II SA/Sz 339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014r. sprawy ze skargi Z. C.-G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu kontroli realizowanej przez W.J. budowy hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi na działkach nr [...] w [...] stwierdził wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 6 października 2004 r., a następnie postanowieniem z dnia 10 lutego 2005 r., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.). W dalszej kolejności PINB decyzją z dnia [...], skierowaną do inwestora, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych oraz nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia w oznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane. Wobec niewykonania w całości powyższego obowiązku, z uwagi na to, że inwestor –W.J. - nie przedstawił dowodu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, PINB decyzją z dnia [...], na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy, nakazał rozbiórkę części hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi usytuowanej na działce nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez W.J., decyzją z dnia [...] r. - uchylił decyzję PINB z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że inwestor spełni obowiązek nałożony w decyzji z dnia 11 marca 2005 r., gdyż dostarczył żądane dokumenty, tj. projekt budowlany zamienny oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, choć złożone oświadczenie nie zostało złożone na wymaganym wzorze. Na wniosek W.J., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 sierpnia 2006 r. stwierdził nieważność decyzji organu wojewódzkiego z dnia 7 grudnia 2005 r. uznając, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstawy prawnej do żądania od strony oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, a tym samym przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie W.J. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r, w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 listopada 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2005 r. uznając, że organ wydając decyzję w trybie art. 51 ust. 1 ustawy -Prawo budowlane może zastosować tylko jeden z trzech wariantów wymienionych w ustępie 1 tego przepisu. Wydanie zatem decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 uznano za niedopuszczalne. Ponadto organ zauważył, że kwestionowana decyzja o charakterze nakazowym nie wskazuje strony, na której ciąży obowiązek wykonania wskazanych w niej czynności, Naruszenie to organ uznał za rażące naruszenie prawa i niezależnie od treści wniosku za zasadne przyjął stwierdzenie jej nieważności w całości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 lutego 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia 28 listopada 2006 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z.G. Niezależnie od złożonej skargi, organ wojewódzki uznał, że ostateczne wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r, jak też decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 grudnia 2005 r., spowodowało, że należy ponownie rozpatrzyć odwołanie W.J. od decyzji PINB z dnia 8 września 2005 r, nakazującej rozbiórkę części hali magazynowej. Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 marca 2005 r. (nakładającej na inwestora określone obowiązki) powoduje, że decyzja organu powiatowego z dnia 8 września 2005 r., (o nakazie rozbiórki), wydana w następstwie niewykonania nałożonych obowiązków, nie ma racji bytu. Dlatego też Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 kwietnia 2007 r, uchylił w całości decyzję z dnia 8 września 2005 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z.G. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu ww. skargi wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 459/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2007 r. W ocenie Sądu, w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż decyzja z dnia 30 kwietnia 2007 r, została wydana w oparciu o decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2007 r., która łącznie z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji z dnia 28 listopada 2006 r., stwierdzającą nieważność decyzji z dnia 11 marca 2005 r., została uchylona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r, sygn. akt VII SA/Wa 651/07, a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 374/08. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając ponownie, odwołanie W.J. od decyzji PINB z dnia 8 września 2005 r., zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją ostateczną z dnia 6 czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2011 r. odmawiającą w pkt 1 stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2005 r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz stwierdzającą w pkt 2 nieważność decyzji z dnia 11 marca 2005 r. w części dotyczącej nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych i stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r. Tym samym, w ocenie organu, z uwagi na wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2005 r., postępowanie PINB, zakończone decyzją z dnia 8 września 2005 r. o nakazie rozbiórki, wydaną w następstwie niewykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 11 marca 2005 r., stało się bezprzedmiotowe. To z kolei, zdaniem organu, uzasadniało konieczność uchylenia decyzji PINB z dnia 8 września 2005 r. i umorzenia postępowania w tym zakresie. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją Z.G. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wniósł o jej uchylenie w całości. Argumentując swoje stanowisko skarżący podniósł, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił faktu złożenia przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2011 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez WSA sprawy z jego skargi zarejestrowanej pod sygn. akt VII SA/Wa 1672/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 831/11 zawiesił postępowanie w sprawie uznając, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Po podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 403/12, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2011 r. uznając skargę za zasadną. Sąd wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 15 czerwca 2011 r. wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania W.J. od decyzji PINB z dnia 8 września 2005 r. nakazującej mu rozbiórkę części hali magazynowej wybudowanej na działce nr [...], oparta została na treści innej decyzji administracyjnej, wydanej w toku prowadzonego postępowania, a mianowicie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2011 r. Powyższa decyzja została jednak w całości wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/11 przez częściowe stwierdzenie nieważności (w części w której ww. decyzja Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchyla pkt 2 decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2011 r.) oraz uchylenie tej decyzji w pozostałej części. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność w świetle art 145 § 1 pkt 8 K.p.a. stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w zakresie, którego zaskarżona decyzja dotyczyła. Z kolei fakt ten stanowił spełnienie hipotezy normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowiącej przesłankę do uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na taką decyzję bez względu na jej wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał zatem, że przy ponownym rozpoznawaniu odwołania W.J. od decyzji PINB z dnia 8 września 2005 r. organ odwoławczy powinien uwzględnić stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z prawomocnego wyroku WSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1672/11, w którym Sąd dokonał gruntowej analizy prawnej sprawy. Kwestionując powołany wyrok W.J. złożył od niego skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie II OSK 2203/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy. NSA zwrócił uwagę, że co do zasady wojewódzki sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu. Nie jest to jednak zasada absolutna, gdyż w szczególnych przypadkach Sąd zobowiązany jest uwzględnić także pewne zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie NSA, wyjątek od przedstawionej wyżej reguły dotyczy sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem Sądu wyeliminowano z obrotu prawnego akt (wcześniejszy), w oparciu o który organ administracji wydał kolejny akt (późniejszy), będący również przedmiotem kontroli Sądu. Przy czym wojewódzki sąd administracyjny w dniu rozstrzygania sprawy na akt późniejszy powinien uwzględnić aktualny stan prawny sprawy, w oparciu o którą wydano kontrolowaną w tym postępowaniu decyzję. Zdaniem NSA taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zaskarżona w tym postępowaniu decyzja Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2011 r, wydana została w oparciu o decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2011 r, która to decyzja została w całości wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r, sygn. akt VII SA/Wa 1672/11. Następnie w związku z tym wyrokiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...], którą uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2011 r. w zaskarżonej części oraz orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r, nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane. W powołanych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wziąć pod uwagę fakt wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 5 kwietnia 2012 r. przy uwzględnieniu, że orzeczenie WSA z dnia 20 grudnia 2011 r. nie kończyło sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 marca 2005 r. W dalszej części swojego orzeczenia NSA podniósł, że naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jako przesłanki uchylenia decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należy interpretować mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy. Tymczasem, z akt sprawy wynika, że przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji nie było naruszenie prawa przez organ, a okoliczność, która zaistniała po wydaniu decyzji ostatecznej (uchylenie przez sąd decyzji na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję). Reasumując NSA podniósł, że Sąd rozpoznając ponownie sprawę powinien rozważyć, czy stwierdzona w sprawie wadliwość procesowa w świetle wydania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 5 kwietnia 2012 r. wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów stanowiących podstawę prawną kwestionowanej w tym postępowaniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zez m.), dalej zwanej "P.p.s.a." Sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Mając na względzie powyższe zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd związany jest oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2203/12, zgodnie z którymi w tej konkretnej sprawie Sąd winien uwzględnić aktualny stan prawny sprawy w sytuacji, w której wyeliminowano z obrotu prawnego akt wcześniejszy, w oparciu o który organ administracji wydał kolejny akt - późniejszy, będący przedmiotem kontroli Sądu, a w szczególności uwzględnić fakt wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 5 kwietnia 2012 r. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2011 r., wydana w wyniku rozpoznania odwołania W.J., uchylająca zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2005 r. nakazującą inwestorowi (W.J.) rozbiórkę części hali magazynowej z pomieszczeniami socjalnymi, usytuowanej na działce nr [...] oraz umarzającą postępowanie organu I instancji w tym zakresie. Zaskarżone w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2011 r., w której m.in. stwierdzono nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2005 r. wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nakazującej zaniechanie dalszych robót budowalnych związanych z opisaną wyżej inwestycją oraz nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowalnego zamiennego wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto decyzja GINB z dnia 6 czerwca 2011 r. uchylała w całości zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2011 r., w której w pkt 1 sentencji odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne zaś w pkt 2 sentencji stwierdzono nieważność ww. decyzji z 11 marca 2005 r. w części dotyczącej nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych Wyjaśnić należy, że decyzja o nakazie rozbiórki (z dnia 8 września 2005 r.) została wydana w następstwie niewykonania nałożonych na inwestora decyzją PINB (z dnia 11 marca 2005 r.) – obowiązków. Podstawę zatem wydania zaskarżonej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r. stanowiło wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji ją poprzedzającej, czyli z dnia 11 marca 2005 r. W następnej kolejności podnieść należy, że decyzja GINB z dnia 6 czerwca 2011 r. została wyeliminowana na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1672/11. Jednocześnie w wyroku tym dokonano gruntownej analizy prawnej sprawy. Sąd ten zwrócił uwagę, że wydanie decyzji z dnia 11 marca 2005 r. poprzedziło wydanie dwóch postanowień w tym samym przedmiocie (o wstrzymaniu robót budowalnych związanych z przedmiotową inwestycją): pierwszego w dniu 6 października 2004 r., zaś drugiego w dniu 10 lutego 2005 r. W ocenie tego Sądu, takie działanie organu uzasadnia przyjęcie, że decyzja z dnia 11 marca 2005 r. została wydana z naruszeniem art. 51, bowiem została wydana po upływie wskazanego w tym przepisie terminu, który rozpoczął bieg z chwilą wydania pierwszego postanowienia (z dnia 6 października 2004 r.). W tej sytuacji Sąd stwierdził, że decyzja z dnia 11 marca 2005 r., jako wydana po terminie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo w wyroku tym Sąd podniósł, że uszło uwadze organu odwoławczego (GINB), że odwołanie została złożone jedynie od pkt 1 decyzji z dnia 11 kwietnia 2011 r., w konsekwencji decyzja ta w pozostałej części, czyli dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r. w zakresie nakazu zaniechania dalszych robót budowalnych stała się ostateczna, zaś organ odwoławczy rozpoznając odwołanie decyzją z dnia 6 czerwca 2011 r. błędnie uchylił decyzję organu I instancji (z dnia 11 kwietnia 2011 r.) w całości stwierdzając nieważność decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r. Z uwagi na to, że wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2011 r. nie kończył sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 marca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 5 kwietnia 2012 r. wydał decyzją, którą uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2011 r. w zakresie pkt 1 (odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 marca 2005 r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku przedstawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia 11 marca 2005 r. nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z aktualnym oświadczeniem o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu podnieść należy, że zawarty w art. 133 § 1 ustawy P.p.s.a. obowiązek orzekania przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, nie wyłącza w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, czy też wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych. Takim istotnym faktem, w ocenie Sądu, jest zaskarżenie decyzji z dnia 5 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 1304/12 oddalił skargę Z.G. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie II OSK 3088/12 oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego od wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r. Przenosząc wskazane uwagi na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że mimo wyeliminowania decyzji GINB z dnia 6 czerwca 2011 r. (na mocy wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r.), będącej podstawą zaskarżonej decyzji, to niemniej kolejne rozstrzygnięcie wydane w dalszym toku postępowania, przy uwzględnieniu wytycznych zawartych w tym wyroku Sądu, czyli decyzja GINB z dnia 5 kwietnia 2012 r. wyeliminowała decyzję PINB z dnia 11 marca 2005 r. z obrotu prawnego, w zakresie nakładającym obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto zauważyć należy, że decyzja z 11 marca 2005 r. w pozostałym zakresie dotyczącym nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych została wyeliminowana na mocy pkt 2 decyzji z dnia 11 kwietnia 2011 r. Mając na względzie, że decyzja PINB z dnia 11 marca 2005 r. – nakazująca inwestorowi wykonanie określonych obowiązków została usunięta z obrotu prawnego, zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazu rozbiórki, w następstwie niewykonania nałożonych na inwestora tą decyzja obowiązków. W tej sytuacji za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium o bezprzedmiotowości powyższego postępowania skutkującego jego umorzeniem stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., zaś stwierdzenie tej okoliczności na etapie postępowania odwoławczego uzasadnia wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia wskazanych przepisów. W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w tym wskazywanych w skardze przepisów proceduralnych tj.: art.7 i art. 77 § 1 K.p.a., wskutek nieuwzględnienia faktu polegającego na zaskarżeniu decyzji GINB z dnia 6 czerwca 2011 r. stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji. Wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu skargi.