II SA/Sz 329/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór pojazdów I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 130a ust.10f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia R. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór pojazdów – uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zwrocie koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdów i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosków R.z dnia [...]r. przyznał R. zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem i wynagrodzenie za dozór [...] niżej wymienionych pojazdów, w łącznej kwocie [...] zł, tj. za [...] dni dozoru po stawce [...]zł brutto (liczonej do dnia [...]r.) oraz [...]zł brutto (liczonej od dnia [...]r.): - [...]o numerze rejestracyjnym [...]za okres od dnia [...]r. do dnia [...]., tj. [...]; - [...]o numerze rejestracyjnym [...]za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. [...]; - [...]o numerze rejestracyjnym [...]za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. [...]; - [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. [...]; - [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. [...]; - [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., tj. [...]; Jednocześnie Prezydent Miasta odmówił zwrotu kosztów wynagrodzenia po stawce wskazanej przez stronę w wysokości przewyższającej kwotę [...] zł brutto (za okres do [...]r.) oraz przewyższającej kwotę [...]zł brutto (za okres po [...]za każdą dobę dozoru nad pojazdami. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Spółka R. Zdaniem Spółki zaskarżone postanowienie rozstrzyga kwestie nie objęte jej wnioskami, bowiem dotyczyły one jedynie przyznania wynagrodzenia za dozór i nie obejmowały zwrotu koniecznych wydatków. Skoro zwrot koniecznych wydatków następuje na wniosek przechowującego brak było podstaw do prowadzenia w tym zakresie postępowania i rozstrzygania. Ponadto, w ocenie strony, organ I instancji powinien był uwzględnić okoliczność, że wyznaczenie jej do przechowania pojazdów usuniętych z drogi nastąpiło w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez organ - Prezydent Miasta ogłosił konkurs na świadczenie tych usług. Integralną częścią oferty Spółki był cennik na usługi przechowania pojazdów, który organ zaakceptował. Spółka podniosła, że skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa zasad ustalania wynagrodzenia dla dozorcy w orzecznictwie sądowym przyjęto, że organ powinien posiłkować się art. 836 K.c., zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia nie została określona w umowie lub taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W ocenie skarżącej Spółki, skoro wynagrodzenie zostało określone w cenniku zaakceptowanym przez organ, ustalenie wysokości wynagrodzenia poprzez porównanie z innymi przedsiębiorcami jest bezzasadne. Niezależnie od tego Spółka podniosła, że zastosowana przez organ I instancji metoda porównawcza narusza prawo, bowiem przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach. Porównanie dokonane przez organ I instancji nie spełnia tego wymogu. Strona podała nadto, że nie są jej znane przypadki, aby parkingi depozytowe stosowały rozliczenie w formie abonamentu, a następnie dzieliły stawkę miesięczną na doby. Organ I instancji ustalając wynagrodzenie w ten sposób miał na celu jego zaniżenie, bowiem dobowy koszt przechowania na parkingach w [...] jest wyższy i zależny od standardu parkingu. Ponadto do porównania należałoby zastosować stawki z innych parkingów depozytowych o zbliżonym standardzie, stosowane w tym samym okresie z innych miast o podobnej wielkości. Dopiero bowiem posłużenie się dla prawidłowego obliczenia wynagrodzenia za dozór, stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwoli na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia, w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r. wskazało, że kwestie usuwania pojazdów z drogi, ich przechowania oraz zapłaty związanych z tym kosztów uregulowane zostały w przepisach art. 50 a oraz 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (zwanej dalej "Prd"). Przepis art. 130a ust. 1 Prd wskazuje przypadki obligatoryjnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli. W przepisie art. 130a ust. 2 Prd wskazane są natomiast przypadki fakultatywnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia ich w inny sposób. Organ ten wyjaśnił dalej, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie (art. 130a ust. 5c Prd). Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych (art. 130a ust. 5f Prd). Natomiast zgodnie z art. 130a ust. 10 Prd starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie [...]miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), z uwzględnieniem przepisów ustawy Prd (art. 130a ust. 10f Prd). Podmiot przechowujący pojazd usunięty w trybie art. 130a Prd jest, na mocy odesłania do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej "EgzU"), uważany za dozorcę zajętej ruchomości. Zasady przyznawania wynagrodzenia dozorcy określa przepis art. 102 § 2 EgzU, który stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Jednocześnie zgodnie z § 4 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium podało, że w niniejszej sprawie R. wnioskami z dnia [...]r. zwróciła się do organu I instancji o wynagrodzenie za przechowanie pojazdów: [...] od dnia [...]r., [...], od dnia [...]r., [...] od dnia [...]r., [...], od dnia [...]r., r. W postanowieniu z dnia [...] wydanym w przedmiotowej sprawie, organ ten wskazał, że przepis art. 102 § 2 EgzU przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zarówno zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, jak i wynagrodzenie za dozór następuje na żądanie dozorcy. To dozorca jest dysponentem swojego roszczenia i od niego zależy czy wystąpi ze stosownym żądaniem. Może on żądać przyznania zarówno zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór, ale także tylko przyznania wynagrodzenia, bądź zwrotu wydatków związanych z dozorem. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera regulacji dotyczących wszczęcia postępowania w przypadku zgłoszenia żądania przez dozorcę, wobec tego stosownie do postanowień art. 18 EgzU, odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zatem R. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów, to zdaniem Kolegium, organ instancji powinien orzec jedynie w tym zakresie. Jeżeli organ I instancji uznał, że z uwagi na szczególnie ważny interes strony należy wszcząć z urzędu postępowanie również w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, to stosownie do art. 61 § 2 K.p.a., powinien był uzyskać na to zgodę Spółki, a w razie jej nieuzyskania umorzyć postępowanie. Prowadząc postępowanie organ I instancji nie wystąpił do strony i nie uzyskał stosownej zgody, przez co w konsekwencji orzekł ponad żądanie strony. Z tego względu, uznając zarzut zażalenia w tym zakresie za uzasadniony, Kolegium orzekło o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zwrocie koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdów i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Odnośnie do wynagrodzenia za dozór, organ odwoławczy wyjaśnił, że w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż przepis art. 102 § 2 EgzU nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 K.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W ocenie Kolegium, nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka - wyznaczona przez organ administracji publicznej do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują zarówno unormowania umowne, jak również taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ ten podkreślił, że nie jest taryfą w rozumieniu powołanych przepisów uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 Prd. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Wyrażany jest też pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi. Jednocześnie posłużenie się - przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór - stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi. W świetle powyższego za nieuzasadnione Kolegium uznało żądanie skarżącej ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów w wysokości 36,60 zł za dobę stosownie do uchwały Rady Miasta Szczecina, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 Prd (zgodnie z wnioskami strony z dnia [...].), ani stosownie do umowy nr [...] zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Gminą Miasto, a skarżącą Spółką w trybie art. 130a ust. 5 Prd (zgodnie z zarzutem zażalenia). Organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zarówno w zakresie wysokości stawek stosowanych przez parkingi depozytowe, jak i inne parkingi strzeżone. Pismami z dnia [...] r. organ I instancji