II SA/Sz 336/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. , znak: [...] Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta S. orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji pracy. Od powyższej decyzji M. K. wniósł odwołanie, w którym wyjaśnił, że nieprawdą jest, iż po raz drugi odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, ponieważ ofertę pracy otrzymał tylko raz. Wyjaśnił, że podczas spotkania z doradcą zawodowym w dniu [...] otrzymał skierowanie do firmy N. na stanowisko agenta ubezpieczeniowego. W dniu [...] zgłosił się do wskazanego pracodawcy i podczas rozmowy kwalifikacyjnej dowiedział się, że praca związana jest z biegłą obsługą komputera. Poinformował wówczas pracodawcę, że w wyniku wypadku stracił wzrok w jednym oku i z tego powodu ma ograniczenia dotyczące pracy przy komputerze. W konsekwencji odmówiono mu zatrudnienia wpisując adnotację na skierowaniu do pracy w pozycji "kandydat nie zostanie zatrudniony" z powodu "ograniczeń pracy przy komputerze". Ponadto uważa, że zaproponowano mu pracę na umowę zlecenie, która jest umową cywilnoprawną, co powoduje naruszenie definicji zatrudnienia, określonej w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stwierdził, że nie ma podstaw do pozbawienia go statusu bezrobotnego, ponieważ nie odmówił podjęcia pracy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że z akt sprawy wynika, iż M. K. zarejestrował się po raz kolejny w urzędzie pracy w dniu [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z danych, przekazanych przez stronę podczas rejestracji w urzędzie pracy i zawartych w rejestrze osób bezrobotnych wynika, że strona posiada wykształcenie wyższe, zawód wyuczony - specjalista do spraw marketingu i handlu, zawód wykonywany - brak zapisów. W dniu rejestracji w urzędzie pracy strona otrzymała informację na temat praw i obowiązków osoby bezrobotnej. W dniu [...] organ I instancji wydał stronie skierowanie do pracy do firmy N. na stanowisko agenta ubezpieczeniowego. Przedstawiona stronie propozycja pracy dotyczyła zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia z miesięcznym wynagrodzeniem brutto od [...] zł. Organ zatrudnienia jednocześnie wyznaczył stronie termin stawiennictwa w PUP na dzień [...] w celu dostarczenia odpowiedzi pracodawcy na skierowanie do pracy. Strona zgłosiła się w wyznaczonym terminie i przedłożyła odpowiedź pracodawcy, który w rubryce skierowania "kandydat nie został zatrudniony z powodu" umieścił wpis cyt. "ograniczeń pracy przy komputerze, kandydat oczekuje na grupę inw.". Z uwagi na powyższe organ I instancji skierował stronę na badania lekarskie umożliwiające wydanie opinii o przydatności zawodowej do pracy jako agent ubezpieczeniowy. W dniu [...] strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż nie ma przeciwskazań okulistycznych do pracy przy komputerze w szkłach korekcyjnych. Wojewoda wskazał, że w myśl przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania osobie bezrobotnej ofert pracy po dokonaniu oceny, czy oferta jest odpowiednia, tj. zgodna z warunkami wymienionymi w art. 2 ust. 1 pkt 16 tej ustawy. "Odpowiednią pracą" jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, które podlegają ubezpieczeniom społecznym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, inna praca zarobkowa to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych. W przedmiotowej sprawie strona otrzymała propozycję pracy na stanowisku agenta ubezpieczeniowego na podstawie umowy zlecenia. Umowa zlecenia to rodzaj umowy cywilnoprawnej, której zawarcie skutkuje tym, że zleceniobiorca jest objęty obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, opłacanym przez pracodawcę. Organ zatrudnienia może więc oferować osobie bezrobotnej pracę na podstawie umowy zlecenia, jeśli za jej wykonywanie miesięczne wynagrodzenie brutto wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Minimalne wynagrodzenie za pracę od dnia 1 stycznia 2018 r. wynosi [...] zł (vide: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r.). Zaproponowane stronie miesięczne wynagrodzenie spełniało ten warunek, gdyż wynosiło od [...] zł brutto. Zatem nie można zgodzić się, zdaniem organu II instancji, z zarzutem strony, iż zaproponowana praca narusza warunki definicji zatrudnienia określone w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż, jak wyjaśniono wyżej, w przedmiotowej sprawie nie ma ona zastosowania. Zgodnie z ustawową definicją, zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16, "odpowiednia praca" oznacza ponadto pracę, na której wykonywanie pozwala stan zdrowia. W dniu rejestracji strona oświadczyła, że jest zdolna do podjęcia pracy i nie podała żadnych przeciwwskazań do wykonywania pracy (vide: oświadczenie - zał. nr [...]). W odwołaniu strona natomiast stwierdziła, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej poinformowała pracodawcę, że w wyniku wypadku straciła wzrok w jednym oku i z tego powodu ma ograniczenia dotyczące pracy przy komputerze. W konsekwencji to pracodawca odmówił przyjęcia strony do pracy wpisując adnotację na skierowaniu do pracy w pozycji "kandydat nie zostanie zatrudniony" z powodu "ograniczeń pracy przy komputerze"; pracodawca dopisał także, że "kandydat oczekuje na grupę inwalidzką". Zatem organ zatrudnienia w dniu [...] skierował stronę na badania lekarskie umożliwiające wydanie opinii o przydatności zawodowej do pracy jako agent ubezpieczeniowy. W dniu [...] strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż brak przeciwskazań okulistycznych do pracy przy komputerze w szkłach korekcyjnych. