II SA/Sz 324/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 22/08 z wniosku P. J. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Okręgowemu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę P. J. w dniu [...] r. złożył osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 22/08. Pismem z dnia [...]r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SO/Sz 22/08 poprzez oznaczenie sądu do którego skarga jest skierowana, oznaczenie zaskarżonego orzeczenia przez podanie daty jego wydania i przedmiotu rozstrzygnięcia oraz oznaczenie podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu [...]r. P. J. wniósł pismo, w którym poinformował, że wezwanie Sądu jest dla niego niezrozumiałe i prosi o jego sprecyzowanie. Ponadto skarżący wniósł o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia służący weryfikacji wadliwych orzeczeń rozstrzygających sprawę co do istoty, w przypadku zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia. P. J. przedmiotem skargi o wznowienie postępowania uczynił sprawę o sygn. II SO/Sz 22/08, w której postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 132/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SO/Sz 22/08, o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Z urządzeń ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynika, że w wyżej wymienionej sprawie nie zostało podjęte żadne inne rozstrzygnięcie. Stosownie do treści cytowanego przepisu art. 270 ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Instytucja ta nie będzie miała zatem zastosowania do postanowień o charakterze procesowym (incydentalnym), które nie kończą postępowania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 636-637). Do tego rodzaju postępowań należy niewątpliwie postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym uznać należy, że do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SO/Sz 22/08, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, jako niekończącego postępowania w sprawie, nie ma zastosowania art. 270 ustawy, a to oznacza że skarga P. J. o wznowienie postępowania w wyżej wymienionej sprawie jest niedopuszczalna. Nadto nadmienić należy, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, brak jest bowiem racjonalnych przesłanek do uznania, że skierowane do skarżącego wezwanie Sądu było niezrozumiałe. Wezwania takie są sformalizowanym drukiem wysyłanym standardowo do skarżących w przypadku, gdy wniesiona skarga zawiera braki formalne. Ponadto, podkreślić należy, że skarżący prowadzący od wielu lat działalność skargową w sądzie administracyjnym doskonale orientuje się w obowiązującej procedurze i nieprawdopodobnym jest, aby wezwania Sądu nie zrozumiał. Za bezzasadny należy również uznać wniosek skarżącego zawarty w piśmie złożonym do Sądu w dniu [...]r. o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu, precyzującej - w domyśle - jego żądanie. Wskazany wyżej termin jest bowiem terminem ustawowym i nie może być przedłużony, ani skrócony. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 w związku z art. 270 i art. 276 ustawy, orzekł jak w sentencji.