II SA/Sz 320/08

Dnia 3 września 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr) Protokolant: Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę U z a s a d n i e n i e : Decyzją z dnia (...), nr (...), Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088ze zm.), nałożył na M F karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 4.4.1 załącznika do w/w ustawy oraz na ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu (...). przez funkcjonariuszy celnych Grupy Mobilnej w K w miejscowości W, na drodze krajowej nr (...), podczas której stwierdzono, że M F kierując samochód marki V, o nr rej. (...), o dopuszczalnej masie całkowitej 5600 kg, przewoził towar w postaci materiałów budowlanych i części do pieca piekarniczego z miejscowości S do G, nie posiadając karty opłaty za przejazd po drodze krajowej. M F złożył od tej decyzji odwołanie do Dyrektora Izby Celnej wnoszę o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie odwołującego się, wywód prawny przeprowadzony w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji jest błędny. Wadliwie określona została podstawa prawna nałożenia kary pieniężnej, a mianowicie art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zaś jako przepis naruszony - art. 92 ust. 1 cyt. ustawy, choć w istocie powinno być odwrotnie. Zdaniem M F, błędnie przyjęto, jakoby w dniu (...). wykonywał on transport drogowy. Zgodnie z powołanym w decyzji art. 4 ust. 1, 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym, transportem drogowym (krajowym lub międzynarodowym) jest wyłącznie podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, bądź też każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej lub działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Odwołujący wskazał, że nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej, zatem nie mógł wykonywać transportu drogowego w rozumieniu powołanego przepisu. Chybione jest również założenie, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Niewątpliwie z odesłania zawartego w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż "do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami - stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego". Zatem do takich przewozów zastosowanie znajduje art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - stanowi każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji pojazd prowadzony był przez M F, który przewoził towar w postaci materiałów budowlanych i części do pieca piekarnicze z miejscowości S do G. Właścicielem towaru był znajomy odwołującego się. Zatem w takim stanie faktycznym brak było elementu, o jakim mowa w art. 4 pkt 4 lit. c powołanej ustawy, bowiem rzeczy przewożone nie były własnością właściciela pojazdu, nie zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, a celem przejazdu nie był przewóz rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby. Wykonywany przewóz rzeczy miał zatem charakter przewozu grzecznościowego i nie miał charakteru przewozu na potrzeby własne, a tylko w takim wypadku podmiot ma obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ wykonywany przejazd nie wypełniał warunków przewidzianych w art. 4 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej z art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy. Kara ta może być bowiem nałożona jedynie na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne, za wykonanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy (art. 92 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 5). W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Celnej, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, §1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim, decyzją z dnia (...)., nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podstawy prawnej i opisu naruszeń w uzasadnieniu decyzji i orzekł, iż w uzasadnieniu: - w podstawie prawnej winny być przywołane art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, - w opisie naruszenia - lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, - kara pieniężna w wys. 3.000 zł. Motywując treść podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej podał, m.in., że stosownie do art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z punktem 4.1 załącznika do tej ustawy, wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o transporcie drogowym i podlega karze pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Ustosunkowując się do przedstawionej w odwołaniu argumentacji opartej na definicji niezarobkowego przewozu drogowego (art. 4 pkt 4 lit. c oraz art. 42 ustawy o transporcie drogowym) i stwierdzenia, że przewożony w dniu kontroli towar nie stanowił własności odwołującego, który dodatkowo nie jest przedsiębiorcą, w związku z czym wykonany przewóz nie spełniał definicji niezarobkowego przewozu drogowego, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że z art. 42 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż zobowiązanie do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych dotyczy wszystkich podmiotów, które wykonują przewóz drogowy, który, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, obejmuje transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy. W myśl art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się - na zasadzie odpowiedniości - przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Wedle organu, używając słowa "odpowiednio" ustawodawca wskazał, iż należy stosować daną normę prawną, opisującą konkretny stan, także do innych, zbliżonych stanów