków; 2) informację z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców - dotyczącą Spółka A - stan na dzień 20.09.2017 r.; 3) informację dodatkową do sprawozdania finansowego Spółka A za rok 2016; 4) bilans Spółka A za rok 2016; 5) rachunek zysków i strat Spółka A za rok 2016; 6) decyzję o przyznaniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. M. L. świadczenia emerytalnego - z dnia [...]; 7) faktury i wezwania do zapłaty wystawione Spółce za okres od sierpnia 2015 do września 2017 r. z tytułu realizacji usług telekomunikacyjnych ([...]), dostarczania energii, opłat za korzystanie z Krajowego Rejestr Długów BIG S.A, dzierżawy przez Spółkę pomieszczeń garażowych za miesiąc styczeń 2017, luty 2017 oraz w okresie styczeń - marzec 2016, maj - grudzień 2016, lipiec - sierpień 2015, październik -grudzień 2015; Dalej organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 76 ust. 7 i 7a ustawy o promocji zatrudnienia (...) starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty zwrot refundacji, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek, tj. w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 ustawy, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności lub zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. W przypadku pracodawcy, który otrzymał refundację z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych, warunkiem koniecznym umorzenia należności jest ustalenie czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w punkcie 1 i 4 art. 76 ust. 7 ww. ustawy. Zaistnienie jednej z przesłanek powoduje, że starosta uzyskuje uprawnienie do umorzenia należności. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że mamy do czynienia z decyzją uznaniową, której istota polega na tym, że nawet w przypadku zaistnienia jednej lub kilku ze wskazanych przez ustawodawcę przesłanek organ ma możliwość wyboru jednego z możliwych rozwiązań tj. umorzyć należność albo odmówić umorzenia. Dokonując analizy sytuacji finansowej Spółki na podstawie przedłożonych dokumentów Starosta [...] uznał, że jej stan nie uzasadnia zastosowania ulgi w postaci umorzenia odsetek i wskazał, że część z przedłożonych faktur dotyczy zobowiązań Spółki za okres późniejszy niż zobowiązanie powstałe wobec organu. Nie mogą być one uwzględnione, gdyż zaciągając kolejne zobowiązania powinno się mieć na uwadze możliwość spłaty zobowiązań dotychczasowych. Dalej organ I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią Krajowego Rejestru Sądowego - Dział 5, rubryka 8, działalność Spółki została w listopadzie 2016r. zawieszona, co wskazuje, iż istnieje szansa na jej dalsze funkcjonowanie i uregulowanie zobowiązań. Pomimo, zawieszenia działalności Spółka w dalszym ciągu generuje koszty z tytułu m.in. dzierżawy pomieszczeń garażowych oraz opłacanie usług telekomunikacyjnych u trzech różnych operatorów. Należy zatem przyjąć, że gdyby nie było perspektyw dalszego działania to Spółka zostałaby zlikwidowana, a nie jedynie zawieszona, a ww. koszty nie byłyby aktualnie ponoszone. Ponadto Spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości [...] złotych (Dział 1 rubryka 8.1 KRS) co wskazuje, iż posiada środki na uregulowanie zobowiązania. Przedłożone dokumenty wskazują na ponoszone przez Spółkę koszty, nie przedstawiono natomiast żadnych informacji czy dokumentów wskazujących na uzyskiwane dochody, pomimo iż w treści wniosku wskazano na okoliczność, w efekcie której osiągnięte zostaną w przyszłości określone dochody. Ponadto, z treści przedłożonej informacji do sprawozdania finansowego za rok 2016 wynika, że z tytułu zobowiązań krótkoterminowych Spółka posiada je w przeważającej części wobec udziałowca, będącego jednocześnie członkiem jednoosobowego zarządu. Uchwałą nr 13/2017 z dnia 26 września 2017 r. Powiatowa Rada Rynku Pracy negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie odsetek od należności głównej wynikającej z wypowiedzenia umowy nr [...], wskazując, iż nie została uregulowana należność główna zobowiązania, a ewentualna ulga powinna być rozpatrywana po spłacie należności głównej. Mając na uwadze powyższe, Starosta [...] uznał, iż nie wystąpiły przesłanki, które umożliwiają pozytywne rozpatrzenie wniosku. Starosta pouczył też Spółkę, że w przypadku braku możliwości jednorazowej spłaty zadłużenia istnieje możliwość rozłożenia należności na raty. Od powyższej decyzji Spółka A., reprezentowana przez jej udziałowca, stanowiącego też jednoosobowy zarząd - M. L., wniosła odwołanie, w którym powtórzono argumenty zawarte we wniosku o umorzenie przedmiotowej należności, wskazując w szczególności, iż Spółka nie ma środków na funkcjonowanie i była zmuszona zawiesić działalność od dnia 1 listopada 2016 r., przez co nie generuje przychodów i nie jest w stanie zwrócić wypłaconych jej środków. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] r., znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 76 ust.7 i 7a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, stwierdzając, iż po przeprowadzonej analizie akt sprawy należy dojść do wniosku, że na tle ustalonej sytuacji faktycznej, organ I instancji prawidłowo zastosował przywołane w decyzji przepisy prawa materialnego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż rozpatrując odwołanie, ustalono że: 1) Skarżący osiąga dochód w wysokości [...] zł. z tytułu pobieranego świadczenia przedemerytalnego; 2) stałe wydatki z tytułu opłat za lokal, opłat za użytkowanie wieczyste, podatku od nieruchomości, opłat za dostarczane media wynoszą na osobę: [...] zł (kwota ta stanowi partycypację Strony w ponoszonych stałych kosztach wraz ze współmałżonkiem). Organ odwoławczy wskazał też, że prowadzona przez Stronę Spółka A ma ustaloną wysokość kapitału zakładowego w kwocie [...]tys. zł, jak też na kwotę [...]tys. zł został ustalony w ww. Spółce aport. Z treści zastosowanego w sprawie przepisu wynika, że samo spełnienie przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy nie zobowiązuje organu do umorzenia należności z tytułu zwrotu przyznanych środków. Zaistnienie jednej z czterech przesłanek opisanych w pkt 1 - 4 ww. przepisu powoduje, że starosta "może" umorzyć należności a nie - że starosta. "musi" umorzyć należności. Istota decyzji uznaniowej polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden, określony sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, że instytucja umorzenia należności jest nadzwyczajną formą spłaty zobowiązania i może być stosowana w wyjątkowych okolicznościach. Z takimi okolicznościami organ nie ma do czynienia w niniejszej sprawie. W zakresie wskazania przesłanek, które warunkują umorzenie nienależnie pobranego świadczenia, organ odwoławczy wskazuje, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy, tj., że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne albowiem Skarżący oprócz kapitału zakładowego wniósł do Spółki aport w kwocie [...]tys. zł. i z tego tytułu może być prowadzona egzekucja. W danej sprawie nie zachodzi też przesłanka, o której mowa w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy, iż dochodzenie należności mogłoby pozbawić Stronę albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania, bowiem kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Wojewody, forma spłaty może nastąpić w dogodnych ratach i w taki sposób by nie narazić Strony na brak środków utrzymania. Ponadto Strona nie wykazała, że obowiązek spłaty zadłużenia z majątku Spółki (w dogodnych ratach) wywoła skutki w postaci pozbawienia Skarżącego niezbędnych środków utrzymania. Powyższą decyzję ostateczną Spółka A, działająca przez zarząd w osobie M. L., zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej: - naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., tj. wydanie decyzji na podstawie niewłaściwie i dowolnie ocenionego materiału dowodowego i nie przeanalizowanie w pełni postępowania prowadzonego przez Starostę K. oraz uznanie, iż nie zachodziły przesłanki do umorzenia kwoty [...]zł, odsetek od należności wynikającej z wypowiedzenia umowy nr [...], - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do umorzenia należności odsetkowych, podczas, gdy w rzeczywistości takie przesłanki zachodziły i mimo, iż jest to tzw. umorzenie uznaniowe, to przy ziszczeniu się przesłanek do takiego umorzenia winno dojść. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzję Starosty [...] 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wywiódł, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, albowiem organ administracyjny dokonał całkowicie dowolnej oceny zebranych dowodów, a nadto niewłaściwie ocenił stan faktyczny. Pominął okoliczność, iż Skarżący wielokrotnie zwracał się do organu próbując konwalidować zaistniałą sytuację dotyczącą przyznanej refundacji oraz wnosił o cofnięcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy nr [...]