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w myśl art. 80 K.p.a., w tym treść odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła nieuzasadniona odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Zgodnie z orzeczeniem lekarza strona może pracować przy komputerze w szkłach korekcyjnych, a zatem stan zdrowia pozwala stronie na wykonywanie pracy na stanowisku agenta ubezpieczeniowego. Postępowanie strony, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o świadomym działaniu w celu zniechęceniu pracodawcy do jej zatrudnienia. Strona bowiem w trakcie posiadania statusu bezrobotnego nie informowała urzędu pracy (nie złożyła oświadczenia), że ubiega się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z powyższego wynika, że zaproponowana stronie oferta pracy jest odpowiednią w rozumieniu przytoczonego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy. W ocenie Wojewody, nie można się również zgodzić z zarzutem strony, iż tylko raz odmówiła przyjęcia proponowanego przez urząd pracy zatrudnienia. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] strona utraciła status bezrobotnego z powodu odmowy przyjęcia oferty pracy (vide: decyzja organu I instancji z dnia [...] nr [...]), a zatem pozbawienie strony statusu bezrobotnego z uwagi na drugą odmowę na okres 180 dni jest zasadne. Pismem z dnia [...] M. K. złożył skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Kwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, - naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, - art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie polegające na przyjęciu za udowodnione okoliczności niemające pokrycia w materiale dowodowym sprawy oraz okoliczności co do których skarżący się nie wypowiedział, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach powyżej określonej kognicji, kontrola legalności wykazała, że wydana w sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą się ostać w obrocie prawnym, a tym samym skarga M. K. podlega uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.), zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z przytoczonego powyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy wynika, że dla pozbawienia statusu osoby bezrobotnej ustawa wymaga jednoczesnego spełnienia dwóch warunków, czyli – odmowa przyjęcia propozycji pracy przez osobę bezrobotną następuje bez uzasadnionej przyczyny oraz – złożona danej osobie bezrobotnej propozycja pracy jest odpowiednia – w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, tylko jeden z ww. warunków został spełniony, tj. propozycja pracy złożona skarżącemu była odpowiednia (w rozumieniu ustawy). Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organów, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji pracy. Na skierowaniu do pracy znajduje się bowiem adnotacja: "kandydat nie został zatrudniony z powodu ograniczeń pracy przy komputerze". Nie sposób tym samym uznać, że drugi z warunków pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej został spełniony, bowiem decyzja o niezatrudnieniu skarżącego była decyzją pracodawcy. Wprawdzie organ zatrudnienia w dniu [...] skierował stronę na badania lekarskie umożliwiające wydanie opinii o przydatności zawodowej do pracy w charakterze agenta ubezpieczeniowego, zaś strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż nie ma przeciwskazań okulistycznych do pracy przy komputerze w szkłach korekcyjnych. Zauważyć jednak należy, że okoliczność ta miała miejsce już po zgłoszeniu się skarżącego do pracodawcy ze skierowaniem, a zatem nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego daje zatem podstawę do stwierdzenia, że stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje dyspozycji przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy, brak jest bowiem wystarczających podstaw do przyjęcia, iż skarżący odmówił przyjęcia złożonej mu propozycji pracy na stanowisku agenta ubezpieczeniowego. Tym samym, uznać należy, że nie było podstaw do wydania decyzji przez organ I instancji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Z powyższych przyczyn decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego podlegały uchyleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.