II SA/Sz 326/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie: - art. 3 ust.1 i art. 12 ust.1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, - art.44 ust.1 pkt 1,2,3,9,10, 12 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, - pkt 1.6.3. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie wprowadzania "Krajowego programu zwalczania niektórych stereotypów Salmonelli w stadach hodowlanych gatunku kura( Gallus gallus) na 2010 r. uznał fermę drobiu stanowiącą własność P.M., położoną w [...] przy ul. [...], o numerze weterynaryjnym [...], jako ognisko choroby zakaźnej – Salmonellozy drobiu, a stado kur reprodukcyjnych – [...] kur, [...] kogutów rasy Ross – [...], w wieku [...]tyg., za zakażone pałeczkami Salmonella Typhimurium. Ponadto organ nakazał P.M.: 1. Niezwłoczny ubój lub zabicie wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego, z tym, że sztuki wykazujące objawy kliniczne choroby podlegają zabiciu; 2. Zniszczenie zwłok wszystkich sztuk drobiu padłego i zabitego, zgodnie z przepisami rozporządzenia(WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi; 3. Zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki , odchodów i innych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, w sposób, który wyklucza zanieczyszczenie pałeczkami Salmonella, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europu i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi; 4. Przeprowadzenie, pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii, dokładnego oczyszczania i odkażania budynków, w których był przetrzymywany drób ze stada zakażonego, ich otoczenia, pojazdów używanych do jego transportu oraz pozostałych przedmiotów, które mogły ulec zakażeniu, pod wykonywaniu czynności, o których mowa w pkt 1-3; Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność ochrony zdrowia ludzkiego przed salmonellozą. W dniu [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wystawił przeciwko skarżącemu P.M. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W części D Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym: - w pkt 23 akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustanawiającego obowiązek) wskazano ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z 2004 r. z późniejszymi zmianami), - w pkt 24 podstawa prawna obowiązku ( akt administracyjny) orzeczenie z dnia wskazano [...] nr [...], - w pkt 25 treść obowiązku wskazano pkt 1-4 wyżej wymienionej decyzji z dnia [...]. Tytuł wykonawczy doręczono skarżącemu w dniu [...], a w dniu [...] skarżący zgłosił do organu egzekucyjnego zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc, że: 1. tytuł wykonawczy został wystawiony z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem podano, że podstawę prawną egzekucji stanowi ustawa z dnia 11.03.2004 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, która składa się z 11 rozdziałów i 95 artykułów, 2. kolejnym dowodem, świadczącym o wadliwości tytułu wykonawczego, jest oznaczenie organu promulgacyjnego w tytule wykonawczym, jak też w postanowieniu z dnia [...] o zastosowaniu wykonania zastępczego. W obu przypadkach podano numer Dziennika Ustaw, jak też pozycję, pod którą został ogłoszony dany akt prawny, a następnie używa się zwrotu "z późniejszymi zmianami", co zdaniem skarżącego stanowi niedopuszczalną praktykę, 3. nie polega na prawdzie twierdzenie PLW w [...], zawarte w części dot. treści podlegającego egzekucji obowiązku, jakoby stado kur rasy Ross-308, liczące [...] kur i [...] kogutów, było zakażone, 4. niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna do czasu rozpatrzenia przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] odwołania skarżącego od decyzji PWL z dnia [...] nr [...], 5. skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, gdyż jego zdaniem "pospieszne działania PWL w [...] wpisują się w dalszy ciąg działań, o charakterze sabotażu g-czego" Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał za niedopuszczalny zarzut oznaczony w piśmie zobowiązanego numerem 3 i oddalił pozostałe zarzuty jako bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że P.M. w piśmie zawierającym zarzuty nie skonkretyzował podstawy prawnej tych zarzutów, jednakże z ich treści wynika, że zarzuty te oparte są na przepisie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu skarżący myli kwestię aktu prawnego stanowiącego podstawę decyzji egzekwowanej z podstawą prawną egzekucji. W formularzu stanowiący wzór urzędowym kwestia ta jest jednoznacznie określona i zgodnie z wymogami określonymi w formularzu dokument ten został wypełniony. Za niezasadny uznano zarzut niewłaściwego oznaczenia (raczej wskazania) organu promulgacyjnego, w którym został opublikowany przedmiotowy akt prawny bowiem zarzuty