II SA/Sz 337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] orzekającą o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż w przypadku J. W. okres pobierania zasiłku rozpoczął się w dniu [...](decyzja Starosty nr [...]) i trwał do [...]. włącznie. Organ odwoławczy wskazał, iż okres pobierania zasiłku był kilkakrotnie przerywany podejmowaniem zatrudnienia trwającym krócej. W ww. przedziale czasowym skarżąca pobierała zasiłek dla bezrobotnych na okres, jaki został jej wskazany w decyzji nr [...] przez okres miesięcy. Zdaniem organu odwoławczego od dnia [...] skarżąca utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu maksymalnego jego pobierania. W odniesieniu do zarzutów skarżącej organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż przepis art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przepisem szczególnym wobec przepisów regulujących nabywanie prawa do zasiłku na zasadach ogólnych określonych w art. 71 ust. 1 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca każdorazowo (po każdym zatrudnieniu na okres nieprzekraczający 365 dni) spełniała warunki określone w art. 73 ust. 5 ww. ustawy, a zatem zasadnie organ I instancji przyznawał jej prawo do kontynuacji prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z przepisu tego wynika, że bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od ustania zatrudnienia, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4 ww. ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, iż z treści przepisu art. 73 ust. 1 przedmiotowej ustawy wynika, iż okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, wynosi miesięcy. W związku z tym, iż w dniu rejestracji skarżącej w Urzędzie Pracy tj. w dniu [...] i przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...]. skarżąca zamieszkiwała na obszarze powiatu, gdzie stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu [...] poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, skarżąca posiadała uprawnienie do przyznania jej prawa do zasiłku na okres miesięcy. J. W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 73 ust.1 pkt 1 oraz ust. 5 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674), wniosła o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż nie zgadza się z tym, że przysługuje jej zasiłek za okres od [...]. W okresie pobierania zasiłku skarżąca podjęła zatrudnienie nie w dniu [...] jak podaje organ, ale w dniu [...]. Nadto, skarżąca nadmieniła, iż zasiłek pobierała od [...], następnie od[...]. oraz od [...]. - łącznie, w związku z czym nie ma racji organ odwoławczy, iż obecnie skarżąca powróciła do niewykorzystanego zasiłku przyznanego jej od dnia [...] co skutkowało utratą przez nią prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]. Zdaniem skarżącej, po ustaniu ostatniego stosunku pracy, trwającego od [...] nabyła ona prawo do zasiłku przewidzianego w art. 71 ust. 1 ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) - dalej zwaną "ustawą". Zgodnie z treścią art. 73 ust. 5 ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca, rejestrując się w dniu [...] w Urzędzie Pracy, spełniała warunki do uznania jej za osobę bezrobotną oraz do przyznania jej prawa do zasiłku, w związku z czym prawomocną decyzją Starosty z dnia [...] nr [...] nabyła prawo do zasiłku od dnia [...] (od [...]). Przed upływem sześciomiesięcznego okresu pobierania zasiłku skarżąca trzykrotnie traciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia pracy (za każdym razem na okres krótszy niż dni), w rezultacie czego w okresie poprzedzającym datę ostatniej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...] skarżąca otrzymała zasiłek dla bezrobotnych za trzy okresy zasiłkowe. Okoliczności tych skarżąca nie neguje, jedynie wskazuje, że łączny okres pobierania zasiłku wynosił dni, a zatem w całości wykorzystała zasiłek przyznany jej decyzją z dnia [...]. W związku z powyższym skarżąca stoi na stanowisku, iż po ustaniu ostatniego stosunku pracy w dniu [...] nabyła ona prawo do zasiłku przewidzianego w art. 71 ust. 1 przedmiotowej ustawy, bowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania była zatrudniona przez okres co najmniej i z tego tytułu osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Stąd też, zdaniem skarżącej, błędna jest decyzja organu I instancji orzekająca utratę przez nią prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego maksymalnego pobierania od dnia [...] r. Należy zwrócić uwagę, iż odnośnie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zostały przez Wojewodę wydane dwie decyzje z dnia [...] Pierwsza decyzja nr [...] dotyczyła utrzymania w mocy decyzji Starosty z dnia [...] orzekającej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy i była na skutek skargi skarżącej przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt: II [...] druga zaś decyzja o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia [...] jest przedmiotem niniejszej sprawy. Nie może jednak zniknąć z pola widzenia, iż obie te decyzje są powiązane ze sobą i treść zaskarżonej decyzji jest konsekwencją ustaleń poczynionych przez organ II instancji w ramach decyzji nr [...]. Przede wszystkim należy wskazać, iż Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż w przypadku skarżącej nie został wyczerpany sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku, a tym samym zachodziły przesłanki z art. 73 ust. 5 przedmiotowej ustawy uzasadniające przyznanie skarżącej prawa do zasiłku na okres skrócony. Skarżąca pobierała zasiłek przez okres dni tj. od dnia [...] do dnia [...] dni, i pozostały jej do wykorzystania dwa dni, na okres których przyznano jej zasiłek tj. do dnia[...]. W konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji podtrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia [...] – odpowiada przepisom prawa, pozostaje w zgodności z podejmowanymi w sprawie dotychczas działaniami wydanymi i decyzjami stanowi ich konsekwencję i przejaw zachowania spójności orzeczniczej organów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych w skardze, należy wyjaśnić, że w swoich wyliczeniach okresu pobierania zasiłku skarżąca pominęła fakt, że rok [...]był rokiem przestępnym i miesiąc luty liczył dni. Oznacza to, że przy przyjętych przez skarżącą okresach pobierania zasiłku, końcowy wynik powinien wynosić dni. Ustosunkowując się do zarzutu błędnego ustalenia daty nawiązania stosunku pracy, należy zauważyć, iż skoro skarżąca złożyła oświadczenie, że z dniem [...] r. podjęła zatrudnienie i w związku z tym Starosta decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z tym dniem, to przyjąć należy, że skarżąca pobierała zasiłek do dnia [...]. Wobec ostatecznego rozstrzygnięcia tej kwestii decyzją administracyjną bez znaczenia pozostaje fakt, że z później złożonego świadectwa pracy wynika, iż skarżąca podjęła zatrudnienie z dniem [...] jak podała w złożonym oświadczeniu. Wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może mieć również podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż w dniu ostatniej rejestracji, tj. [...] r. spełniała ona wymogi z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy do przyznania jej zupełnie nowego zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie miesięcy poprzedzających rejestrację posiadała co najmniej dni zatrudnienia. Wyjaśnić należy, że ustawodawca nie pozostawił organom administracji swobody w zakresie wyboru podstawy przyznania zasiłku. Zaistnienie przesłanek wskazanych w przepisie art. 73 ust. 5 ustawy, co w niniejszej sprawie niewątpliwie miało miejsce, obliguje organy do przyznania stronie zasiłku na okres skrócony. Dodatkowo Sąd wskazuje, że nie ma racji skarżąca twierdząc, iż fakt wyczerpania okresu zasiłkowego stanowi przesłankę do nabycia ponownego prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Takiego stanowiska nie da się wywieść z żadnego przepisu ustawy. Natomiast z ww. cytowanego przepisu ustawy wynika, że przesłanką nabycia ponownego prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest podjęcie zatrudnienia na okres przynajmniej dni. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.