. Prosił też o skierowanie osoby bezrobotnej w celu jej zatrudnienia zgodnie ze złożonym wnioskiem o zorganizowanie prac interwencyjnych z dnia 27 marca 2015 r. Organ, mimo możliwości spełnienia tego postulatu, konsekwentnie odmawiał. To powodowało, że należności odsetkowe od należności głównej drastycznie rosły. Z drugiej strony Spółka przechodzi bardzo trudny ekonomicznie okres i musiała zawiesić swoją działalność, nie ma środków na funkcjonowanie, ani nawet na generowane koszty, nie wspominając o jakimkolwiek dochodzie. Zła kondycja finansowa Spółki wynika z faktu, że jej kontrahenci nie wywiązywali się ze swoich zobowiązań. Z tego powodu Spółka ponosi wymierne straty, w tym właśnie poprzez żądanie dodatkowych należności jak te odsetkowe. Przedstawione przez Spółkę dokumenty uprawdopodobniły w wystarczającym stopniu, że ewentualnie prowadzona egzekucja tych świadczeń będzie bezskuteczna. Dodatkowo do spłaty pozostaje zaległość główna w kwocie ponad [...] zł, którą Skarżący zamierza spłacić. Także dla organu najistotniejszą powinna być chęć odzyskania należności głównej. Ewentualne wydatki egzekucyjne spowodują niemożność zaspokojenia wierzyciela. Zdaniem Skarżącego przytoczone argumenty wskazują, iż doszło do spełnienia przesłanek z art. 76 ust. 7, w szczególności pkt 2 ustawy. Organy, tak I jak i II instancji, oparły się jedynie o wydruki z KRS, pomijając rzeczywistą kondycję finansową Spółki. Uznały, że skoro Spółka nie została zlikwidowana, to jej sytuacja nie jest jeszcze tragiczna. Skarżący podkreśla, iż stara się spłacić wszelkie zobowiązania, a likwidacja Spółki przekreśli tą możliwość. Należności w postaci odsetek pogarszają i tak zaburzoną płynność finansową Spółki. Istnienie majątku nie oznacza jeszcze spokojnego z niego zabezpieczenia. Należy uwzględnić, iż dłużnikowi musi pozostać tzw. minimum egzystencjonalne. Przy dochodzie Skarżącego [...] zł i [...] zł koniecznych wydatków, z tej kwoty nie będzie można prowadzić skutecznej egzekucji. Powyższe – zdaniem Skarżącego – prowadzi do wniosku, iż organ II instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a tym samym nieprawidłowo i dowolnie go ocenił, naruszając w ten sposób zasady określone w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Sądowa kontrola dokonana w niniejszej sprawie według ww. kryteriów dała podstawę do stwierdzenia, że zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie nie narusza prawa, zatem skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, choć uzasadnienie decyzji wydanej przez organ II instancji budzi zastrzeżenia (o czym będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia). Materialnoprawną podstawę prowadzonego w sprawie postępowania i rozstrzygnięcia stanowi art. 76 ust. 7 wskazanej w zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stosownie do treści tego przepisu starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z poniższych przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Użycie w treści tego przepisu wyrażenia modalnego "może" wskazuje, że mamy do czynienia z decyzją uznaniową, której istota polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, tj. wystąpi spełnienie którejkolwiek przesłanki określonej w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w sposób wskazany we wniosku (tu: umorzenie), ale ma możliwość wyboru któregoś z możliwych w świetle ustawy rozwiązań, w tym odmówić wnioskowanego umorzenia. Należy wskazać, że sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy i rozważyły wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia bądź odmowy umorzenia należności. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności, jak i celowości, co oznacza, że badanie zgodności z prawem decyzji podjętej w ramach uznania administracyjnego, może być dokonane tylko w tym ograniczonym zakresie. W przypadku uznania administracyjnego decyzja odmawiająca uwzględnienia wniosku o umorzenie określonych należności powinna zatem zawierać ocenę sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu ubiegającego się o takie umorzenie. Podejmując decyzję w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego organ winien mieć także na uwadze, że chodzi o należność publicznoprawną zatem należy mieć na względzie także interes publiczny. Treść art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia (...) wskazuje, iż instytucja umorzenia należności - czy to w całości, czy też w części - może być stosowana jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe ich odzyskanie. W przypadku nie wystąpienia żadnej ze wskazanych wyżej przesłanek organ pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności. Nie jest dopuszczalne uchylanie się dłużnika od obowiązku zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia jedynie z powodu związanych z nim uciążliwości finansowych, o ile nie zaistnieją obiektywne przeszkody ściśle określone przez ustawodawcę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza akt sprawy oraz zgromadzonego w nich materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż organ I instancji prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy prawa, tj. art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Oceniając proceduralną poprawność przeprowadzonego przez ten organ postępowania w tym proces dochodzenia do rozstrzygnięcia sprawy, znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stwierdzić należy, że wydanie tej decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, a zawarte w niej rozstrzygnięcie nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach przyznanego organowi uznania administracyjnego. Decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., w którym należycie wyjaśnione zostały podstawy i powody podjętego rozstrzygnięcia. Analizując natomiast decyzję organu II instancji zauważyć należy, iż znaczna część zawarta w niej argumentacji polega na odwołaniu się do sytuacji finansowej i podstaw egzystencji M. L. – który jest udziałowcem i członkiem zarządu skarżącej Spółka A, będącej beneficjentem środków z Funduszu Pracy na utworzenie stanowiska pracy (która nie dotrzymała warunków umowy, o przyznaniu tych środków co było podstawą jej wypowiedzenia przez Starostę K. ). Z uzasadnienia tej decyzji zdaje się wynikać, iż organ II instancji uznaje M. L. za stronę postępowania w sprawie o umorzenie należności. Na tym etapie sprawy jednak podstawą oceny zasadności wniosku o umorzenie należności finansowych przyznanej na ww. cel dotacji winna być nie sytuacja materialna i finansowa udziałowca Spółki, (którym jest M. L.) lecz Spółka A która jest odrębnym bytem prawnym i była stroną wypowiedzianej przez organ umowy oraz jest zobowiązana do zwrotu nienależnego świadczenia, w tym związanych z nim odsetek – co było przedmiotem wniosku o umorzenie należności. Ocena tej sprawy przez organ II instancji, przez pryzmat sytuacji finansowej M. L. była zatem bezpodstawna. Jest on jedynie uprawnionym do reprezentowania Spółka A która składając wniosek z dnia 21 września 2017 r. była stroną tego postępowania i na tym etapie sprawy tylko sytuacja Spółki była istotna i podlegała badaniu pod kątem spełnienia wymogów z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia (...). W związku z tym należy zauważyć, że do Spółki w ogóle nie mogą mieć zastosowania przesłanki umorzenia wskazane w art. 76 ust. 7 pkt 2 i 3. Zatem rozważanie na tym etapie sprawy sytuacji finansowej i osobistej M. L. przez organ II instancji nie było uzasadnione. W odniesieniu do Spółki rozważane winny być natomiast przesłanki wskazane w pkt 1 art. 76 ust. 7 - brak majątku oraz w pkt 4 - uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne). Przesłanki te organ I instancji prawidłowo przeanalizował i ocenił, stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie nie występują, skoro Spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości [...] zł, zatem istnieje możliwość wyegzekwowania należności. Mając na uwadze trafne rozstrzygnięcie organu I instancji, który przeprowadził w tym zakresie prawidłową analizę, w oparciu o którą stwierdził brak podstaw do umorzenia należności, do których to ustaleń i analiz odwołał się także organ II instancji, uznać należy, że kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie jest – w świetle przepisów prawa, na których zostało oparte – prawidłowe. W tym stanie rzeczy skarga nie mogła być uwzględniona, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.