w tym zakresie nie są oparte o żaden przepis prawa. Natomiast zastosowanie zwrotu z "późniejszymi zmianami" jest powszechnie używanym w obrocie prawnym. Jednakże dla organu administracji państwowej istotnym czynnikiem zastosowania takiego zwrotu w tytule wykonawczym jest stosowanie tego określenia we wzorach pism, określonych rozporządzeniem Ministra Finansów, jako obowiązującym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut nieprawomocności decyzji, który zdaniem zobowiązanego miałby uniemożliwić jej egzekucję, jest niezasadny, gdyż decyzja ta jest opatrzona klauzulą natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że podlega ona wykonaniu nawet przed uprawomocnieniem. Natomiast zarzut dotyczący decyzji, a opisany w pkt 3 pisma zobowiązanego jest niedopuszczalny, gdyż dotyczy postępowania administracyjnego, a nie egzekucyjnego. W zażaleniu na to postanowienie P.M. podniósł, że: 1. lakoniczne uzasadnienie postanowienia stanowi zlepek luźnych twierdzeń, nie odnoszących się w ogóle, w sposób merytoryczny do jego zarzutów, 2. uzasadnienie postanowienia w części dotyczącej poprawności wystawionego na druku tytułu wykonawczego "jest wprost żałosne i nie zasługuje na jakąkolwiek polemikę", 3. o nieznajomości przepisów prawa świadczy sformułowania dotyczące nieprawomocności decyzji, gdyż przepisy k.p.a. nie znają takiego pojęcia, a jedynie zawierają decyzję decyzji ostatecznej w art. 16 § 1 k.p.a. Dodatkowo zobowiązany stwierdził, że w punkcie 1 pisma z dnia [...] wyraźnie podkreślił, iż zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że dokonana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii ocena zarzutów była zasadna. Podnoszone zarzuty, że stado nie było zakażone nie dotyczy czynności egzekucyjnej. W treści tytułu egzekucyjnego został wskazany akt normatywny stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek oraz wskazana została podstawa prawna obowiązku – akt administracyjny – decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nr [...], której treść była skarżącemu znana. W decyzji była podana szczegółowa podstawa prawna działania Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Stawiane zarzuty zostały przez organ I instancji przeanalizowane i wyjaśnione, nie dotyczyły one okoliczności wskazanych w art. 33 pkt 1-9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.M. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 27 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niespełnienie wymogów poprzez prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wadliwy tytuł egzekucyjny, niezawierający wszystkich wymaganych prawem elementów. Wadliwie została wskazana podstawa prawna prowadzonej egzekucji administracyjnej, Przedmiotowy tytuł wykonawczy nie zawiera klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, - art. 33 ust. 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, - art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, - art. 7, 77, oraz 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, - art. 124 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, ewentualnie o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dokonując w powyższej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydaniu zaskarżonego postanowienia w I, jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji wydane zostały w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w stosunku do dłużnika P.M., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Lekarza Weterynarii. Środki ochrony prawnej przysługujące uczestnikom postępowania egzekucyjnego po jego wszczęciu, w tym zarzuty do postępowania egzekucyjnego, prawo zgłoszenia których służy zobowiązanemu, mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji oznacza, że nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Powyższą zasadę wyraża art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiący, iż organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty zawarte w pkt [...] pisma z dnia [...], w zażaleniu i skardze kwestionujące ustalenie "jakoby stado kur i kogutów było zakażone". Zasadnie zatem organy egzekucyjne uznały, że podnoszona okoliczność, iż stado nie było zakażone nie dotyczy czynności egzekucyjnych i prowadzenie na tą okoliczność postępowania dowodowego w postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy powinien spełniać wymogi w tym przepisie określone oraz być sporządzony według ustalonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych wzoru (art. 26 § 1 tej ustawy). Dla egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a takie objęte są tytułem wykonawczym w rozpoznawanej sprawie, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137 poz. 1541 ze zm.) określił wzór tytułu wykonawczego TYT – 3 