II SA/Sz 320/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia odwołania W. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., Nr [...], którą odmówiono skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jednorodzinnego, wolnostojącego budynku mieszkalnego typu [...] na terenie działki nr [...] w obrębie J., gm. B., z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, co następuje: W. W. w dniu 6 lipca 20011 r. wystąpił do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji. Organ I instancji ustalił, że projektowany domek znajduje się na terenie oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B. - miejscowości J. (uchwała Nr XIX/241/96 Rady Miasta Borne Sulinowo z dnia 31 stycznia 1996 r. (Dz. Urz. Woj Koszalińskiego Nr 5, poz. 24 z dnia 8 lutego 1996 r.) symbolem MR,MN i przeznaczony jest pod wiejską jednorodzinną zabudowę mieszkaniową oraz budownictwo jednorodzinne. Dodatkowo w części ogólnej planu znajduje się zapis dotyczący "Ustaleń komunikacyjnych" nakazujący lokalizację zabudowy w odległości 20 m od linii rozgraniczającej drogi krajowej, ze wskazaniem 30 m dla budownictwa mieszkaniowego. Rozpatrujący sprawę Starosta stwierdził, że przedłożone do zatwierdzenia rozwiązanie projektowe posiada nieusuwalną wadę, bowiem największa szerokość działki wynosi 22 m i nie ma możliwości zlokalizowania budynku w linii zabudowy wynikającej z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r., nr [...], w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wnioskodawcy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W. W. złożył odwołanie do Wojewody od powyższej decyzji, w którym wniósł o pomoc w uzyskaniu pozwolenia na realizację jego i żony marzeń o własnym domku. Organ II instancji rozpatrując odwołanie wskazał, że w ustaleniach podstawowych miejscowego planu dla miejscowości J. dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MR,MN umieszczono zapis: "Siedlisko rolne, bud. jednorodzinne. Patrz ust. ogólne pkt B. Ustalenia znaczeń i programu funkcji." Zdaniem organu odwoławczego zapis ten wprost stanowi, iż dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MR,MN wraz z ustaleniami wynikający z ustaleń podstawowych obowiązują również ustalenia ogólne zawarte w punkcie "B" ustalenia znaczeń i programu funkcji (o ile nie stanowią inaczej ustalenia szczegółowe dla poszczególnych działek). W punkcie B w części dotyczącej ustaleń komunikacyjnych zawarto m.in. zapis: "Linia zabudowy od linii rozgraniczenia: - dróg krajowych - min. 20 m, wskazane 30 m dla budownictwa mieszkaniowego." W ustaleniach podstawowych planu nie ma zapisów, które upoważniałyby do zbliżenia budynku do linii rozgraniczenia drogi krajowej określonej w punkcie B. Natomiast jak wynika z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla działki nr [...] obr. J. (rysunek nr 1) przedmiotowa działka przylega bezpośrednio do działki nr [...] pozostającej w zarządzie trwałym Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad w W. Oddział w S. (droga krajowa nr [...]). Zatem ustalając usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego, należy zachować odległość minimum 20 m od linii rozgraniczenia drogi krajowej zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Ze wspomnianego powyżej projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany budynek mieszkalny został zlokalizowany w odległości 12,45 m od krawędzi jezdni drogi krajowej co narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Borne S. zobowiązującego do zachowania minimalnej odległości 20 m. Dalej Wojewoda podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego natomiast w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednak szczegółowa analiza dołączonego do projektu budowlanego rysunku projektu zagospodarowania terenu wykazała, że przewidziana pod zabudowę działka nr [...] ma kształt nieregularnego czworokąta (oznaczonego na rysunku jako ABCD) o dwóch przeciwległych bokach dłuższych i dwóch krótszych. Dłuższym bokiem przylega do działki nr [...] (droga krajowa nr [...]). Szerokość działki nr [...] wynosi od [...] m ([...]) do [...] m, a odległość granicy tej działki od krawędzi jezdni ok. 4,5 m. Wobec tego, że działka nr [...] ma szerokość ok. 22 m niemożliwe jest zlokalizowanie budynku przy założeniu, że odległość linii zabudowy do linii rozgraniczenia drogi krajowej wyniesie [...] m. Oznacza to, że przedłożony przez W. W. projekt budowlany nie tylko narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. ale również, że dla przewidzianej pod zabudowę działki i projektowanego budynku mieszkalnego niemożliwe jest usunięcie wskazanej nieprawidłowości. Według organu odwoławczego powyższe ustalenia potwierdziły zasadność odstąpienia przez organ I instancji od nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, bowiem w przedmiotowej sprawie treść złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, a w szczególności lokalizacja projektowanego budynku, przesądza o uznaniu planowanej inwestycji jako niedopuszczalnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. W. zarzucił organom, że nie wzięły pod uwagę faktu, iż zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy B. o opinię planowanej budowy w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której do dnia wniesienia skargi nie otrzymał. Nadto organy nie wzięły pod uwagę stanowiska autora planu, a zdaniem skarżącego stanowisko to jest istotne w sprawie. W związku z powyższym skarżący wniósł o stosowne decyzje umożliwiające podjęcie budowy na działce nr [...] w J. Wojewoda udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej okoliczności nie mogą mieć wpływu na orzeczenie. Podstawę prawną wydania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Szczecineckiego stanowi art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w myśl którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że obowiązkiem organu, przewidzianym w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest respektowanie postanowień wyrażonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji dokonały analizy zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy B. – miejscowości J., zatwierdzonego uchwałą Nr XIX/241/96 Rady Miasta Borne Sulinowo z dnia 31 stycznia 1996 r. (Dz. Urz. Woj Koszalińskiego Nr 5, poz. 24 z dnia 8 lutego 1996 r.). Prawidłowo przeprowadzona analiza doprowadziła organy do słusznego wniosku, że ustalając usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego na objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę działce nr [...], należy zachować odległość minimum 20 m od linii rozgraniczenia drogi krajowej nr [...] zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Prawidłowo też organy odniosły warunki wynikające z treści planu do przedłożonego projektu zagospodarowania terenu działki nr [...] oraz jej wielkości i kształtu. W projekcie ta minimalna odległość nie została zachowana, bowiem dom zaprojektowano w odległości 12,45 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Z uwagi na wielkość i kształt działki nr [...] nie jest możliwe zaprojektowanie zagospodarowania terenu spełniającego warunki palny, tj. umiejscowienia budynku w granicach działki i w odległości 20 m od linii rozgraniczenia drogi krajowej. Wydanie w takiej sytuacji postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z istoty swej rzeczy byłoby bezprzedmiotowe, skoro zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe wybudowanie na działce nr [...] jakiegokolwiek budynku mieszkalnego. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu odwoławczego, że projekt zawierał nieusuwalną wadę, a dostosowanie tego wniosku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest równoznaczne z całkowitym brakiem możliwości realizacji planowanej inwestycji. Wszystkie powołane wyżej przesłanki prowadzą do wniosku, że rozstrzygnięcie organu zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów prawa, w tym postępowania administracyjnego. Nadto należy wyjaśnić, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie miał obowiązku oczekiwać na opinię Burmistrza Miasta i Gminy B. Z żadnego przepisu Prawa budowlanego nie wynika taki obowiązek, a jak już wyżej wyjaśniono przepisy ustawy Prawo budowlane zobowiązują organ do dokonania takiej oceny samodzielnie, co też w sprawie miało miejsce. Podobnie przedstawia się sprawa stanowiska autora planu. Wydając decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę organ nie ma obowiązku zwracania się do autora planu o zajęcie stanowiska co do zgodności projektowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.