zwrócił się do organów, które w ramach obowiązków ustawowych współpracowały z parkingami depozytowymi z prośbą o wskazanie stawek, według których organy te rozliczały się z parkingami, tj. Komendanta Miejskiej Policji, Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Celnego, Dyrektora Izby Celnej. Z uzyskanych informacji wynikało, że w latach [...] r. (a więc w okresie za jaki przyznano wynagrodzenie w niniejszej sprawie) Izba Celna i Komenda Miejska Policji miały zawarte umowy o wykonywanie usługi przechowania pojazdów z firmą D. i rozliczały według stawki dobowej [...] zł netto + podatek VAT wg stawki obowiązującej w momencie powstania obowiązku podatkowego (Izba Celna) i [...] zł brutto (Komenda Miejska Policji). Pozostałe organy przekazały informacje, które dotyczyły wysokości stawek z lat wcześniejszych lub podały, że nie przechowują pojazdów na parkingach "zewnętrznych". Z uwagi na fakt, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie w istocie jednego podmiotu prowadzącego parking depozytowy, który rozliczał się według dwóch różnych stawek, Kolegium uznało, iż zasadne jest przyjęcie stawki wyższej - korzystniejszej dla strony. Iloczyn ustalonej stawki ([...]zł brutto za okres [...]. i [...]zł + 23% VAT, tj. [...]zł brutto za okres od dnia [...]r.) i ilości dni dozoru [...] pojazdów (w sumie [...] dni) stanowi kwotę wynagrodzenia za dozór, tj. [...]zł. Dodatkowo organ I instancji dokonał analizy stawek opłat stosowanych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone na terenie miasta [...]. Analiza ta wykazała, że stawki opłat abonamentu miesięcznego (najbardziej zbliżonego do długotrwałego przechowania pojazdu) wąchają się od [...] zł do [...] zł, "pojazdodoba" przechowania pojazdu to [...]zł (średnio [...] zł). Zdaniem organu odwoławczego, ww. analiza pozwala na wniosek, że stawka żądana przez stronę w wysokości [...] zł znacznie przekracza wysokość opłat abonamentowych, a nawet incydentalnego przechowania, którego dobowa stawka wynosi średnio [...] zł. Jednocześnie analiza ta dowodzi, że górna stawka [...] zł brutto za "pojazdodobę" odpowiada stawkom pobieranym za przechowanie pojazdów zabezpieczonych przez Policję i Izbę Celną. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium wskazało, że do ustalenia wysokości wynagrodzenia przyjęto stawkę stosowaną przez parking, na którym przechowywane były pojazdy usunięte z drogi, jak i zabezpieczone do postępowań określonych organów. Organ I instancji dokonał analizy stawek stosowanych przez parking depozytowy i inne parkingi strzeżone, jednakże ostatecznie do wyliczenia wysokości wynagrodzenia przyjął stawkę stosowaną przez parking depozytowy. Dodatkowa analiza stawek stosowanych przez inne parkingi strzeżone pozwoliła na wniosek, że przyjęta do ustalenia wynagrodzenia stawka jest prawidłowa. Niezależnie od powyższego Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zakres obowiązków "przechowawcy depozytowego" i "przechowawcy parkingu strzeżonego" różni się nieznacznie. W obu przypadkach pojazdy pozostawiane są na parkingu oświetlonym, ogrodzonym i strzeżonym całodobowo. W przypadku dozorowania pojazdów parking strony, na mocy zawartej umowy, zobowiązany był prowadzić rejestr zleceń (inne parkingi również prowadzą ewidencję pojazdów przechowywanych godzinowo, dobowo, abonamentowo), pobierać opłaty i wystawiać rachunki (co wykonują również inne parkingi), zapewnić całodobową łączność telefoniczną i całodobową dyspozycyjność pracowników niezbędnych do realizacji usługi przechowania (skoro inne parkingi są dozorowane, strzeżone to posiadają łączność i pracowników lub firmy do strzeżenia parkingów) itd. Zakres obowiązków parkingu strony, wynikający z zapisów umowy, różni się od zakresu obowiązków innych parkingów tym, że parking strony zobowiązany był do przyjęcia każdego pojazdu usuniętego z drogi w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz do przestrzegania przepisów dotyczących współdziałania z podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usuwaniu pojazdu (obowiązek wydania pojazdu po okazaniu zezwolenia oraz informowania organu wydającego dyspozycję o nieodebraniu pojazdu przez właściciela w terminie [...] miesięcy od dnia usunięcia). W ocenie organu, trudno uznać, aby różnice te miały znaczący wpływ na wysokość wynagrodzenia z tytułu przechowania pojazdu, w szczególności po stawce [...]zł. Ponadto wartość przechowywanych pojazdów - porzuconych, całkowicie zużytych, ostatecznie oddanych do stacji demontażu - odpowiadała wartości złomu. Tym samym obowiązki i ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanych pojazdów były znikome. Organ odwoławczy podał również, że organ I instancji przyjął, iż tak określona wysokość stawki dotyczy całości usługi, tj. kosztów i wynagrodzenia za przechowanie. Natomiast, zdaniem Kolegium, w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zasadne jest przyjęcie, że ustalona stawka może dotyczyć wyłącznie wynagrodzenia za dozór. Ponadto ustalenie wysokości stawki stosowanej przez "D". w rozliczeniach z dwoma podmiotami jest wystarczające do obliczenia i przyznania Spółce należnego wynagrodzenia. Tym samym nie jest konieczne prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie stawek stosowanych przez inne parkingi depozytowe, w tym samym okresie, w innych miastach o podobnej wielkości. Reasumując Kolegium wyjaśniło, że wynagrodzenie przyznano za okres od dnia [...]r., bowiem pismem z dnia [...]r. organ I instancji przekazał wnioski strony do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu rozpatrzenia w części dotyczącej okresu przed [...]r. W tym zakresie zostanie więc wydane odrębne postanowienie. Jako końcową datę, za którą przyznano wynagrodzenie przyjęto daty odbioru pojazdów z parkingu i oddania ich do stacji demontażu. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Spółkę R. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8 i 77 K.p.a. i wniosła o uchylenie zarówno postanowienia Prezydenta Miasta jak i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ wydając postanowienie całkowicie pominął zarzut strony podniesiony w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta dotyczący ustalenia stawki dobowej za przechowanie pojazdu we wcześniejszym postępowaniu, w którym wybrano ofertę Skarżącej. Brak włączenia dowodów z tamtego postępowania uniemożliwia stwierdzenie, czy Rada Miasta podejmując uchwałę o wysokości stawek za przechowanie pojazdów uwzględniła w niej kryteria przewidziane prawem. Nieuwzględnienie tamtego postępowania narusza także zasadę zaufania do organów państwa. Wyrażając zgodę na wykonywanie przechowania pojazdów na potrzeby postępowania administracyjnego Skarżąca opierała się na ustalonych i zaaprobowanych przez właściwy organ stawkach. Późniejsze ich ustalenie /po wykonaniu usługi/ na znacznie niższym poziomie pozbawia Skarżącą należnego jej wynagrodzenia i narusza jej słuszny interes. Organ realizując zasadę dokładnego wyjaśniania wszelkich okoliczności sprawy powinien był uwzględnić także wyniki postępowania administracyjnego, w którym Skarżąca została wybrana do realizacji zadania przechowania pojazdów. W ocenie Skarżącej, także ustalenia SKO jakoby Prezydent Miasta dokonał rzetelnej analizy porównawczej dotyczącej poziomu cen za przechowanie pojazdów usuniętych z drogi na podstawie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym są błędne. W rzeczywistości nie doszło bowiem do żadnego porównania. Organ oparł się na cenniku jednego podmiotu, który dodatkowo w tym okresie nie przechowywał pojazdów usuniętych z drogi. Podmiot ten prowadził usługi na podstawie umów cywilnych z organami państwa zawieranych w wyniku przetargów, gdzie główną przesłankę wyboru stanowiła cena. Stosował on politykę zaniżania cen do poziomu utraty płynności finansowej. Prezydent Miasta powinien znać te fakty, ponieważ przedsiębiorca ten wypowiedział umowę na przechowanie pojazdów z powodu nieopłacalności także jemu. Przyjęcie stawki jednego podmiotu nie może być w żadnym stopniu uznane za porównanie. Orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu postanowienia SKO wyraźnie wskazują, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce przechowującej pojazdy organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe, dozorujące pojazdy usunięte z drogi. SKO także błędnie przyjmuje, że zakres obowiązków przechowawcy parkingu strzeżonego i dozorcy pojazdów usuniętych z drogi różni się nieznacznie. Jak organ sam wskazał dozorcę zobowiązany jest do przyjęcia każdego pojazdu usuniętego z drogi, co determinuje zachowanie znacznie większych przestrzeni parkingu. Zdarzały się bowiem sytuacje, kiedy występowała konieczność umieszczenia na parkingu kilku dużych samochodów ciężarowych jednocześnie. Pojazdy