zamieszczony w załączniku Nr 24. Z treści zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że doręczony skarżącemu odpis tytułu wykonawczego zawierał wymagane ww. przepisami elementy i został sporządzony według ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z załączniku Nr 24 wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Za niezasadny należy uznać zarzut, że tytuł wykonawczy będący podstawą prowadzonej egzekucji jest wadliwy, bowiem "zgodnie z art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie podstawy prawnej egzekucji administracyjnej, która zdaniem skarżącego została wskazana wadliwie". Rozważając zasadność tego zarzutu, tj. prawidłowość wskazanej w tytule wykonawczym podstawy prowadzonej egzekucji należy rozróżnić podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy) od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 ww. ustawy). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek. Z kolei mówiąc o podstawie prawnej prowadzonej egzekucji należy przez to rozumieć przepisy, z mocy których dopuszczalne jest prowadzenie obowiązków administracyjnych danego rodzaju. W wystawionym tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana podstawa prawna egzekwowanego obowiązku – decyzja z dnia [...] nr [...] i akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek) – ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. W treści decyzji z dnia [...] została dokładnie podana podstawa prawna jej wydania, a zatem pominięcie w rubryce akt normatywny artykułów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, artykułów ustawy będących podstawą prawną nałożonych obowiązków stanowi uchybienie nie mające wpływy na wynik sprawy. Strona skarżąca zakwestionowała (powołując się na art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) prawidłowość podstawy prawnej prowadzonej egzekucji administracyjnej. Organ wystawiający przedmiotowy tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym jako podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazał na przepis art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Powołany w tytule wykonawczym art. 2 § 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie opublikowania tekstu jednolitego ustawy z 2002 r. – tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm. – stanowił o egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Aktualnie zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 24, poz. 1954 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym. Błąd jaki wystąpił w tytule wykonawczym był wynikiem pomyłki, która jednak nie ma wpływu na prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego. Wystawiony tytuł wykonawczy nie budzi wątpliwości co do charakteru, rodzaju egzekucji jaka ma być prowadzona na jego podstawie i z całą pewnością nie można stwierdzić, iż miało miejsce istotne naruszenie prawa, a jedynie oczywista omyłka, która nie miała wpływu na wynik postępowania. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 10 tytuł wykonawczy winien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. W rubryce [...] tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] zawarto klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie zawiera klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt II skargi, dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, podnieść należy, że zarzuty są instytucją sformalizowaną. Zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej). Jeżeli więc zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego ograniczy je wyłącznie do jednej lub kilku podstaw wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów w szczególności w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem Sądu, skarżący w toku postępowania egzekucyjnego nie zgłaszał zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej). Potwierdza to uzasadnienie organu I instancji, w którym wskazano, "że skarżący nie skonkretyzował podstawy prawnej zarzutów, jednak z ich treści wynika, że w istocie zarzuty te oparte są na przepisie art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1961 r. o postępowaniu egzekucyjnym. Również organ II instancji uzasadnieniu postanowienia z dnia 21.01.2011 r. stwierdził, że stawiane zarzuty "nie dotyczyły okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Skoro skarżący nie zgłosił zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w toku postępowania i tym samym zarzut ten nie został rozpoznany, to za nietrafny należy uznać zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art.124 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do zgłoszonych zarzutów. Reasumując stwierdzić należy, ze zaskarżone postanowienia są prawidłowe, a podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.