II SA/Sz 34/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postępowanie zawiesić do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 261/10 oraz rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie II SA/Po 549/10. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [..] z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 25 marca 2010 r. Nr[...] , odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r., na podstawie której udzielono Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego, poprzez zmianę lokalizacji punktów gier wskazanych w pozycji [...] załącznika nr 1 stanowiącego integralną część decyzji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej w[...] . Spółka zarzucała zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, przez wydanie decyzji na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji, art. 121 § 1 w zw. z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 6, art. 8 w zw. z art. 35 § 1 i 2 Kpa, art. 132 ust. 2, art. 129 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, art. 140 § 1 i 2 i art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 8 tej ustawy w zw. z art. 8, art. 9 i art. 36 § 1 i2 Kpa. Ponadto skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez ETS odpowiedzi na pytanie prawne z jakim zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniami w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 267/10 oraz III SA/Gd 268/10, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami wspólnotowymi w zakresie tożsamym z normami prawnymi stanowiącymi również podstawę postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustalającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z zakresie zmiany miejsca urządzania gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/PO 549/10 skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych. W ocenie Sądu, odpowiedź na pytanie prejudycjalne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne, które winny być notyfikowane przez Komisję Europejską, a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji jest zagadnieniem mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem bezspornym jest fakt, że procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono. Również uzyskanie odpowiedzi na pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie uzasadnione jest zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 131 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w sprawie III SA/Gd 261/10 oraz przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie II SA/PO 549/10.