umieszczane na parkingu często były zamknięte, bez możliwości kierowania, wymagające dużo miejsca na rozładunek. Dużo większa musi być też powierzchnia przeznaczona na komunikację, ponieważ pojazdy dostarczane są przez pomoc drogową. Część pojazdów ze względu na uszkodzenia musi być rozładowywana i przemieszczana na parkingu za pomocą wózka widłowego. Powyższe, zdaniem Spółki, powoduje, że zwykły parking strzeżony może mieć znacznie niższe ceny. Jednak żadna z tych okoliczności nie została w żaden sposób wyjaśniona. Żaden organ nie zwrócił się o wskazanie tych różnic. Oba organy bezpodstawnie, bez wskazania i udokumentowania swojego stanowiska wskazały, że nie widzą istotnych różnic w prowadzeniu tych dwóch rodzajów działalności. Także obowiązek wydania pojazdu na wezwanie organu bez wcześniejszego uiszczenia należności jest istotną przesłanką wyróżniająca parking depozytowy. Konieczność oczekiwania na wynagrodzenie po kilka lat także uzasadnia podniesienie jego wysokości. I w tym przypadku organy bezpodstawnie przyjęły, że ta okoliczność nie ma wpływu na wysokość wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony był jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z przyczyn innych, niż w niej podniesione. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz.1954 ze zm.), zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. przyznał R. zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem i wynagrodzenie za dozór [... (wymienionych w treści postanowienia) pojazdów, w łącznej kwocie [...] zł, tj. za [...] dni dozoru po stawce [...]zł brutto (liczonej do dnia [...]r.) oraz [...]zł brutto (liczonej od dnia [...]r.). Jednocześnie organ ten odmówił zwrotu kosztów wynagrodzenia po stawce wskazanej przez stronę w wysokości przewyższającej kwotę [...]zł brutto (za okres do [...]r.) oraz przewyższającej kwotę [...]zł brutto (za okres po [...]r.) za każdą dobę dozoru nad pojazdami. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., organ odwoławczy uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zwrocie koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdów i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. W pozostałej natomiast części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 124 § 1 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Zgodnie natomiast z treścią art. 124 § 2 § K.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy podkreślić należy wagę oraz znaczenie jednego z wyżej wymienionych elementów postanowienia, to jest rozstrzygnięcia, albowiem przesądza ono o istocie sprawy, o udzielonym stronie uprawnieniu, względnie o nałożeniu obowiązku. W rozstrzygnięciu postanowienia dochodzi do konkretyzacji prawa, zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiająca sprawę w tej formie. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania. Winno być ono sformułowane jasno i precyzyjnie, bez niedomówień, czy możliwości różnej interpretacji, tak aby było zrozumiałe bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem postanowienia. W przypadku obowiązku sporządzenia uzasadnienia stanowi ono integralną część postanowienia, natomiast jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu II instancji nie spełnia opisanych wyżej wymogów, nie zawiera bowiem wyraźnego wskazania kwoty należnej Spółce z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdów wymienionych we wniosku. W świetle zawartego w nim rozstrzygnięcia niemożliwym jest jednoznaczne ustalenie, w jakiej kwocie przyznane zostało Spółce wynagrodzenie i w oparciu o jakie stawki. Zaznaczyć przy tym należy, że rozstrzygnięcie postanowienia wydanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winno być sformułowane jasno i bez niedomówień tak, aby mogło być ono należycie wykonane lub wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Należało zatem uznać, że nieprecyzyjne rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia stanowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 124 § 1 i 2 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ze względu na rodzaj stwierdzonego uchybienia i jego skutki zbędne było odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu drugiej instancji będzie wyeliminowanie wskazanych wyżej uchybień. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. W kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy.