II SA/Sz 328/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na uchwałę Rady Gminy Karnice z dnia 15 marca 2011 r. Nr V/30/2011 w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego p o s t a n a w i a: przywrócić termin do złożenia skargi Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 328/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę W.S. na uchwałę Rady Gminy Karnice z dnia 15 marca 2011 r., Nr V/30/2011 w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego, z powodu przekroczenia ustawowego terminu do jej złożenia. Powyższe postanowienie zostało ogłoszone na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. na którą stawił się skarżący wraz ze swoim pełnomocnikiem adwokatem P.S. W dniu [...] W.S. osobiście złożył w siedzibie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy Karnice z dnia 15 marca 2011 r. Nr V/30/2011. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca podniósł, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy, wskutek błędnego i niekompletnego pouczenia, którego udzielił radnemu Przewodniczący Rady Gminy [...] na sesji, podczas której podjęto zaskarżoną uchwałę. Zdaniem W.S., pouczenie ograniczało się do poinformowania o możliwości złożenia odwołania od przedmiotowej uchwały, w terminie siedmiodniowym, nie wskazywało przy tym sposobu i trybu odwołania. Ponadto wnioskodawca zwrócił uwagę, że pierwotnie nie odnotowano w protokole posiedzenia Rady Gminy [...] z dnia [...]. faktu pouczenia go o możliwości zaskarżenia uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego, a wzmianka dotycząca pouczenia została zaprotokołowana dopiero po jego interwencji. Zdaniem W.S. obowiązek poinformowania skarżącego o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia ciążył na organie, stosownie do art. 112 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach, w ocenie wnioskodawcy, nie miał on wpływu na niedochowanie terminu do złożenia skargi, podnosząc przy tym, że dochował należytej staranności, której można wymagać od obywatela, wskazując ponadto, że na etapie wniesienia skargi działał samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Do wniosku dołączono kserokopię wyciągu z protokołu [...] Sesji Rady Gminy [...] z dnia [...] W odpowiedzi na wniosek udzielony pismem z dnia [...] Przewodniczący Rady Gminy [...] wniósł o jego odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że organ nie miał żadnego prawnego obowiązku pouczania radnego o trybie odwołania od uchwały Rady Gminy, natomiast Przewodniczący Rady jedynie "grzecznościowo wspomniał, że radny może się odwołać do WSA w ciągu 7 dni od doręczenia uchwały" i dalej, że: "Przewodniczący jednak w żaden sposób nie wprowadził w błąd radnego, podając niewłaściwy tryb składania skargi, ponieważ o sposobie złożenia skargi Przewodniczący nic nie mówił" zakładając, że każdy radny taką wiedzę posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 w/w ustawy), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2), równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że skoro przy wniesieniu skargi do sądu administracyjnego w trybie ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190), nie obowiązuje przepis art. 54 § 1 ustawy p.p.s.a. nakazujący złożenie skargi za pośrednictwem organu, konsekwentnie należy uznać, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia tejże skargi następuje również bezpośrednio do sądu. W tej sytuacji nie znajduje zastosowania art. 87 § 3 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy są przedmiotem skargi. Wynikający z art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jest warunkiem rozpoznania wniosku, którego badanie następuje w pierwszej kolejności przed dokonaniem jego merytorycznej oceny. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy W.S. osobiście uczestniczył w dniu [...] w posiedzeniu Sądu, na którym ogłoszono postanowienie o odrzuceniu Jego skargi. Wobec powyższego złożony w dniu [...] przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy dokonać oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę, która mogła uniemożliwić dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wyjątkowe zapisy art. 205 ust. 1 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, określające sposób liczenia upływu terminu do wniesienia m.in. skargi, przez który należy rozumieć dzień jej złożenia w sądzie. Zdaniem Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wnioskodawca uzasadnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skarżący mógł pozostawać w mylnym przekonaniu, że na wzór procedury regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi określonej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadą jest, że złożenie skargi do Sądu w ostatnim dniu terminu, poprzez nadanie jej w polskim urzędzie pocztowym stanowić będzie o zachowaniu terminu do jej złożenia (podobnie jak w postępowaniu administracyjnym). Zwrócić tu należy uwagę, że nawet kierując się niejednolitym w tej materii orzecznictwem sądowoadministracyjnym u skarżącego mogło wystąpić błędne przeświadczenie co do sposobu i trybu wniesienia skargi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 38 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 575/11; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 148/11). Przepisy regulujące tryb wnoszenia skargi mogą zatem budzić wątpliwości interpretacyjne, o czym świadczą powołane wyżej orzeczenia. Nie bez znaczenia jest też fakt, że pouczenie organu, co do sposobu i trybu zaskarżenia przedmiotowej uchwały - mimo braku ustawowego obowiązku dotyczącego pouczenia we wskazanym zakresie - było nieprecyzyjne, co więcej ze stanowiska Rady Gminy [...], zaprezentowanego chociażby w odpowiedzi na skargę wynika, że sam organ pozostawał w mylnym przeświadczeniu, co do sposobu złożenia skargi do Sądu uznając, że powinna być ona złożona za jego pośrednictwem. W tym stanie rzeczy mając na względzie również to, że skarżący działał na etapie wnoszenia skargi bez profesjonalnego pełnomocnika oraz wyjątkowo krótki termin do wniesienia skargi, dodatkowo zawężony konicznością złożenia w tymże terminie skargi do sądu, fakt jej rzeczywistego wniesienia przez skarżącego w terminie siedmiu dni (według zasad ogólnych wynikających z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz realizację zasady realnego zapewnienia stronom prawa do sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w petitum postanowienia.