II SA/Sz 332/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Nr [...], II zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. B. kwotę [...] zł ( [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania Podaniem z dnia [...] r. T. B. zwrócił się do Burmistrza Miasta z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...], w [...] przy ul. [...], pod inwestycję polegającą na budowie budynku usługowo – handlowego wraz z przyłączami. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) i art. 101 § 1 kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Burmistrz Miasta zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie na okres [...] miesięcy od dnia złożenia wniosku. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalony uchwałą z dnia [...] r., Nr [...], z dniem [...] r. stracił moc obowiązywania i aktualnie trwają prace nad sporządzeniem nowego miejscowego planu. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. B. podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Burmistrza w kwestii zawieszenia postępowania i powołania jako podstawy prawnej art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż uważa, że w tej sytuacji przepis ten zastosowano wybiórczo. Zgodnie z cytowanym artykułem postępowanie podejmuje się jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zdaniem skarżącego uchwalenie nowego planu w okresie zawieszenia postępowania w jego sprawie jest nierealne, zatem należy podjąć działania mające na celu przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia T. B. na postanowienie Burmistrza Miasta w dniu [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, iż unormowania zawarte w obowiązującej od 11 lipca 2003 r. ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i przepisy te nie naruszają ogólnych zasad zawieszenia postępowania określonych w art. 97-103 kpa. Stosownie do art. 62 ust. 1 tej ustawy, dla obszarów nie objętych ustawowym obowiązkiem sporządzenia i ustanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić, co oznacza, że zawieszenie to zależy od uznania właściwego w sprawach tego postępowania organu gminy. Organ ten jest uprawniony do zawieszenia tego postępowania na czas oznaczony, nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, przy czym ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie w dwóch przypadkach: jeżeli w okresie dwóch miesięcy od dnia zawieszenia rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu bądź gdy w okresie zawieszenia rada nie uchwaliła planu lub jego zmiany. W przedmiotowej sprawie zaistniała postawa do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, bowiem Rada Miejska w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy miejskiej [...]. Zmianami tymi objęto m. in. obszar na którym położona jest działka wskazana we wniosku. Ponadto w dniu rozstrzygnięcia sprawy, tj. [...] r. miejscowy plan dla tego obszaru już nie obowiązywał, bowiem z dniem [...] r. na mocy art. 87 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stracił ważność. Odnośnie argumentacji podniesionej przez T. B. w zażaleniu, Kolegium uznało, że nie może ona podważać zasadności wydania przez organ kwestionowanego postanowienia, gdyż art. 62 ust. 1 ww. ustawy daje możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bez konkretnej przyczyny, co oznacza, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ustawodawca pozostawił uznaniu organu orzekającego o warunkach zabudowy. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył T. B. Skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 7 i 77 kpa. Nadto podniósł, że Kolegium wydało swoje postanowienie w dniu [...] r., czyli po upływie dwóch miesięcy od daty wpływu jego wniosku do Burmistrza Miasta. SKO rozpoznając zażalenie nie zbadało, czy Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu. Brak stosownej uchwały daje podstawę Kolegium przy rozpatrywaniu Jego zażalenia o uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania i ponownym jego rozpatrzeniu ze wskazaniem przystąpienia do procedury związanej z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast art. 62 zdaniem skarżącego może być stosowany tylko w wyjątkowych sprawach, w których istnieje realna szansa na opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego w krótkim czasie. W tym przypadku szansy takiej nie ma, a nadto przez błędne działania organy narażają Go na poważne straty materialne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z przepisami prawa doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli rada gminy przewiduje podjęcie lub podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zawiesić" oznacza, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że rozstrzygnięcie w tym zakresie oparte jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Okoliczność jednak, że przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji nie oznacza, że rozstrzygnięcie w tym zakresie może być dowolne i nie zwalnia samo przez się tego organu od obowiązku wnikliwego i logicznego uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa). W przedmiotowej sprawie organy administracji nie zastosowały się do powyższej zasady, gdyż zawieszając postępowanie w sprawie nie wyjaśniły przesłanek swego rozstrzygnięcia. Powołanie się na fakt podjęcia przez Radę Miejską uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części gminy – Miasto [...] i wskazanie, że działka skarżącego znajduje się w granicach terenu objętego zmianami, nie stanowi wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska. Wskazane okoliczności stanowią elementy stanu faktycznego, który przed wydaniem rozstrzygnięcia winien być rozpatrzony w świetle przepisu prawa materialnego (art. 62 ust. 1 ww. ustawy), a następnie rozważania te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Organy w szczególności winny rozważyć czy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie wniosku skarżącego z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem tylko w takim przypadku zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowieniu organu pierwszej instancji brak jest rozważań w tym zakresie, co narusza przepis art. 107 § 3 kpa i powoduje, że Sąd nie może skontrolować czy podjęte rozstrzygnięcie nie jest dowolne i czy wydane zostało z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy, a o kosztach na podstawie przepisu art. 200.