faktycznych. Oznacza to, iż w przypadku podmiotów nie będących przedsiębiorcami stosuje się bezpośrednio przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego, niezależnie od spełnienia wymogów wynikających z treści definicji niezarobkowego przewozu drogowego. Dalej organ wyjaśnił, że pomimo, iż definicja niezarobkowego przewozu drogowego, która została zawarta w art. 4 pkt. 4 w/w ustawy odnosi się wyłącznie do przedsiębiorców, to jednak użycie przez ustawodawcę w art. 3 ust. 2 pkt 2 wyrażenia "stosuje się odpowiednio" oznacza, iż przepis art. 42 należy stosować tak, jakby był adresowany również do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zatem również do osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Osoba nie będąca przedsiębiorcą odpowiada zatem na takich samych zasadach jak przedsiębiorca wykonujący niezarobkowy przewóz drogowy, o czym stanowi wyżej powołany art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do kwestii błędnego powołania przez organ I instancji podstawy prawnej decyzji Dyrektor Izby Celnej odwołał się do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19 poz. 153) zawierającego wzór jak i wytyczne co do treści decyzji. I tak z punktu 1 objaśnień do wzoru decyzji wynika, iż opis naruszenia (przepis naruszony) - kolumna druga uzasadnienia - winien być zgodny z listą naruszeń określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast w podstawie prawnej (kolumna I uzasadnienia) winny być przywołane przepisy uprawniające do wymiaru kary za dane naruszenie. Dokonując analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie Dyrektor Izby Celnej uznał, iż organ I instancji powołał prawidłowe przepisy, lecz omyłkowo zapisał je w niewłaściwych kolumnach a dodatkowo wskazał jako podstawę naruszenia pkt 4.4.1 załącznika do ustawy zamiast pkt 4.1. Powyższe omyłki pisarskie nie miały jednak wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, bowiem organ przywołał właściwe przepisy, lecz nie zawarł ich w odpowiednich kolumnach formularza decyzji. Powyższe nieprawidłowości zostały wyeliminowane orzeczeniem II - instancyjnym. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z naruszeniem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr (...) z dnia (...). zasadnie nałożył na M F karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. M F zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i ponawiając argumentację przedstawioną w odwołaniu, ostatecznie sformułował następujące zarzuty: - naruszenia art. 15 kpa poprzez dokonanie zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, co naruszyło zasadę dwuinstancyjności, a w konsekwencji prowadziło do rażącego naruszenia prawa, wyczerpując przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, - uznania, że skarżący dopuści się naruszenia art. 42 ustawy o transporcie drogowym, pomimo braku ku temu dostatecznych podstaw w zebranym materiale dowodowym, co rażąco naruszyło art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, - braku ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zwartych w odwołaniu oraz nie powołania w uzasadnienie decyzji faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł i braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie wypełnienia znamion czynu, czym rażąco naruszono art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 140 kpa, - naruszenia prawa materialnego przez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 4 pkt 4, art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, poprzez uznanie skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu naruszenia przepisów i ukaranie karą pieniężną, mimo niewystąpienia ku temu przesłanek. Mając powyższe na uwadze M F wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje Kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - pod kątem zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że wydając ją Dyrektor Izby Celnej nie naruszył prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami celnymi, poza zarzutami natury procesowej, sprowadza się do przesądzenia, czy M F miał obowiązek uiścić opłatę za przejazd pojazdu samochodowego po drodze krajowej. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. z 2004 r. Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów: 1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób; 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy; 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Niekwestionowana w sprawie jest okoliczność przejazdu przez M F w dniu (...) samochodem ciężarowym marki V LT, o dopuszczalnej masie całkowitej 5600 kg, nr rej. (...) po drodze krajowej nr (...) w miejscowości W (dowód: protokół z przesłuchania z dnia (...) protokół z kontroli z (...)., wyjaśnienia M F z dnia (...) W takim stanie faktycznym przejazd skarżącego w dniu (...)., nie będąc wyłączonym przez cyt. wyżej art. 3 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podlegał ocenie pod kątem przepisów tejże ustawy. Art. 42 ust. 1 w/w ustawy nakłada na podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; 2) pojazdów transportu kombinowanego; 3) pojazdów realizujących komunikację miejską; 4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca posługując się w art. 42 ust. 1 pojęciem "podmiotu" obowiązkiem uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych objął, co do zasady, wszystkie podmioty, bez względu na to, czy posiadają one status przedsiębiorcy. Z obowiązku tego nie zostały wyłączone podmioty, który dokonują tzw. przewozu na potrzeby własne. Przewóz drogowy, o którym mowa w art. 42 ust. 1, został zdefiniowany w art. 4 pkt 6a ustawy, jako "transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr (...) z dnia (...) w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Definicję niezarobkowego przewozu drogowego zawiera ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 3 i 4. I tak, niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Sformułowanie przez prawodawcę w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy odesłania, iż do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami "stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego", oznacza, że przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego adresowane do przedsiębiorców, muszą być interpretowane i stosowane w taki sposób i w takim zakresie, który zapewni spójność całej regulacji ustawowej z poszanowaniem założeń o racjonalności ustawodawcy. Wymogi, które winien spełnić przedsiębiorca powołujący się na wykonywanie "niezarobkowego przewozu drogowego", aby w ten sposób uwolnić się od zarzutu wykonywania przewozu bez dodatkowych uprawnień (zezwoleń, licencji) zostały określone szczegółowo w art. 4 pkt 4. Jednym z tych warunków jest (w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego) aby rzeczy przewożone były "własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, albo celem przejazdu był przewóz rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby. W sytuacji przewozu rzeczy nie spełniających tych kryteriów, a więc np. przewozu rzeczy co do których przedsiębiorca nie posiada(ł) żadnego tytułu prawnego, a więc przewozu wykonywanego przez przedsiębiorcę nie na potrzeby własne lecz na rzecz innego podmiotu, przedsiębiorca winien posiadać odpowiednie uprawnienia. Przenosząc te regulacje odpowiednio na podmioty niebędące przedsiębiorcami należy stwierdzić, że w przypadku przewozu rzeczy należy wykazać, iż dokonuje się przewozu na potrzeby własne. Stosując odpowiednio przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego, podmiot nie będący przedsiębiorcą, który wykonywałby przewozu rzeczy na rzecz innych podmiotów, narażałby się na sankcje związane z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganych uprawnień (zezwolenia, licencji). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, na co zwraca uwagę sam skarżący, iż przewożone w dniu (...) rzeczy nie stanowiły jego własności. Można byłoby zatem przyjąć, podążając tokiem rozumowania skarżącego, iż wykonywany tego dnia przewóz rzeczy nie miał charakteru przewozu na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego). Ustalenie to nie ma jednak istotnego znaczenia w sprawie w kontekście postanowień art. 42 ust. 1, który nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drodze krajowej przejazdu wykonywanego przez podmioty wykonujące przewozów na potrzeby własne za wyjątkiem zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej (art. 42 ust. 1 pkt 4). Poza enumeratywnie wymienionymi w pkt 1-4 art. 42 ust. 1 rodzajami przewozów: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; 2) pojazdów transportu kombinowanego; 3) pojazdów realizujących komunikację miejską; 4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne, każdy inny przewóz drogowy pojazdem samochodowym po drodze krajowej (z wyłączeniem przewozów o których mowa w art. 3 ust. 1), wymaga uiszczenia opłaty. Nie do zaakceptowanie byłoby bowiem przyjęcie tezy skarżącego, iż nie wykonując przewozu rzeczy na potrzeby własne tylko na rzecz innych osób i równocześnie nie prowadząc działalności gospodarczej, byłby w korzystniejszej sytuacji (zwolnionym z opłat) niż osoby niebędące przedsiębiorcami a wykonujące przewóz na własne potrzeby. W myśl art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4). Według pkt 4.1 załącznika, wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wys. 3.000 zł. Reasumując, Sąd stwierdził, że w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym, nałożenie przez organ celny na M F kary pieniężnej w wys. 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w dniu (...). bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej było prawnie uzasadnione. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej trafnie orzekł w sprawie w oparciu o art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym przytaczając w uzasadnieniu decyzji treść mających zastosowanie przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu decyzji organ powołał dowody w oparciu o które dokonał ustaleń faktycznych w sprawie (dowód rejestracyjny, protokół kontroli nr (...) z (...)- str. 7 uzasadnienia decyzji). Zdaniem Sądu, formułując uzasadnienie decyzji organ uczynił to w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 kpa. Chybiony okazał się również zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 kpa poprzez dokonanie zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia i rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności. Zarówno organ I jak i II instancji decyzje o ukaraniu M F oparły na art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym. Dokonana przez organ odwoławczy zmiana polegająca na przyporządkowaniu określonych zapisów do kolumn wzoru decyzji nie miała żadnego znaczenia dla rzeczywistej podstawy prawnej orzekania, a przede wszystkim dla przedmiotu i zakresu postępowania, który nie uległ zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi za niezasadne oraz nie dostrzegając z urzędu takich uchybień przepisom prawa, które mogłyby prowadzić do jej uwzględnienia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.